Ja, ja, ik doe nu wel heel interlectueel, door een misquote van Louis Couperus aan te halen. Ik heb inderdaad zelfs ooit eens Eline Vere gelezen en een Tv serie naar het werk van die bijna vergeten schrijver (Over oude mensen en de dingen etc.) gevolgd die toen, in de jaren zeventig ergens, op Tv was en waarvan ik me geen moer meer herinner, behalve dat een Nederlandse actrice haar fraaie buste op het scherm liet zien. (Na Phil Bloom de eerste blote borsten 'on the tube', man dat was wat. Hele volksstammen dominees en zo gingen over de riedel!)
(Zijstapje: ik heb het geloof ik eerder gebruikt, een NL marine man schreef aan zijn verloofde: "Ik leg me hier te ruste en droom over U en Uw fraaie Buste", leuk hé, die woordspeling? Zij, het was ergens in de oorlog en zij was Engelse en ze schreef hem terug en vertaalde haar Engels letterlijk uit het woordenboek:., dat ze blij zou zijn dat God hem veilig hield: "God behoedde je brandkast."
Denk even na: God keep you safe, nou, dat viel mee, toch?
Maar, over brandkasten en zo gaat het niet. Nee, man, hij was der weer eens, dat nare en vervelende mannetje dat me zo vreselijk kan ergeren. (Zeg nooit aan irriteren of mij aan irriteren, niet doen, dat irriteert.)
Je kent ze wel. Het zijn van die stellen rond de zeventig, vaak een stukkie over die jaren al. Ze zijn al jaren lang getrouwd, soms zelfs al meer dan veertig jaar, ze zijn helemaal op elkaar uitgekeken en dat soort stellen hebben de 'orgaskraan' (van Kees van Kooten, hoor) al een jaar of twintig niet meer open gehad. Ze zijn verzuurd in en door elkaar en veroordeeld tot elkaar om redenen die we niet weten, zij zelf ook niet waarschijnlijk, maar ja, je bent nu eenmaal getrouwd en zo hoort het. Er zijn misschien wel honderden of meer redenen om elkaar te verlaten en om dan nog een paar jaar in betrekkelijke rust, zonder alle, al dan niet uitgesproken verwijten of al dan niet vertelde of gevoelde grieven te leven, maar ja, sommige mensen sukkelen gewoon door.
Zo ook dit stel. Ik heb er geloof ik eerder over geschreven in mijn Lucasfietst Blog, maar nog niet hier, maar het wordt tijd om ze te introduceren. Het zal niet de laatste keer zijn, dat ze in dit Blog opduiken.
Zoals boven vermeld, het zijn zeventigers, hun leven heeft een beetje zijn beloop gehad en zij heeft zich in de jaren helemaal onder laten sneeuwen door hem. Zij, om te beginnen, is iets langer dan hij is, wat zijn haantjes- en geldingsdrang dan misschien weer verklaard. Ze is een wat snibbige vrouw, niet gauw geneigd om te groeten of om een gesprek aan te gaan. Ze draagt over het algemeen sombere kleuren van degelijke kleding, of andersom, ze draagt zware schoenen en heeft een wat getekend gelaat, wat niet verwonderlijk is met zo'n man. Zij duwt de winkelwagen als een stille knecht, die instemt met haar man en gebieder, lijkt het, naar buiten, dan.
Hij, hij doet de 'bon-vivant' act. In mijn boek De Berg heb ik hem al eens beschreven. Maar: jullie hebben dat boek nog niet gelezen. Begrijp ik wel: druk, druk, druk en zo. Maar even in het kort:
Ik had een collega die uit Frankrijk stamde, hij heette Pim. Met Pim oefende ik m'n 'schoolfrans' en dat ging. We lulden heel wat af.
Ik leer Frans van Pim, hij leert Amsterdams van mij. Mijnheer 'bon-vivant', hoort ons eens spreken in die taal en begint enthousiast in een soort steenkolen Frans tegen Pim te oreren en te 'betweteren', Maar mijn maatje laat hem natuurlijk alle kanten van die taal laat zien. BV druipt af. Twee jaar later, ik zie het stel geregeld, maar heb altijd een wat onwennig gevoel met hem, (ik heb de man door en loop zoveel mogelijk van hem weg) maar nu kan ik hem niet meer ontwijken, begint hij, "dat hij mij op de racefiets heeft gezien. En of ik wel wel eens in Frankrijk fiets". Nu, dat was de bedoeling voor die zomer.
Ik zou De Berg, (lees en koop dat boek, nu ja, omgekeerd, nu toch eens!) gaan doen en vertelde hem dat. Hij is een wat schriele man, die eeuwig en altijd zo'n 'petje' draagt, zo een met klep van de New York Yankees. Wat bij jonge mannen/vrouwen leuk staat maar bij een oudere man passe is. Hij heeft een eeuwige en valse grijns op zijn gezicht van een slecht passend vals gebit en een vals passende lach en ik heb het idee dat hij mij, en mijn collegae, continue staat af te zeiken.
'Nou', bekende hij, 'hij was een Frankrijk kenner bij uitstek'. God man, wat hij niet over dat land wist, dat was te verwaarlozen. Hij was meer vergeten over Frankrijk dan een ander ooit zou kunnen weten, nee, hem maakte je niks wijs. Nee, Frankrijk, La Douze Vranz, vertel hem niks. Waar wij dan wel heen gingen om te fietsen, wilde kakeltje weten.
Ik had ooit eens ergens gelezen dat een man vertelde dat hij naar 'Chapelure sur Bain Marie' ging op vakantie. Ik wist dat Chapelure gewoon 'broodkruim' is en dat 'Bain Marie' een manier is van eten verwarmen, maar, WTF, dacht ik en ik vertelde hem dat.
'God ja, dat ken ik, zo'n leuk plaatsje! Goed man.' 'Ja', vertelde ik, 'met een leuk centrum en een oud kasteel geloof ik, toch?'
'Ja, ja, een oud kasteel, ja, ja, moet je doen, dat moet je bekijken, dat is leuk.' 'Kent U daar een goed restaurantje? Ik hoorde dat er op de oude markt van het centrum een restaurantje was, dat A Sortie de Merde heet en dat nogal goed was?' vroeg ik met mijn onschuldige blauwe, (nee, in het echt groene, maar wel hele mooie, dames, maar ik ben nu toch aan het vertellen.,) ogen.
Oh ja, kwaakte de man, oh ja, man dat is een goed restaurant hoor. Ik heb er nog niet gegeten, maar ja, mijn Franse vrienden vertellen er alleen maar goed over!
Het stel ging, ik dacht: Goh, een restaurant dat 'Verlaat de Stront' heet, vertaald dan, daar zou ik niet gaan eten.
-het verhaal is nu even af. Maar het is niet echt af, hoor.-
dinsdag 9 april 2013
vrijdag 5 april 2013
Pizza problemen. (Deel 2, dat had ik niet gedacht)
Ik werd fijntjes gewezen door mijn vaste Blog lezers, ja dat zijn H en B, dat mijn Blog niet helemaal overkwam. In ieder geval niet goed was. Daar ben ik dus blij mee en om. Niet dat het Blog fout overkwam, maar dat mijn maten met kritiek komen. Want, daar leer ik dus van, van kritiek! Zoals we allemaal ons vak of onze hobby hebben moeten leren, zo moet ik mijn 'schrijverschap' leren. Want, dat ik met dat geschrijf door wil gaan, dat is voor mij zo duidelijk als het feit dat het momenteel nog stervens koud is. Bedankt H + B, ik zal jullie raad opvolgen/bellen/Gulpener bier komen drinken en heerlijk Italiaans (vers) komen eten. Maar het ging dus inderdaad een beetje over de incrowd van een super, daar hebben jullie gelijk in, maar ja, daar werk ik nu eenmaal, dus daar kan en wil ik over berichten.
Ik had het in het laatste Blog even over de geweldige keuzes die je tegenwoordig in het assortiment van een super hebt. Wij hebben bijvoorbeeld ook Gulpener bier en soms ook nog in de aanbieding. Dit is een opmerking terzijde.
Op mijn afdeling heb ik dus ook keuzes zat. Ik ga dat niet allemaal vertellen, haal maar een gratis foldertje van je favoriete winkel, kijk op hun website en dan lees je het wel, maar om even op het hoofd onderwerp, bestaat dat eigenlijk? Is er een onderwerp en een hoofdonderwerp? Maar goed. Pizza's daar ging het om. Ik heb 9 a 10 soorten Pizza's in mijn assortiment. Nee, geen smaken, merken. Het aantal smaken is redelijk beperkt: tonijn, kaas, paddenstoelen (het woord Fungi staat daarop, dat betekent schimmel natuurlijk, van Fungus, en paddenstoelen zijn een schimmelsoort), Margarita, worst met knoflook (Salami, dus) en dan houdt het wel ongeveer op.
Ik ben geen pizza liefhebber. Ik eet ze wel eens, maar dan nooit uit de DV. Ik eet dan een Pizza Diabolo, met peper, ansjovis en tomaat en zo. Dat krijg ik dan wel weg.
Goed, naar de kern van wel twee hele lange, en vermoedelijk heel vervelende Blogs: het merk "Sensazione" van Wagner, is aanbieding. Drie van die verpakkingen voor drie euro! De normale prijs is 7,75 euro, of zulks. Nou, knappe aanbieding, toch? Maar! 'Men', ik kom nu terug op die men, ongeduldige lezer van het vorige Blog, 'men' op het hoofdkantoor heeft een foutje gemaakt. Ze hebben wel aangekondigd in de 'landelijke' pers dat de Sensazione in de aanbieding was, maar dat bleek dus niet zo. Nu ja wel even, maar nu (tijdelijk) even niet en dat werd dan de 'Pizza Casa di Mamma'. Met dezelfde prijs, drie voor drie euro en ja, dat is natuurlijk geen geld. Dus kreeg ik van elke smaak, zes stuks ondertussen, vijftien verpakkingen binnen. Die vulde ik in de actiebakken, op een haast artistieke manier, man, dat moet je eens komen zien, zo fraai. Maar: de reclameborden, je kent ze wel, van die grote vaak spuuglelijke posters die boven de aanbiedingen hangen, brulden dat de Sensazione (S) nog in de aanbieding was.
Nu heeft dat merk maar drie smaken: Salami, Mozarella en Tonijn. Die laatste twee smaken zijn Halal gecertificeerd, hoorde ik, betrouwbaar voor moslims dus. Je gaat nu al heel langzaam het lijk al uiot het Kanaal zien komen en zien drijven en je gaat de beren al op het pad zien, vanaf de hoek van de rots, waar ze hun grot hebben: Casa di Mamma heeft: geen tonijn en geen Mozarella! (Nu ja, er kwam vandaag een nieuwe smaak binnen: Mozza met Pesto, maar dat was rijkelijk laat.) Heel veel van de mensen die Halal kopen waren natuurlijk enorm getriggerd op de 'Halal' pizza's, maar ja, die had ik al niet meer en die andere smaken, ja daar moesten ze dus niets van weten.
Maar: en dat was het probleem, nu moest ik dat dus aan die mensen duidelijk/kennelijk/verklaarbaar maken. Ik wind er geen doekjes om. Er zijn een heleboel mensen in Nederland die geen of heel weinig Nederlands spreken. Nee, ik ga geen politiek bedrijven, dat heb ik eerder meegedeeld, maar het is wel waar. Ik vind dat niet goed. Ik vind dat je, in het land waar je woont, de taal van dat land moet spreken. Niet helemaal "vloeibaar", misschien, talen zijn moeilijk zat, maar in ieder geval goed genoeg om je wel "leeg te kunnen drukken", in die taal en om de mensen te kunnen verstaan die jouw moeder taal, natuurlijk, niet spreken. Ik legde uit, in een vorig Blog, dat ik een mevrouw heb kunnen uitleggen wat: "Tweede, halve prijs" betekende en dat ze dat, na tien jaar, eindelijk door had.
(Toen ik nog een vorig leven had en in heel veel verre buitenlanden kwam, moesten mijn maten/collegae en ik ons ook maar zien te behelpen in de taal van die landen. Fransen spreken nog steeds Frans, Duitsers alleen Duits, Engelsen doen het op zijn Engels en Belgen spreken Belgisch. Wij, marineverschijningen, probeerden de taal van dat land aan te nemen, zoveel als we konden. Dat is normaal, vonden wij altijd, een soort respect naar het gastland waar je was, toch?)
Ik moest dus nu aan een heleboel niet/slecht/nauwelijks Nederlands sprekende mensen proberen uit te leggen dat de ene actie niet meer de andere was. Dat gaf problemen. Dat gaf een heleboel problemen, met de taal. Hoe leg ik uit in diverse, niet Europese talen, dat: 'Ja, dat was de actie, maar dat is die geworden, het is wel dezelfde prijs, drie stuks voor drie euro, maar, nee, er is geen tonijn en ja, nu heb ik wel Mozarella!'
Dat viel niet mee. Nu willen mensen altijd op safe spelen, in elk geval zoveel mogelijk zekerheid hebben. Na die vraag aan mij en na mijn antwoord, vertrouwden/begrepen ze het antwoord vaak toch niet, dus schoten ze collegae aan. Soms ook de FM's, maar vaker aan collegae die, ja hoe zeg ik dat nu netjes, nou ja, die ook geen Jansen of De Vries heetten, of Lucas. (Nee, nee, nee, ik doe niet aan politiek, nee absoluut niet, dat zei ik toch. We hebben wel heleboel medewerkers wiens ouders of grootouders uit meer exotische plekken stammen, laat ik het zo zeggen, maar die medewerkers spreken onze taal wel.)
Er was een mijnheer die steeds maar aan me bleef vragen of de 'S' pizza's in de aanbieding waren en waar die tonijn dingen nu waren en tot drie keer toe heb ik het verhaal uitgelegd. Ik stond, het was fors na twaalf uur, me om te kleden in fietstenue toen een collega kwam vragen hoe dat nu zat met die pizza aanbieding. Ik liep met hem mee en, ja hoor, het was weer die mijnheer. Ik heb het, samen met die collega, die het verhaal vertaalde in het Turks, nog een keer uitgelegd, maar boos ging hij heen.
Dat was gisteren. Vandaag om 1100 hoorde ik dat de Casa niet meer in de aanbieding was. Het was de 'S' geworden. Maar die had ik niet! Die waren niet besteld. Nu zie ik het lijk al drijven! Maandag een vriescel vol Pizza's die niemand meer wil hebben. Hen medelijden, weep for me, friends!
En, lezers, geef alsjeblieft kritiek! Zeik en sabel me af, ik kan er tegen, hoor! Sterker, ik leer ervan. Nou ja, dat moet ik in ieder geval.
Ik had het in het laatste Blog even over de geweldige keuzes die je tegenwoordig in het assortiment van een super hebt. Wij hebben bijvoorbeeld ook Gulpener bier en soms ook nog in de aanbieding. Dit is een opmerking terzijde.
Op mijn afdeling heb ik dus ook keuzes zat. Ik ga dat niet allemaal vertellen, haal maar een gratis foldertje van je favoriete winkel, kijk op hun website en dan lees je het wel, maar om even op het hoofd onderwerp, bestaat dat eigenlijk? Is er een onderwerp en een hoofdonderwerp? Maar goed. Pizza's daar ging het om. Ik heb 9 a 10 soorten Pizza's in mijn assortiment. Nee, geen smaken, merken. Het aantal smaken is redelijk beperkt: tonijn, kaas, paddenstoelen (het woord Fungi staat daarop, dat betekent schimmel natuurlijk, van Fungus, en paddenstoelen zijn een schimmelsoort), Margarita, worst met knoflook (Salami, dus) en dan houdt het wel ongeveer op.
Ik ben geen pizza liefhebber. Ik eet ze wel eens, maar dan nooit uit de DV. Ik eet dan een Pizza Diabolo, met peper, ansjovis en tomaat en zo. Dat krijg ik dan wel weg.
Goed, naar de kern van wel twee hele lange, en vermoedelijk heel vervelende Blogs: het merk "Sensazione" van Wagner, is aanbieding. Drie van die verpakkingen voor drie euro! De normale prijs is 7,75 euro, of zulks. Nou, knappe aanbieding, toch? Maar! 'Men', ik kom nu terug op die men, ongeduldige lezer van het vorige Blog, 'men' op het hoofdkantoor heeft een foutje gemaakt. Ze hebben wel aangekondigd in de 'landelijke' pers dat de Sensazione in de aanbieding was, maar dat bleek dus niet zo. Nu ja wel even, maar nu (tijdelijk) even niet en dat werd dan de 'Pizza Casa di Mamma'. Met dezelfde prijs, drie voor drie euro en ja, dat is natuurlijk geen geld. Dus kreeg ik van elke smaak, zes stuks ondertussen, vijftien verpakkingen binnen. Die vulde ik in de actiebakken, op een haast artistieke manier, man, dat moet je eens komen zien, zo fraai. Maar: de reclameborden, je kent ze wel, van die grote vaak spuuglelijke posters die boven de aanbiedingen hangen, brulden dat de Sensazione (S) nog in de aanbieding was.
Nu heeft dat merk maar drie smaken: Salami, Mozarella en Tonijn. Die laatste twee smaken zijn Halal gecertificeerd, hoorde ik, betrouwbaar voor moslims dus. Je gaat nu al heel langzaam het lijk al uiot het Kanaal zien komen en zien drijven en je gaat de beren al op het pad zien, vanaf de hoek van de rots, waar ze hun grot hebben: Casa di Mamma heeft: geen tonijn en geen Mozarella! (Nu ja, er kwam vandaag een nieuwe smaak binnen: Mozza met Pesto, maar dat was rijkelijk laat.) Heel veel van de mensen die Halal kopen waren natuurlijk enorm getriggerd op de 'Halal' pizza's, maar ja, die had ik al niet meer en die andere smaken, ja daar moesten ze dus niets van weten.
Maar: en dat was het probleem, nu moest ik dat dus aan die mensen duidelijk/kennelijk/verklaarbaar maken. Ik wind er geen doekjes om. Er zijn een heleboel mensen in Nederland die geen of heel weinig Nederlands spreken. Nee, ik ga geen politiek bedrijven, dat heb ik eerder meegedeeld, maar het is wel waar. Ik vind dat niet goed. Ik vind dat je, in het land waar je woont, de taal van dat land moet spreken. Niet helemaal "vloeibaar", misschien, talen zijn moeilijk zat, maar in ieder geval goed genoeg om je wel "leeg te kunnen drukken", in die taal en om de mensen te kunnen verstaan die jouw moeder taal, natuurlijk, niet spreken. Ik legde uit, in een vorig Blog, dat ik een mevrouw heb kunnen uitleggen wat: "Tweede, halve prijs" betekende en dat ze dat, na tien jaar, eindelijk door had.
(Toen ik nog een vorig leven had en in heel veel verre buitenlanden kwam, moesten mijn maten/collegae en ik ons ook maar zien te behelpen in de taal van die landen. Fransen spreken nog steeds Frans, Duitsers alleen Duits, Engelsen doen het op zijn Engels en Belgen spreken Belgisch. Wij, marineverschijningen, probeerden de taal van dat land aan te nemen, zoveel als we konden. Dat is normaal, vonden wij altijd, een soort respect naar het gastland waar je was, toch?)
Ik moest dus nu aan een heleboel niet/slecht/nauwelijks Nederlands sprekende mensen proberen uit te leggen dat de ene actie niet meer de andere was. Dat gaf problemen. Dat gaf een heleboel problemen, met de taal. Hoe leg ik uit in diverse, niet Europese talen, dat: 'Ja, dat was de actie, maar dat is die geworden, het is wel dezelfde prijs, drie stuks voor drie euro, maar, nee, er is geen tonijn en ja, nu heb ik wel Mozarella!'
Dat viel niet mee. Nu willen mensen altijd op safe spelen, in elk geval zoveel mogelijk zekerheid hebben. Na die vraag aan mij en na mijn antwoord, vertrouwden/begrepen ze het antwoord vaak toch niet, dus schoten ze collegae aan. Soms ook de FM's, maar vaker aan collegae die, ja hoe zeg ik dat nu netjes, nou ja, die ook geen Jansen of De Vries heetten, of Lucas. (Nee, nee, nee, ik doe niet aan politiek, nee absoluut niet, dat zei ik toch. We hebben wel heleboel medewerkers wiens ouders of grootouders uit meer exotische plekken stammen, laat ik het zo zeggen, maar die medewerkers spreken onze taal wel.)
Er was een mijnheer die steeds maar aan me bleef vragen of de 'S' pizza's in de aanbieding waren en waar die tonijn dingen nu waren en tot drie keer toe heb ik het verhaal uitgelegd. Ik stond, het was fors na twaalf uur, me om te kleden in fietstenue toen een collega kwam vragen hoe dat nu zat met die pizza aanbieding. Ik liep met hem mee en, ja hoor, het was weer die mijnheer. Ik heb het, samen met die collega, die het verhaal vertaalde in het Turks, nog een keer uitgelegd, maar boos ging hij heen.
Dat was gisteren. Vandaag om 1100 hoorde ik dat de Casa niet meer in de aanbieding was. Het was de 'S' geworden. Maar die had ik niet! Die waren niet besteld. Nu zie ik het lijk al drijven! Maandag een vriescel vol Pizza's die niemand meer wil hebben. Hen medelijden, weep for me, friends!
En, lezers, geef alsjeblieft kritiek! Zeik en sabel me af, ik kan er tegen, hoor! Sterker, ik leer ervan. Nou ja, dat moet ik in ieder geval.
donderdag 4 april 2013
Pizza problemen (toch nog deel 1)
Kennen jullie 'men?' Je weet wel, 'men'. Die van: 'men' heeft gezegd, 'men' denkt, 'men' vindt en 'men' heeft besloten. Ach kom, jullie kennen 'men' vast wel. toch? Je leest over die 'men' in de kranten, je hoort over die persoon op het journaal, of op het radionieuws. Men, toch? Men is misschien wel een afkorting voor mens, denk ik, of voor mensen, in ieder geval, het is een hele belangrijke figuur, want, zoals geschreven, je hoort de naam heel vaak, meerdere malen per dag. In het woordenboek staat dat met 'men': "de mensen, iemand" bedoelt wordt. (als vnmw) (voornaamwoord, hoef je niet meer op te zoeken) Nou ja, daar wordt je wijzer van. (Ja, ik heb ook een boek thuis hoor, dus het staat er echt.)
Nu zijn er meer van dit soort figuren en plaatsen in ons land, hoor.
Vroeger dacht ik dat "elders" een hele grote plaats was, een enorme grote stad, waar 'men' de ligging niet precies van wist, want 'men' vertrok altijd naar 'elders'. Ook dacht ik als kind, dat 'Co' een hele rijke man was. Hij nam deel in bijna alle firma's die bestonden. Jansen en Co, Pietersen en Co en
Kaat en Co en zo."
Nee, dit is geen originele gedachte van mij, moet ik eerlijk bekennen, hoewel ik zou willen dat het zo was. Het zijn de woorden van een vroegere 'meester' van de lagere school van me, meester Gerrit Jansen. Hij werd, het was een vogel liefhebber, ook wel Gerrit Vogeltje genoemd. Toen, ik was, wat, negen, acht, zoiets, vond ik die opmerking grappig. En nog steeds. (Het is al meer dan een halve eeuw geleden, reken ik terug! Een halve eeuw! F... van ferfelend, ja, denk ik nu: ik word ouder papa, geef het maar toe. Zong ooit iemand.
Maar goed, niet filosoferen en zo, maar even nuchter (hik) en ter zake. Ik was hedenochtend weer eens, voor de tweede maal op rij, voor FM2 binnen. Geen bruggen open, inderdaad. We deden even een bakkie en hij vroeg, (dat is het leuke aan die twee FM's, ze vragen en overleggen en geven geen brute opdrachten zoals ik mijn tijd wel eens moest doen aan het gaje, nee, dat was niet zo, ik had alleen maar leuke mensen onder me. Op een figuur na,m dat was een men, die ik.. zeik nou niet man, schrijf je Blog) of ik een actiebak wilde uitruimen want we hadden een quote wonderactie unquote FM2, van een bepaalde pizza soort.
Ik ga even de dieperik in. De meeste lezers van dit Blog zijn (ex)collegae, die ongeveer wel weten wat er zo leeft in Supermarkten land. Voor mijn trouwe lezers, die dat geluk niet hebben gehad, (cynisch, waarde lezer, cynisch) zoals Huub en Bertus, en die, al dan niet uit vrije wil en al dan niet met moeders, de supermarkten hunner keuze betreden, even een uitleg over dat wat er op merken gebied gebeurd.
In onze jeugd, H en B, (ik ga dat niet omdraaien hoor die initialen, het geeft dan een soort erotische gedoe, BH en zo), weten dat ook en jullie, de lieve lezer, goh, ik krijg ooit nog eens een 'berry' voor het meeste geslijm in een Blog, maar, vroeger was het leven gemakkelijk. Je ging naar de winkel en je had de keuze uit: melk, yoghurt, vla, karnemelk en chocolademelk. Er was DE koffie en Kanis en Gunnink en dan hield het wel een beetje op, ongeveer. Ja, je had Smiths chips en misschien nog een huismerk maar verder?)
In elk geval! Momenteel is het oorlog in 'consumenten' aandacht. Niet alleen in supers, natuurlijk. Ook benzinestations doen aan punten uitdelerij, in tuincentra kun je voor allerlei zaken sparen, die niks met tuinen te maken hebben en bij vliegtuig maatschappijen kun je sparen voor gratis reizen per trein of fiets, nu ja, noem maar op.
Maar om even terug te komen op de huismerken en zo. Op mijn afdeling heb ik natuurlijk de DV pizza's onder beheer. Pizza, ik schreef het eerder, is een, in mijn ogen, vierde bouwsteen voor het menselijk lichaam. Je hebt vetten, 8 cal/gr, je hebt eiwitten, 4 cal/gr en je hebt koolhydraten, eveneens 4 cal/gr. (Voor Joules moet je die getallen met ongeveer 400 vermenigvuldigen, klopt dat, kritische lezer?) Maar de vierde bouwsteen van ons lijf is: de Pizza, variërend van het soort dat je aanschaft/eet, ongeveer 200 cal/gr. Dat is natuurlijk bull, maar aan het aantal pizza's dat wij verkopen lijkt het af en toe belangrijker dan ademhalen of douchen en zo.
"Da's dan wel een vette hap", hoor ik je denken, "Shit, ik heb net een halve Margarita/Tonno/Salami/Speciale ..... weggewerkt, nee, dat wist ik niet."
Toch is het zo. Het zijn caloriebommetjes hoor, die makkelijke dingen, maar dat geldt natuurlijk voor al het gemak voedsel. Oh nee, nee, helemaal niet, van mij mag je, graag zelfs, vooral als je die bij ons koopt, maar ik geef het alleen even aan. Nee, joh, ik ben niet heiliger dan de Paus, echt niet. Ik heb gewoon de mazzel dat ik niet van die 'Italiaanse' dingen houd. (Stom, als fietser hou ik helemaal niet van spaghetti en macaroni en zo, ik eet het wel en kook het wel, maar, echt lekker, nou nee.
Maar, hoe kom ik nu weer op dit verhaal? Ik wou dat ik een goed volger was van de RK kerk, dan mocht ik niet zo afdrijven. Oh ja, over Pizza's zou ik het hebben.
Wist je trouwens dat de Pizza, spreek uit pietsa, helemaal geen Italiaanse uitvinding is? De Vikingen aten die zooi al vanaf het jaar 900, na C, ja, een deegbodem met zooi erin. Simpel en snel. En de eigenlijke Italiaanse P. is pas vanaf de 19e eeuw bekend, schijnt. Ja, ja, zo leer je nog wat, als je een Blog leest, toch?
Maar ik zou het hebben over de Pizza 'problemen' in onze winkel. Nou daar heb ik nu ff geen tijd voor, want m'n "ping" zegt 'ping'. Nee, geen P. hoor, even een kopje warme Chocomel. Voor het slapen gaan.
--morgen meer--
Nu zijn er meer van dit soort figuren en plaatsen in ons land, hoor.
Vroeger dacht ik dat "elders" een hele grote plaats was, een enorme grote stad, waar 'men' de ligging niet precies van wist, want 'men' vertrok altijd naar 'elders'. Ook dacht ik als kind, dat 'Co' een hele rijke man was. Hij nam deel in bijna alle firma's die bestonden. Jansen en Co, Pietersen en Co en
Kaat en Co en zo."
Nee, dit is geen originele gedachte van mij, moet ik eerlijk bekennen, hoewel ik zou willen dat het zo was. Het zijn de woorden van een vroegere 'meester' van de lagere school van me, meester Gerrit Jansen. Hij werd, het was een vogel liefhebber, ook wel Gerrit Vogeltje genoemd. Toen, ik was, wat, negen, acht, zoiets, vond ik die opmerking grappig. En nog steeds. (Het is al meer dan een halve eeuw geleden, reken ik terug! Een halve eeuw! F... van ferfelend, ja, denk ik nu: ik word ouder papa, geef het maar toe. Zong ooit iemand.
Maar goed, niet filosoferen en zo, maar even nuchter (hik) en ter zake. Ik was hedenochtend weer eens, voor de tweede maal op rij, voor FM2 binnen. Geen bruggen open, inderdaad. We deden even een bakkie en hij vroeg, (dat is het leuke aan die twee FM's, ze vragen en overleggen en geven geen brute opdrachten zoals ik mijn tijd wel eens moest doen aan het gaje, nee, dat was niet zo, ik had alleen maar leuke mensen onder me. Op een figuur na,m dat was een men, die ik.. zeik nou niet man, schrijf je Blog) of ik een actiebak wilde uitruimen want we hadden een quote wonderactie unquote FM2, van een bepaalde pizza soort.
Ik ga even de dieperik in. De meeste lezers van dit Blog zijn (ex)collegae, die ongeveer wel weten wat er zo leeft in Supermarkten land. Voor mijn trouwe lezers, die dat geluk niet hebben gehad, (cynisch, waarde lezer, cynisch) zoals Huub en Bertus, en die, al dan niet uit vrije wil en al dan niet met moeders, de supermarkten hunner keuze betreden, even een uitleg over dat wat er op merken gebied gebeurd.
In onze jeugd, H en B, (ik ga dat niet omdraaien hoor die initialen, het geeft dan een soort erotische gedoe, BH en zo), weten dat ook en jullie, de lieve lezer, goh, ik krijg ooit nog eens een 'berry' voor het meeste geslijm in een Blog, maar, vroeger was het leven gemakkelijk. Je ging naar de winkel en je had de keuze uit: melk, yoghurt, vla, karnemelk en chocolademelk. Er was DE koffie en Kanis en Gunnink en dan hield het wel een beetje op, ongeveer. Ja, je had Smiths chips en misschien nog een huismerk maar verder?)
In elk geval! Momenteel is het oorlog in 'consumenten' aandacht. Niet alleen in supers, natuurlijk. Ook benzinestations doen aan punten uitdelerij, in tuincentra kun je voor allerlei zaken sparen, die niks met tuinen te maken hebben en bij vliegtuig maatschappijen kun je sparen voor gratis reizen per trein of fiets, nu ja, noem maar op.
Maar om even terug te komen op de huismerken en zo. Op mijn afdeling heb ik natuurlijk de DV pizza's onder beheer. Pizza, ik schreef het eerder, is een, in mijn ogen, vierde bouwsteen voor het menselijk lichaam. Je hebt vetten, 8 cal/gr, je hebt eiwitten, 4 cal/gr en je hebt koolhydraten, eveneens 4 cal/gr. (Voor Joules moet je die getallen met ongeveer 400 vermenigvuldigen, klopt dat, kritische lezer?) Maar de vierde bouwsteen van ons lijf is: de Pizza, variërend van het soort dat je aanschaft/eet, ongeveer 200 cal/gr. Dat is natuurlijk bull, maar aan het aantal pizza's dat wij verkopen lijkt het af en toe belangrijker dan ademhalen of douchen en zo.
"Da's dan wel een vette hap", hoor ik je denken, "Shit, ik heb net een halve Margarita/Tonno/Salami/Speciale ..... weggewerkt, nee, dat wist ik niet."
Toch is het zo. Het zijn caloriebommetjes hoor, die makkelijke dingen, maar dat geldt natuurlijk voor al het gemak voedsel. Oh nee, nee, helemaal niet, van mij mag je, graag zelfs, vooral als je die bij ons koopt, maar ik geef het alleen even aan. Nee, joh, ik ben niet heiliger dan de Paus, echt niet. Ik heb gewoon de mazzel dat ik niet van die 'Italiaanse' dingen houd. (Stom, als fietser hou ik helemaal niet van spaghetti en macaroni en zo, ik eet het wel en kook het wel, maar, echt lekker, nou nee.
Maar, hoe kom ik nu weer op dit verhaal? Ik wou dat ik een goed volger was van de RK kerk, dan mocht ik niet zo afdrijven. Oh ja, over Pizza's zou ik het hebben.
Wist je trouwens dat de Pizza, spreek uit pietsa, helemaal geen Italiaanse uitvinding is? De Vikingen aten die zooi al vanaf het jaar 900, na C, ja, een deegbodem met zooi erin. Simpel en snel. En de eigenlijke Italiaanse P. is pas vanaf de 19e eeuw bekend, schijnt. Ja, ja, zo leer je nog wat, als je een Blog leest, toch?
Maar ik zou het hebben over de Pizza 'problemen' in onze winkel. Nou daar heb ik nu ff geen tijd voor, want m'n "ping" zegt 'ping'. Nee, geen P. hoor, even een kopje warme Chocomel. Voor het slapen gaan.
--morgen meer--
dinsdag 2 april 2013
Man, wat een gekkenhuis!
Dit is de eerste dag van de eerste week na de opening van de winkel en de dag na Pasen. Die combinatie van 'nieuwe' winkel en 'feestdagen' zorgden ervoor dat we een hele goeie omzet draaiden. De directie van de 'KETEN' zal het waarschijnlijk niet op prijs stellen dat ik het bedrag zal neerschrijven, dus laat ik maar zeggen dat we de afgelopen week boven de 'Balkenende norm' hebben omgezet. Sterker: ver boven de Balkenende norm. Dat we een goede omzet zouden 'draaien', was een beetje verwacht, maar dit bedrag kwam zelfs voor de beide FM's als een verassing. Ik kwam om zes uur binnen, vlak voor, nu eens, FM2, die man is altijd loepzuiver op tijd, maar, plaag ik hem, ik moet bruggen over die open kunnen en die, FM2, was aardig opgetogen daarover. Niet over de bruggen, maar over de omzet, bedoel ik, natuurlijk. Ik had wat andere dingen aan mijn hoofd, mijn kop stond niet helemaal goed. (Dat zou de rest van de dag zo blijven overigens: ik stond niet helemaal "aan" vandaag.Maar toen FM2 voor de derde keer het getal herhaalde van de omzet, schrok ik wel even! Mens! Zoveel?
Ik wandelde de winkel binnen met een naar voorgevoel en dat bleek helemaal juist. Niet dat wandelen, maar dat nare voorgevoel. F..., van ferfelend, inderdaad. Ik kwam zag en verloor, om Julius Caesar verkeerd te 'quoten'. Mijn afdeling was een, voorzichtig, voorzichtig, kijk uit wat je zegt, zeik geen collegae af, maar mijn afdeling was een zooitje! Samme, wat een bende. Normaal gesproken horen de collegae van de 'zondag', zoals ik het voor het gemak maar even noem, de 'actiebak' leeg te halen en de nieuwe acties te vullen. Dat laatste was niet gebeurd, omdat er geen DV vracht was geleverd, de vorige dag, maar het eerste was ook niet gebeurd.
Ja, ik was pissig, natuurlijk. Maar ik had er wel begrip voor, want er moeten wel v's zijn om dat werk te klaren. En, geloof me, als je geen mensen hebt om v werk te doen, dan houdt het gewoon helemaal op. Dus liep ik al een dik uur achter voor ik dat werk had gedaan. Ik had de vage, maar helaas ijdele, hoop dat ze dan in ieder geval de restanten, (dit is tentamen vraag drie: wat zijn restanten en hoe herken je die? Vraag vier is een makkie, trouwens: teken en leg een kernreactor uit, of schrijf je voornaam in blokletters.) Gassie, wat flauw.
Dus haalde ik zes restant karren uit de DV cel en begon braaf en trouw met een chagrijnige (ja zo spel je dat echt) kop die restanten te vullen. En dat duurde en dat duurde en dat, ja, dat duurde. Ik werkte een kar weg en nog een en nog een en het hield maar niet op. Toen was het bij tienen en ik voelde mijn Nicotine Tolerantie Relais op nul staan dus 'spoedde ik me derwaarts'. Derwaarts zijnde het 'rookhok', om even te 'blowen'. Nee, nee, gewone Javaanse Jongens, hoor, geen geestverruimend kruid toegevoegd, begrijp me goed!
Ik wierp een blik op de PC en zag tot mijn afgrijzen dat ik zes!, ik herhaal zes, ik schrijf zes en zeg 6, containers DV vracht binnen zou krijgen. AAARGH! Holy koffie, waar heb ik dat aan te danken, man? Wat heb ik verkeerd gedaan deze Pasen? Nee, ik heb niet naar het Urbi et Orbi gekeken. Ik heb niet de "Papa" horen danken voor die 'bloemen uit Holland' op zijn Italiaans, dan, nee ik heb mijn, niet religieuze ding gedaan, fietsen op zondag en zo. Maar dat doe ik zo vaak, dus waarom wordt ik nu dan zo gestraft? Het antwoord lag in de vraag zelf. We hadden die enorme omzet gedraaid en dat was ook aan de afdeling te zien. De tweede Paasdag ploeg had de winkel dan wel mooi gespiegeld, maar achter die fraaie façade heerste de "lange leegte", oh nee, Veendam is failliet, nou ja, zijsprong, het Blog moet ook vol.
Ik begon vol tegenzin, geloof me, vol tegenzin. Schreef ik in een vorig Blog dat ik op MACH 3 aanstond, nu, vandaag stond ik helemaal uit, uit en diep uit, zo diep als de Filipijnentrog. Ik wist waar het aan lag, aan niks, nu ja, aan van alles en nog wat en aan een boel dingen, ik liep te piekeren en die dingen kwamen het afgelopen weekend allemaal samen.
Toch dacht ik af en toe aan M., maatje en vriendin, die nu op het moment afscheid aan het nemen is van har man en dacht ik: Eikel, die je bent! Wat zijn jouw problemen nu vergelen met die van dat gezin? Egoïstische dropveter, ga aan je werk, schud het af en wees blij dat het jou niet overkomt! (Sorry M.)
Al met al had ik een hoop 'stress' (eigenlijk onzin, natuurlijk, zoals ik al schreef) maar het was in ieder geval niet een geweldige dag en ik vermoed dat daar een hoop "na stress" van de afgelopen weken bijzat, met de verbouwing en zo. Ik ben geen echte 'stress kip', zoals dat heet, maar ik was de afgelopen weken behoorlijk afgepeigerd, lichamelijk dan. Het weer werkt ook niet mee en dan zijn er allemaal privé zaken, die ook niet helpen aan een 'bright smile.'
Ik sloeg, nee worstelde, me door de dag, liet een container vracht voor een collega staan, iets waar ik ook van baal, ging somber naar huis maar had de ijskoude, nog steeds heersende NO wind mee.
De afgelopen middag brachten we 'de jongste' naar huis. Ze was, heel gezellig, een weekendje over gekomen. We gingen heen en terug van Amstelveen naar Nijmegen. Een leuke autorit. En, blijkt, autorijden geeft me rust en perspectief. Net als fietsen. Zal ik dan in het vervolg maar met de auto naar het werk gaan?
Ik wandelde de winkel binnen met een naar voorgevoel en dat bleek helemaal juist. Niet dat wandelen, maar dat nare voorgevoel. F..., van ferfelend, inderdaad. Ik kwam zag en verloor, om Julius Caesar verkeerd te 'quoten'. Mijn afdeling was een, voorzichtig, voorzichtig, kijk uit wat je zegt, zeik geen collegae af, maar mijn afdeling was een zooitje! Samme, wat een bende. Normaal gesproken horen de collegae van de 'zondag', zoals ik het voor het gemak maar even noem, de 'actiebak' leeg te halen en de nieuwe acties te vullen. Dat laatste was niet gebeurd, omdat er geen DV vracht was geleverd, de vorige dag, maar het eerste was ook niet gebeurd.
Ja, ik was pissig, natuurlijk. Maar ik had er wel begrip voor, want er moeten wel v's zijn om dat werk te klaren. En, geloof me, als je geen mensen hebt om v werk te doen, dan houdt het gewoon helemaal op. Dus liep ik al een dik uur achter voor ik dat werk had gedaan. Ik had de vage, maar helaas ijdele, hoop dat ze dan in ieder geval de restanten, (dit is tentamen vraag drie: wat zijn restanten en hoe herken je die? Vraag vier is een makkie, trouwens: teken en leg een kernreactor uit, of schrijf je voornaam in blokletters.) Gassie, wat flauw.
Dus haalde ik zes restant karren uit de DV cel en begon braaf en trouw met een chagrijnige (ja zo spel je dat echt) kop die restanten te vullen. En dat duurde en dat duurde en dat, ja, dat duurde. Ik werkte een kar weg en nog een en nog een en het hield maar niet op. Toen was het bij tienen en ik voelde mijn Nicotine Tolerantie Relais op nul staan dus 'spoedde ik me derwaarts'. Derwaarts zijnde het 'rookhok', om even te 'blowen'. Nee, nee, gewone Javaanse Jongens, hoor, geen geestverruimend kruid toegevoegd, begrijp me goed!
Ik wierp een blik op de PC en zag tot mijn afgrijzen dat ik zes!, ik herhaal zes, ik schrijf zes en zeg 6, containers DV vracht binnen zou krijgen. AAARGH! Holy koffie, waar heb ik dat aan te danken, man? Wat heb ik verkeerd gedaan deze Pasen? Nee, ik heb niet naar het Urbi et Orbi gekeken. Ik heb niet de "Papa" horen danken voor die 'bloemen uit Holland' op zijn Italiaans, dan, nee ik heb mijn, niet religieuze ding gedaan, fietsen op zondag en zo. Maar dat doe ik zo vaak, dus waarom wordt ik nu dan zo gestraft? Het antwoord lag in de vraag zelf. We hadden die enorme omzet gedraaid en dat was ook aan de afdeling te zien. De tweede Paasdag ploeg had de winkel dan wel mooi gespiegeld, maar achter die fraaie façade heerste de "lange leegte", oh nee, Veendam is failliet, nou ja, zijsprong, het Blog moet ook vol.
Ik begon vol tegenzin, geloof me, vol tegenzin. Schreef ik in een vorig Blog dat ik op MACH 3 aanstond, nu, vandaag stond ik helemaal uit, uit en diep uit, zo diep als de Filipijnentrog. Ik wist waar het aan lag, aan niks, nu ja, aan van alles en nog wat en aan een boel dingen, ik liep te piekeren en die dingen kwamen het afgelopen weekend allemaal samen.
Toch dacht ik af en toe aan M., maatje en vriendin, die nu op het moment afscheid aan het nemen is van har man en dacht ik: Eikel, die je bent! Wat zijn jouw problemen nu vergelen met die van dat gezin? Egoïstische dropveter, ga aan je werk, schud het af en wees blij dat het jou niet overkomt! (Sorry M.)
Al met al had ik een hoop 'stress' (eigenlijk onzin, natuurlijk, zoals ik al schreef) maar het was in ieder geval niet een geweldige dag en ik vermoed dat daar een hoop "na stress" van de afgelopen weken bijzat, met de verbouwing en zo. Ik ben geen echte 'stress kip', zoals dat heet, maar ik was de afgelopen weken behoorlijk afgepeigerd, lichamelijk dan. Het weer werkt ook niet mee en dan zijn er allemaal privé zaken, die ook niet helpen aan een 'bright smile.'
Ik sloeg, nee worstelde, me door de dag, liet een container vracht voor een collega staan, iets waar ik ook van baal, ging somber naar huis maar had de ijskoude, nog steeds heersende NO wind mee.
De afgelopen middag brachten we 'de jongste' naar huis. Ze was, heel gezellig, een weekendje over gekomen. We gingen heen en terug van Amstelveen naar Nijmegen. Een leuke autorit. En, blijkt, autorijden geeft me rust en perspectief. Net als fietsen. Zal ik dan in het vervolg maar met de auto naar het werk gaan?
vrijdag 29 maart 2013
De kop is er af.
Tjonge jonge, of hoe spel je zulks? Tsongje jonge? Maar hoe dan ook! Wat een week, mensen, wat een week. We zijn afgelopen maandag heropend, zoals jullie al lazen. Een prachtige toko hoor, alles er op en er aan, helemaal vol, helemaal schoon en netjes en met prachtige aanbiedingen en met een geweldige strakke en spannende uitstraling. Op de wijnafdeling hebben we aanbiedingen van "zes halen en drie betalen" wijnen, die afkomstig zijn uit Zuid Afrika, het Heineken bier geven we haast voor niks weg, de kaas afdeling maakt het ook al te bont met al zijn actie en op de DV hebben we allerlei soorten garnalen, mosselen en andere 'enge' dingen uit zee, "tweede halve prijs", zoals dat heet. (Daar later nog meer over, trouwens.)
Ik zeg 'enge' dingen uit zee, maar dat komt omdat ik echt een hele afgrijselijke hekel heb aan garnalen/mosselen/oesters/gamba's/Sint Jakobsschelpen en wat dies meer zij. Trouwens, ik ben geen visliefhebber. Ja, in het seizoen dan gaat er een lekker vette haring, zonder toeters en bellen overigens, wel in. Maar verder, nou ja, kibbeling of een lekkerbekje, met een smak van die saus, zodat je de vis niet proeft en dan ook nog alleen als ik heel veel trek heb. Vlees eet ik sowieso niet zo graag. Nee, ik heb er niets op tegen, ik steun geen PvdD, of zo, maar ik ben meer een rijst of brood en groente man. Wat ik dan wel weer lekker vind is een .., ja, nee, dit gaat nergens over, ik lijk die Ritalin verslaafde kokoloog, kom hoe heet 'ie, De Wind of zo, wel!
Maar goed, de kop is er af. Onze winkel draait geweldige mooie en hoge omzetten momenteel. Ik zie heel veel klanten die allemaal nieuw zijn en die dat dan ook zeggen. 'Mijnheer, ik kwam nooit bij U, maar het is zo een mooie winkel, ik kom vaker, hoor.' Dat is natuurlijk ook door het aanzuigende effect dat iets nieuws te weeg brengt, maar ik heb ook het donkerbruine vermoeden dat het te maken heeft met onze mooie acties en omdat de toko een hartstikke fraaie uitstraling heeft. Als je binnenkomt kijk je, dat in tegenstelling tot vroeger, de diepte in. Door dat optische bedrog, ik noemde het al: een 'trompe l' oeuil', lijkt de winkel veel groter. Maar, dat is allemaal niet zo belangrijk voor ons, de v's, we lopen nog dezelfde afstanden als anders van magazijn naar stelling. Ik heb trouwens door dat ik meer passen maak, want vroeger kon ik 'even tussen door', maar ik moet tegenwoordig de 'lange' weg nemen, maar dat is dan weer goed tegen de buik, die, door het aanhoudende voorjaarsweer, niet weggefietst wordt.
De klanten, oude en nieuwe, zijn enthousiast. Ja, het is allemaal wel weer even zoeken, is de meest gehoorde opmerking. Ik/wij, antwoorden dan: 'Maar dat is een kwestie van wennen, hoor. Als U nu een paar keer hier geweest bent, dan weet U niet beter meer. Trouwens, hoe vaker U de boodschappen hier doet, hoe sneller ik naar de Bahama's kan, op vakantie. (Droomland, droomland)' Ik moet hierbij eerlijk zeggen, dat ik soms moeite heb om me te visualiseren waar die en die afdeling twee weken geleden ook al weer was. Stom, niet? Mensen vergeten gauw, schijnt. Maar dat zoeken, nou, dat moeten wij, v's, met z'n allen ook hoor. Kijk, de versafdelingen, geen probleem, bierschappen en wijnrekken, idem, maar als een klant vraagt om de Maple Syrup, dan wordt het toch echt even spitten in het geheugen en de winkel vier maal rond sjouwen. Uiteindelijk vertelt Joke, een zeer gewaardeerde en lieve collega me dan, in antwoord op mijn vraag, dat we dat nog niet op voorraad hebben, maar dat ze doende is het wel te bestellen. Waarop de klant vriendelijk zegt: 'Nou, ik wilde het toch niet kopen hoor, het is peperduur, maar ik wilde weten of jullie het hadden.' Dank U, vriendelijke klant.
En ja, de kinderziektes, natuurlijk. Dat gebeurt zo. Ik heb schepen 'in dienst gesteld' van een nieuwe klasse, met heel andere wapensystemen en computer systemen en daar gebeurde het ook, die kinderziektes. Dat je dus een kanon afvuurde over bakboord, maar dat het kanon over stuurboord vuurde. Daar waar de admiraal stond te kijken. Die vond dat niet zo leuk, bleek uit een seintje. Druk ik me netjes uit.
Ik ga heel eerlijk zijn, op gevaar af dat FM 1 en 2 me daarover af gaan rekenen. (Het is een lang Paasweekeinde, de beide mannen werken allebei het hele weekeinde, zelfs alle drie de dagen en hebben dus geen tijd om Blogs te lezen, dus ik kom er wel mee weg. En, als ze wel tijd hebben om dit Blog te lezen, zeg ik gewoon dat de katten over het toetsenbord liepen. Er gebeurden zo'n 2000 jaar geleden met de Pasen wel meer gekke dingen, dus, ja ik kom er mee weg, hoop ik. Zo niet, dan komt dit Blog binnenkort uit een andere winkel.) Bovendien, men schreef ooit: 'Geef me duizend apen en geef die allemaal een PC en er zal binnen 1000 jaar het hele oeuvre van Shakespeare opnieuw geschreven zijn'. En E. en ik hebben hele slimme katten, hoor! Dus ik kom er mee weg! (Toch? FM's?)
Maar ons bestel systeem, dat geautomatiseerd is, werkt niet. Nou ja, het werkt wel, maar niet goed. Dat doet het al weken niet. Waarom? Vraag het me niet. Ik heb geen idee. Misschien harde stukjes in de elektriek? Misschien broodkruimels in de printer, of een lege accu? Je ne sais pas, zeg ik dan maar, want ik ken mij talen, hoor. Maar ook mijn leiding was 'nicht froh.'
Maar goed, het is wel allemaal logisch,als je nuchter kijkt. Een systeem doet niets fout. Het zijn de mensen die het systeem ontwikkelen en de dingen invoeren zo, die het fout doen, is mij altijd geleerd. Dus hadden we afgelopen zaterdag de DV behoorlijk afgevuld, net twaalf karren vracht. Dat ging er natuurlijk helemaal in. FM2 liet me nog even de knelpunten en de hardlopers (nee, nee, ik heb het uitgelegd wat dat zijn, lees maar terug) bij bestellen. Dat viel even tegen, ik dacht we behoorlijk 'vol' zaten, maar dat was nog eens goed voor een zestal containers. Ik was afgelopen zondag 'nog even op de zaak', erg hé, ik lijk wel een baasje, en men vulde braaf de (door mij bestelde) vracht weg. Ik hoopte op een rustige maandag. Wat kan je nog verwachten na een container of achttien? Nou niks, dus. Lekker, geen vracht en dat mocht ook wel, toch. Dus, dacht ik, dan wordt het dinsdag rustig aan opbouwen, een container, misschien twee vracht of zo, that's it. Mips! Zes volle containers vol vracht.
(Uitleg: op elke container vracht voor de diepvries, staan ongeveer vijftig pakken/dozen a 6 of 8 of 10 pakken of zakken van een product, dat is dus 50 x 8 x 6 = heel veel pakken ijskoude dingen in je handen!) F... van ferfelend. Nu ja, donderdag hadden we nog maar eens zes containers en toen ging het licht bij me uit en was mijn vriescel vol. De beide FM's, allebei brave lieden, reageerden op mijn klacht en schrapten, zo goed als, de vracht die vrijdag binnen zou komen. Een heerlijke rustige dag? Nou nee, want ik moest een hoop restanten, dat woord moet je nu toch kennen hoor, het SO is binnenkort, wegwerken. Dat deed ik gelukkig met een collega, ene Charles, een man, en leeftijdgenoot, uit een ander filiaal.
Het is vrijdagavond, het is laat en ik ben aardig relaxed nu, terwijl ik dit schrijf. We hebben het toch wel gefikst! Man, we hebben, met z'n allen, niemand uitgezonderd (ook wel met hulp van mensen van andere filialen) een spannende en mooie winkel staan! 'Nu zo houden', roepen we tegen elkaar. Ja, nu zo houden. Vaak 'final last words?'
Ik zou nog even terugkomen over dat; 'Tweede, halve prijs". Dat schijnt een hele moeilijke uitdrukking te zijn, in ieder geval voor mensen die het Nederlands niet als moedertaal hebben.Ik heb het vaker aan, niet in ons land geboren, Nederlandse klanten uitgelegd, maar omdat het voor ons wel in ons taalgebruik geschoolden, zo duidelijk is, ga je er een beetje aan voorbij. Die mensen, ik mag geen "allochtoon" meer zeggen, geloof ik, knikten dan beleefd, zeiden dank en liepen door, mij in onzekerheid latend of ze mijn verhaal nu hadden begrepen.
Vandaag kwam er een vrij jonge Marokkaanse mevrouw bij mijn mosselen/oesters/garnalen in de actiebak kijken, met een verbaasde blik in haar, mooie donkere ogen. Ze schoot me aan: 'of ze me wat mocht vragen'. Natuurlijk mevrouw, daar ben ik voor. 'Mijnheer', zei ze, 'ik woon nu al tien jaar in Nederland, maar ik snap niets van dit verhaal. Wat betekent: "tweede halve prijs?" Ik stond ter plekke stil en sloeg ook even dicht. Goh, dacht ik, is dat nu zo moeilijk? Ja, bleek, door de taalbarrière.
Ik nam, ter verduidelijking, een zak garnalen en legde die op de klep van de vrieskast. 'Mevrouw, stel U voor, deze zak kost drie euro.' Ik pakte een tweede zak. 'Deze zak kost ook drie euro, natuurlijk. Maar, als U nu twee zakken tegelijk neemt, dan hoeft U voor de tweede maar een euro vijftig te betalen, dus samen zijn ze..?' 'Vier euro en vijftig', zei ze prompt. Ik gaf haar een compliment. (Ja, ja, betuttelend, maar toch. Luister en huiver.) Ik nam haar mee en gaf haar een paar prijzen, bijvoorbeeld van de Sint Jakobsschelpen, die vier en een halve euro doen. Vlot rekende ze uit: 'Vier en een halve euro plus twee en een kwart is 6,75!' We maakten nog wat sommetjes samen en dat ging helemaal oké! "Nu begrijp ik het pas. Na tien jaar!', zei ze opgetogen.
Ik feliciteerde en complimenteerde haar. Ze lachte, een mooie gave lach met een vol en wit gebit. 'Ik ga volgende week voor het inburgeringsexamen. Ik weet nu dat ik het ga halen. Dank U.', straalde ze.
Tja, dat maakt je dag!
Op die cursus, je weet wel die 'powerspeech', had die Dolf Jansen look-a-like een kreet gelanceerd, die ik later op een A4 tje in de kantine vond hangen: 'Sta je uit of sta je aan?'
Nou dat deed ik altijd wel, hoor. Maar na vandaag begreep ik hem pas echt.
Ik weet dat ik vanaf nu op MAG 3 aansta!
Ik zeg 'enge' dingen uit zee, maar dat komt omdat ik echt een hele afgrijselijke hekel heb aan garnalen/mosselen/oesters/gamba's/Sint Jakobsschelpen en wat dies meer zij. Trouwens, ik ben geen visliefhebber. Ja, in het seizoen dan gaat er een lekker vette haring, zonder toeters en bellen overigens, wel in. Maar verder, nou ja, kibbeling of een lekkerbekje, met een smak van die saus, zodat je de vis niet proeft en dan ook nog alleen als ik heel veel trek heb. Vlees eet ik sowieso niet zo graag. Nee, ik heb er niets op tegen, ik steun geen PvdD, of zo, maar ik ben meer een rijst of brood en groente man. Wat ik dan wel weer lekker vind is een .., ja, nee, dit gaat nergens over, ik lijk die Ritalin verslaafde kokoloog, kom hoe heet 'ie, De Wind of zo, wel!
Maar goed, de kop is er af. Onze winkel draait geweldige mooie en hoge omzetten momenteel. Ik zie heel veel klanten die allemaal nieuw zijn en die dat dan ook zeggen. 'Mijnheer, ik kwam nooit bij U, maar het is zo een mooie winkel, ik kom vaker, hoor.' Dat is natuurlijk ook door het aanzuigende effect dat iets nieuws te weeg brengt, maar ik heb ook het donkerbruine vermoeden dat het te maken heeft met onze mooie acties en omdat de toko een hartstikke fraaie uitstraling heeft. Als je binnenkomt kijk je, dat in tegenstelling tot vroeger, de diepte in. Door dat optische bedrog, ik noemde het al: een 'trompe l' oeuil', lijkt de winkel veel groter. Maar, dat is allemaal niet zo belangrijk voor ons, de v's, we lopen nog dezelfde afstanden als anders van magazijn naar stelling. Ik heb trouwens door dat ik meer passen maak, want vroeger kon ik 'even tussen door', maar ik moet tegenwoordig de 'lange' weg nemen, maar dat is dan weer goed tegen de buik, die, door het aanhoudende voorjaarsweer, niet weggefietst wordt.
De klanten, oude en nieuwe, zijn enthousiast. Ja, het is allemaal wel weer even zoeken, is de meest gehoorde opmerking. Ik/wij, antwoorden dan: 'Maar dat is een kwestie van wennen, hoor. Als U nu een paar keer hier geweest bent, dan weet U niet beter meer. Trouwens, hoe vaker U de boodschappen hier doet, hoe sneller ik naar de Bahama's kan, op vakantie. (Droomland, droomland)' Ik moet hierbij eerlijk zeggen, dat ik soms moeite heb om me te visualiseren waar die en die afdeling twee weken geleden ook al weer was. Stom, niet? Mensen vergeten gauw, schijnt. Maar dat zoeken, nou, dat moeten wij, v's, met z'n allen ook hoor. Kijk, de versafdelingen, geen probleem, bierschappen en wijnrekken, idem, maar als een klant vraagt om de Maple Syrup, dan wordt het toch echt even spitten in het geheugen en de winkel vier maal rond sjouwen. Uiteindelijk vertelt Joke, een zeer gewaardeerde en lieve collega me dan, in antwoord op mijn vraag, dat we dat nog niet op voorraad hebben, maar dat ze doende is het wel te bestellen. Waarop de klant vriendelijk zegt: 'Nou, ik wilde het toch niet kopen hoor, het is peperduur, maar ik wilde weten of jullie het hadden.' Dank U, vriendelijke klant.
En ja, de kinderziektes, natuurlijk. Dat gebeurt zo. Ik heb schepen 'in dienst gesteld' van een nieuwe klasse, met heel andere wapensystemen en computer systemen en daar gebeurde het ook, die kinderziektes. Dat je dus een kanon afvuurde over bakboord, maar dat het kanon over stuurboord vuurde. Daar waar de admiraal stond te kijken. Die vond dat niet zo leuk, bleek uit een seintje. Druk ik me netjes uit.
Ik ga heel eerlijk zijn, op gevaar af dat FM 1 en 2 me daarover af gaan rekenen. (Het is een lang Paasweekeinde, de beide mannen werken allebei het hele weekeinde, zelfs alle drie de dagen en hebben dus geen tijd om Blogs te lezen, dus ik kom er wel mee weg. En, als ze wel tijd hebben om dit Blog te lezen, zeg ik gewoon dat de katten over het toetsenbord liepen. Er gebeurden zo'n 2000 jaar geleden met de Pasen wel meer gekke dingen, dus, ja ik kom er mee weg, hoop ik. Zo niet, dan komt dit Blog binnenkort uit een andere winkel.) Bovendien, men schreef ooit: 'Geef me duizend apen en geef die allemaal een PC en er zal binnen 1000 jaar het hele oeuvre van Shakespeare opnieuw geschreven zijn'. En E. en ik hebben hele slimme katten, hoor! Dus ik kom er mee weg! (Toch? FM's?)
Maar ons bestel systeem, dat geautomatiseerd is, werkt niet. Nou ja, het werkt wel, maar niet goed. Dat doet het al weken niet. Waarom? Vraag het me niet. Ik heb geen idee. Misschien harde stukjes in de elektriek? Misschien broodkruimels in de printer, of een lege accu? Je ne sais pas, zeg ik dan maar, want ik ken mij talen, hoor. Maar ook mijn leiding was 'nicht froh.'
Maar goed, het is wel allemaal logisch,als je nuchter kijkt. Een systeem doet niets fout. Het zijn de mensen die het systeem ontwikkelen en de dingen invoeren zo, die het fout doen, is mij altijd geleerd. Dus hadden we afgelopen zaterdag de DV behoorlijk afgevuld, net twaalf karren vracht. Dat ging er natuurlijk helemaal in. FM2 liet me nog even de knelpunten en de hardlopers (nee, nee, ik heb het uitgelegd wat dat zijn, lees maar terug) bij bestellen. Dat viel even tegen, ik dacht we behoorlijk 'vol' zaten, maar dat was nog eens goed voor een zestal containers. Ik was afgelopen zondag 'nog even op de zaak', erg hé, ik lijk wel een baasje, en men vulde braaf de (door mij bestelde) vracht weg. Ik hoopte op een rustige maandag. Wat kan je nog verwachten na een container of achttien? Nou niks, dus. Lekker, geen vracht en dat mocht ook wel, toch. Dus, dacht ik, dan wordt het dinsdag rustig aan opbouwen, een container, misschien twee vracht of zo, that's it. Mips! Zes volle containers vol vracht.
(Uitleg: op elke container vracht voor de diepvries, staan ongeveer vijftig pakken/dozen a 6 of 8 of 10 pakken of zakken van een product, dat is dus 50 x 8 x 6 = heel veel pakken ijskoude dingen in je handen!) F... van ferfelend. Nu ja, donderdag hadden we nog maar eens zes containers en toen ging het licht bij me uit en was mijn vriescel vol. De beide FM's, allebei brave lieden, reageerden op mijn klacht en schrapten, zo goed als, de vracht die vrijdag binnen zou komen. Een heerlijke rustige dag? Nou nee, want ik moest een hoop restanten, dat woord moet je nu toch kennen hoor, het SO is binnenkort, wegwerken. Dat deed ik gelukkig met een collega, ene Charles, een man, en leeftijdgenoot, uit een ander filiaal.
Het is vrijdagavond, het is laat en ik ben aardig relaxed nu, terwijl ik dit schrijf. We hebben het toch wel gefikst! Man, we hebben, met z'n allen, niemand uitgezonderd (ook wel met hulp van mensen van andere filialen) een spannende en mooie winkel staan! 'Nu zo houden', roepen we tegen elkaar. Ja, nu zo houden. Vaak 'final last words?'
Ik zou nog even terugkomen over dat; 'Tweede, halve prijs". Dat schijnt een hele moeilijke uitdrukking te zijn, in ieder geval voor mensen die het Nederlands niet als moedertaal hebben.Ik heb het vaker aan, niet in ons land geboren, Nederlandse klanten uitgelegd, maar omdat het voor ons wel in ons taalgebruik geschoolden, zo duidelijk is, ga je er een beetje aan voorbij. Die mensen, ik mag geen "allochtoon" meer zeggen, geloof ik, knikten dan beleefd, zeiden dank en liepen door, mij in onzekerheid latend of ze mijn verhaal nu hadden begrepen.
Vandaag kwam er een vrij jonge Marokkaanse mevrouw bij mijn mosselen/oesters/garnalen in de actiebak kijken, met een verbaasde blik in haar, mooie donkere ogen. Ze schoot me aan: 'of ze me wat mocht vragen'. Natuurlijk mevrouw, daar ben ik voor. 'Mijnheer', zei ze, 'ik woon nu al tien jaar in Nederland, maar ik snap niets van dit verhaal. Wat betekent: "tweede halve prijs?" Ik stond ter plekke stil en sloeg ook even dicht. Goh, dacht ik, is dat nu zo moeilijk? Ja, bleek, door de taalbarrière.
Ik nam, ter verduidelijking, een zak garnalen en legde die op de klep van de vrieskast. 'Mevrouw, stel U voor, deze zak kost drie euro.' Ik pakte een tweede zak. 'Deze zak kost ook drie euro, natuurlijk. Maar, als U nu twee zakken tegelijk neemt, dan hoeft U voor de tweede maar een euro vijftig te betalen, dus samen zijn ze..?' 'Vier euro en vijftig', zei ze prompt. Ik gaf haar een compliment. (Ja, ja, betuttelend, maar toch. Luister en huiver.) Ik nam haar mee en gaf haar een paar prijzen, bijvoorbeeld van de Sint Jakobsschelpen, die vier en een halve euro doen. Vlot rekende ze uit: 'Vier en een halve euro plus twee en een kwart is 6,75!' We maakten nog wat sommetjes samen en dat ging helemaal oké! "Nu begrijp ik het pas. Na tien jaar!', zei ze opgetogen.
Ik feliciteerde en complimenteerde haar. Ze lachte, een mooie gave lach met een vol en wit gebit. 'Ik ga volgende week voor het inburgeringsexamen. Ik weet nu dat ik het ga halen. Dank U.', straalde ze.
Tja, dat maakt je dag!
Op die cursus, je weet wel die 'powerspeech', had die Dolf Jansen look-a-like een kreet gelanceerd, die ik later op een A4 tje in de kantine vond hangen: 'Sta je uit of sta je aan?'
Nou dat deed ik altijd wel, hoor. Maar na vandaag begreep ik hem pas echt.
Ik weet dat ik vanaf nu op MAG 3 aansta!
maandag 25 maart 2013
De opening van een 'superstore'.
Zondagmorgen ben ik nog even op de fiets naar de winkel gereden en heb daar nog wat 'dingetjes' gedaan. Het was nog steeds stervens- en stervenskoud, trouwens. Een hele harde en gure en snijdende wind, die volgens de weer mensen uit Siberie schijnt te komen, vulde het lage en grauwe polderland langs de Amstel en deed aan de winter van Paping, de winnaar van de Elfstedentocht in 1963, denken. Narcissen en krokussen, die ondertussen wel door hadden dat ze wel heel erg prematuur waren, lieten hun kopjes hangen en ik had medelijden met deze brengers van het voorjaar, zoals ik ook medelijden met me zelf had. Ook wel met die paar andere mensen op fietsen met kromme sturen. Veel zag ik afstappen bij verwarmde horecagelegenheden. Zoals fietsers dat doen, knikken ze naar elkaar en we zagen begrip in elkaars ogen. (Later keek ik naar Gent-Wevelgem , een zogenaamde 'voorjaarsklassieker, en zag daar coureurs zonder handschoenen rijden, tweehonderd kilometer lang!) Maar er stapten ook veel jongens af, trouwens en ik kon daar helemaal in komen!
Hoewel de afstand niet heel erg groot is, ik doe er op de racefiets nog geen uur over, was ik wel totaal, maar dan ook totaal verkleumd, toen ik de winkel binnenstapte.Ik zag, jongere, v's lopen die deze zondag moesten (en wilden) werken. Een zondag werken is namelijk 200% betaald worden, dus voor die jongens en meiden is dat wel een leuke bron van inkomsten. Ik zette de fiets even weg, in het (totaal vernieuwde en veranderde) 'fusthok', zoals de ruimte genoemd wordt waar alle lege kratten en flessen worden ingeleverd, via zo'n mooie machine en vervolgens wordt opgeslagen en ik hing mijn tasje met schoenen en toebehoren aan een haak van de (eveneens totaal vernieuwde) personeels-garderobe. (Hopelijk hangen ze daar morgen nog, zie mijn Blog 'Narrig' op deze site)
Ik liep natuurlijk toch nog even de winkel in, die nu bijna helemaal gereed was en ik kickte! Mens, oh mens, wat een prachtig gezicht. Wat een rijk gezicht ook. Ja, een rijk gezicht. Een winkel zo vol met mooie en verse en goede spullen! En nee, ik begon niet sentimenteel te worden over landen waar dat niet zo is, of nooit zo zal zijn. Ik had het te koud daarvoor, denk ik.
Terug had ik de wind 'in de poep' en met het vooruitzicht op de wielerklassieker die ik die middag zou zien en een beetje nagenietend van de vernieuwde werkplek, kwam ik haast warm thuis. Nou ja, in mijn gevoel dan.
Vandaag was het dus zo ver. We gingen weer open. Ik ga niet herhalen van snijdende wind langs de rivier en hoe ik als een 'pinguïn poepje', ofwel als een ijsblok binnen kwam, of dat ik in gierende wind en ijskou stond te lossen en te laden, dat heb je al zo vaak gehoord, nee, dat vermeld ik niet meer, natuurlijk.
Maar, ik gebruikte het eerste uur van mijn ochtend om mijn toko te verkennen en me een beetje in te prenten wat waar stond en wat nu allemaal veranderd was. Dat was heel veel. De winkel was helemaal op de schop geweest en de enige afdeling die zijn oude plek behouden had was de mijne, de DV. Ja, het klinkt misschien raar, of slijmerig of sentimenteel. Ik hoor het de cynici onder jullie al zeggen: 'Joh, het is maar je werkplek!', maar dat is het dus juist. Op deze werkplek ben ik een jaar of zes of zeven bezig geweest. Ik heb, dat schreef ik al eens, collegae meegemaakt die er niet meer zijn, ik heb gelachen, sores gehad, leuke en minder leuke gesprekken gehad met allerlei mensen en nu is dat over. Zoals ik schreef, die stemmen zijn nu voorgoed verstomd. Ja, ja, je wordt ouder, papa en opa, geef het maar toe, je bent een sentimenteel wrak aan het worden! Nee, hoor, niets. Maar, zoals jullie weten staan in de top drie van emotionele ervaringen van mensen (ik heb het niet over eventuele PTSS van militairen, hoor): het overlijden van een familielid, scheidingen en verhuizingen. Nu was dit dan ook een soort verhuizing, toch? Nee, ik snifte niet, ik was wat verkouden, zeker door de kou op de, nou ja, laat maar.
Om 0800 'on the dot' ging de winkel open. Hordes mensen stroomden binnen. En als ik zeg hordes, dan bedoel ik ook hordes. Heel veel 'oude' klanten, maar ook heel veel nieuwe. Heel veel nieuwe gezichten die natuurlijk afkwamen op het gratis bloemetje (of een bakje fruitsalade, geloof ik) dat ze kregen na afloop van hun winkelbezoek, of het gratis doosje, overigens heerlijke, soesjes dat ze kregen na vijf euro besteed te hebben. Ook de koffie en croissants, of, als minder dikmakend alternatief, de stroopwafel, lokten velen door de winterkou naar onze winkel.FM1, FM2, RM en leden van de directie stonden de binnenstormende horde te woord en deelden plattegronden van de winkel uit en wees hen op koffie en koek en warme 'halve maan broodjes' en vertelden over de aanbiedingen en de mooie nieuwe winkel.
Ondertussen waren de collegae allemaal gearriveerd. Een ieder van ons had op zijn manier, vandaag of in de afgelopen dagen, de winkel verkend en we waren allemaal, nu ja ik zeg het gewoon, opgetogen. Daarna was het de beurt aan de klanten. Opgetogen is een zwakke uitdrukking. De mensen waren 'verrukt', ja hoor, gaat 'ie weer met zijn ouderwetse gepraat, maar nee, echt! De 'gasten' moeten we tegenwoordig zeggen, hadden het helemaal naar hun zin.
Kreten als: 'Mooi geworden', 'Goh wat geweldig', 'Beste winkel waar ik ooit geweest ben', 'U bent zo aardig', 'Wat een strak geheel', 'Ik ga me hier helemaal thuis voelen' en, 'Ja, moest dat nou, ik was het allemaal zo gewend' en 'Wel mooi, maar ik zoek me de koelere', wisselden elkaar af. Maar: alle reacties van de mensen/klanten/gasten waren positief. De meest gebruikte woorden waren: 'Wat een mooie winkel. Houden zo!'
Natuurlijk moesten de klanten enorm zoeken naar alle producten die ze gewoon waren te halen. Maar wij, de v's ook. Maar, door steeds met die mensen mee te lopen en zelf ook te zoeken, leerden we de winkel aardig kennen.
Ik heb een plekkie voor de fiets gevonden, waar ze veilig staat. Het fietsen hok gaat weg, dat schreef ik al, geloof ik, maar ze staat nu in het magazijn, en daar staat ze vrij weinig ruimte in te nemen. Ik heb nu ook een kluisje, dat ik deel met mijn gabbertje Ray. Ik had eerst kluisje nummer dertien, maar ik ben nu bevorderd. Ray en ik hebben nu samen kluisje nummer drie.
Om iets na twaalven ging ik naar huis, de wind in de rug, heerlijk. Terugzien op een hectische maar fraaie en goede week hard werken en een fantastische openingsdag.
Hoewel de afstand niet heel erg groot is, ik doe er op de racefiets nog geen uur over, was ik wel totaal, maar dan ook totaal verkleumd, toen ik de winkel binnenstapte.Ik zag, jongere, v's lopen die deze zondag moesten (en wilden) werken. Een zondag werken is namelijk 200% betaald worden, dus voor die jongens en meiden is dat wel een leuke bron van inkomsten. Ik zette de fiets even weg, in het (totaal vernieuwde en veranderde) 'fusthok', zoals de ruimte genoemd wordt waar alle lege kratten en flessen worden ingeleverd, via zo'n mooie machine en vervolgens wordt opgeslagen en ik hing mijn tasje met schoenen en toebehoren aan een haak van de (eveneens totaal vernieuwde) personeels-garderobe. (Hopelijk hangen ze daar morgen nog, zie mijn Blog 'Narrig' op deze site)
Ik liep natuurlijk toch nog even de winkel in, die nu bijna helemaal gereed was en ik kickte! Mens, oh mens, wat een prachtig gezicht. Wat een rijk gezicht ook. Ja, een rijk gezicht. Een winkel zo vol met mooie en verse en goede spullen! En nee, ik begon niet sentimenteel te worden over landen waar dat niet zo is, of nooit zo zal zijn. Ik had het te koud daarvoor, denk ik.
Terug had ik de wind 'in de poep' en met het vooruitzicht op de wielerklassieker die ik die middag zou zien en een beetje nagenietend van de vernieuwde werkplek, kwam ik haast warm thuis. Nou ja, in mijn gevoel dan.
Vandaag was het dus zo ver. We gingen weer open. Ik ga niet herhalen van snijdende wind langs de rivier en hoe ik als een 'pinguïn poepje', ofwel als een ijsblok binnen kwam, of dat ik in gierende wind en ijskou stond te lossen en te laden, dat heb je al zo vaak gehoord, nee, dat vermeld ik niet meer, natuurlijk.
Maar, ik gebruikte het eerste uur van mijn ochtend om mijn toko te verkennen en me een beetje in te prenten wat waar stond en wat nu allemaal veranderd was. Dat was heel veel. De winkel was helemaal op de schop geweest en de enige afdeling die zijn oude plek behouden had was de mijne, de DV. Ja, het klinkt misschien raar, of slijmerig of sentimenteel. Ik hoor het de cynici onder jullie al zeggen: 'Joh, het is maar je werkplek!', maar dat is het dus juist. Op deze werkplek ben ik een jaar of zes of zeven bezig geweest. Ik heb, dat schreef ik al eens, collegae meegemaakt die er niet meer zijn, ik heb gelachen, sores gehad, leuke en minder leuke gesprekken gehad met allerlei mensen en nu is dat over. Zoals ik schreef, die stemmen zijn nu voorgoed verstomd. Ja, ja, je wordt ouder, papa en opa, geef het maar toe, je bent een sentimenteel wrak aan het worden! Nee, hoor, niets. Maar, zoals jullie weten staan in de top drie van emotionele ervaringen van mensen (ik heb het niet over eventuele PTSS van militairen, hoor): het overlijden van een familielid, scheidingen en verhuizingen. Nu was dit dan ook een soort verhuizing, toch? Nee, ik snifte niet, ik was wat verkouden, zeker door de kou op de, nou ja, laat maar.
Om 0800 'on the dot' ging de winkel open. Hordes mensen stroomden binnen. En als ik zeg hordes, dan bedoel ik ook hordes. Heel veel 'oude' klanten, maar ook heel veel nieuwe. Heel veel nieuwe gezichten die natuurlijk afkwamen op het gratis bloemetje (of een bakje fruitsalade, geloof ik) dat ze kregen na afloop van hun winkelbezoek, of het gratis doosje, overigens heerlijke, soesjes dat ze kregen na vijf euro besteed te hebben. Ook de koffie en croissants, of, als minder dikmakend alternatief, de stroopwafel, lokten velen door de winterkou naar onze winkel.FM1, FM2, RM en leden van de directie stonden de binnenstormende horde te woord en deelden plattegronden van de winkel uit en wees hen op koffie en koek en warme 'halve maan broodjes' en vertelden over de aanbiedingen en de mooie nieuwe winkel.
Ondertussen waren de collegae allemaal gearriveerd. Een ieder van ons had op zijn manier, vandaag of in de afgelopen dagen, de winkel verkend en we waren allemaal, nu ja ik zeg het gewoon, opgetogen. Daarna was het de beurt aan de klanten. Opgetogen is een zwakke uitdrukking. De mensen waren 'verrukt', ja hoor, gaat 'ie weer met zijn ouderwetse gepraat, maar nee, echt! De 'gasten' moeten we tegenwoordig zeggen, hadden het helemaal naar hun zin.
Kreten als: 'Mooi geworden', 'Goh wat geweldig', 'Beste winkel waar ik ooit geweest ben', 'U bent zo aardig', 'Wat een strak geheel', 'Ik ga me hier helemaal thuis voelen' en, 'Ja, moest dat nou, ik was het allemaal zo gewend' en 'Wel mooi, maar ik zoek me de koelere', wisselden elkaar af. Maar: alle reacties van de mensen/klanten/gasten waren positief. De meest gebruikte woorden waren: 'Wat een mooie winkel. Houden zo!'
Natuurlijk moesten de klanten enorm zoeken naar alle producten die ze gewoon waren te halen. Maar wij, de v's ook. Maar, door steeds met die mensen mee te lopen en zelf ook te zoeken, leerden we de winkel aardig kennen.
Ik heb een plekkie voor de fiets gevonden, waar ze veilig staat. Het fietsen hok gaat weg, dat schreef ik al, geloof ik, maar ze staat nu in het magazijn, en daar staat ze vrij weinig ruimte in te nemen. Ik heb nu ook een kluisje, dat ik deel met mijn gabbertje Ray. Ik had eerst kluisje nummer dertien, maar ik ben nu bevorderd. Ray en ik hebben nu samen kluisje nummer drie.
Om iets na twaalven ging ik naar huis, de wind in de rug, heerlijk. Terugzien op een hectische maar fraaie en goede week hard werken en een fantastische openingsdag.
zaterdag 23 maart 2013
De Winkel Draait Door
Is er iets als het omgekeerde van een sprinkhanenplaag? Dit is een retorische vraag. Nee, dat is er niet. Nu ja, er zijn 'menselijke' uitzonderingen op die insecten aanvallen. Een uitzondering gebeurt ieder jaar op 30 april, en vanaf het jaar 2014 op 27 april en dat gebeurt dan in Mokum Alef, de trotse en fraaie hoofdstad van ons land. Daar, waar de straten rond acht uur in de ochtend nog schoon en opgeruimd zijn, zijn ze twaalf uur later, rond acht uur 's avonds bezaaid met rotzooi.
Strekkende kilometers kapot glaswerk, ook plastic 'glaswerk', kubieke meters al dan niet strekkend, plastic snack bakjes, vierkante kilometers kots en honderden liters urine, bedekken stegen, straten en pleinen van de hoofdstad. Dat, omdat het 'Koninginnedag' geweest is. De sprinkhanen in kwestie hebben die rommel achtergelaten en hebben zich terug getrokken in hun veilige dorpen, stadjes en steden, ver verwijderd van de rook van Amsterdam en die mensen doen dan in geuren en kleuren verslag aan hen, die het grote avontuur niet aandurfden en dus zijn thuisgebleven: 'Zie je wel, wat een vieze stad Amsterdam is? Dat hebben we altijd al gezegd!'
Maar vandaag heb ik een dergelijke uitzondering op die biologische regel ook meegemaakt. Ik vertelde al in een van de vorige Blogs over de meute die door de winkel raasde en die een leeg en 'kaalgevreten' pand achterliet. Maar, vandaag was de 'returnmatch', om het in voetbaltermen te zeggen. Een hele menigte medewerkers, FM's, RM's en v's, van diverse filialen van de KETEN, hadden zich verzameld om de winkel te gaan 'hervullen', en, hoewel het woord niet bestaat is het wel duidelijk. Mensen waren opgeroepen en ingedeeld en er waren strakke scenario's opgesteld voor dat werk en daar hield men zich aan, echter zonder het belangrijkste aspect van een dergelijke operatie uit het oog te verliezen, namelijk om ruimte (en mogelijkheid) in te bouwen voor improvisatie en eigen initiatief.
Mijn dag begon om '1200 HR Alfa', zou ik als militair hebben gezegd, maar ik begon gewoon om twaalf uur in de middag. FM2 had me gevraagd om de aanvoer van containers vanuit het tijdelijke magazijn te organiseren. Een stroom containers die naar de drie liften, waar ons pand over beschikt, moest en waar v's ze zouden vervoeren naar de diverse paden om daar geleegd, (niet de paden, de containers, begrijp je), te worden. Met wat eigen initiatief en na een voorzetje van FM2, die zeg maar de 'beachmaster' was, zoals bij de invasie van Normandië, weet je dat containers met 'hardlopers', zoals koffie, fris, bier en toiletpapier als eerste naar boven moeten. Van die artikelen heb je nu eenmaal het meeste en daar is de ruimte die in de winkel is, ook, qua ruimte, op voorzien. (Wat een rare zin. Maar goed er is een heleboel plek voor die artikelen in onze winkel, bedoel ik) Ik buffelde, ja echt, ik buffelde met containers die met de seconde zwaarder leken te worden, maar tegen een uur of drie waren alle containers weg uit de tijdelijke behuizing, die ondertussen door het stel bouwvakkers die het hadden opgebouwd ook weer werd gesloopt. Die mannen kwamen uit Duitsland, uit een plaatsje ergens tegen de Poolse grens aan! Af en toe ging ik natuurlijk toch even kijken in de winkel en man, oh man, wat een fantastische toko is het geworden. De stellingen, waar je de boodschappen uit haalt, zijn in de lengterichting van het pand geplaatst. Dat geeft een enorm verdiepend gezicht. Het lijkt alsof de winkel groter is geworden, maar dat is natuurlijk een 'trompe l' oeuil', een gezichtsbedrog. Ik keek naar mijn DV, man, man, wat mooi, wat strak gestyled. Hoewel ik vier kasten moest inleveren heb ik er een zogenaamd dubbel eiland voor in de plaats gekregen, die de vermindering van ruimte helemaal compenseert.
Ik keek naar mijn 'stiefkind', de wijnafdeling en man, wat chique! Zo mooi gedaan, zo mooi ingericht! Er is een aparte stelling voor 'chique' spul, als je het zo wilt noemen, maar dat zijn dan wel weer aanbiedingen, zoiets als, "6 halen, 4 betalen", maar van mooie wijnen. Ik keek natuurlijk op alle andere afdelingen en ja, een 'supertoko' is het geworden. Kom kijken, als je in de buurt bent, moet je doen. Het adres is: Middenweg 69, Amsterdam Oost. Ik vulde met Ron, een oud gabbertje van me en nog wat mensen de DV en daarna bestelde ik met Mike, ook al een oud maatje, nog wijnen en aperitieven. Rond half tien die avond begon langzaam mijn licht uit te gaan en ik reed naar huis, douchte en zoende E. Ik nam een biertje en kroop, heel gezellig, al vroeg in de sponde.
Deze zaterdagmorgen, de 23ste maart, was ik om half acht present en deed in overleg met onze 'beachmaster' het nodige in het magazijn. Daarna kwam de eerste van de (hele) vele vrachtwagens die nog moesten komen en gingen we lossen.
Ondertussen kwamen de klanten binnen. Nu ja, niet echt binnen, dat gingen ze niet redden, maar ze maakten aanstalten om boodschappen te gaan doen. Er hingen al een week of zo borden voor de deur dat we van dan tot dan gesloten waren, der waren huis aan huis folders verspreid, mensen hadden aan de kassa tegoedbonnen gehad om het leed te verzachten en er stonden borden voor de parkeergarage dat men niet kon parkeren omdat we gesloten waren en sterker, de ingang van winkel en parkeergarage was 'afgezet' met die borden waarop die mededelingen stonden. Maar ja, ik weet het niet. Lezen mensen niet meer, kunnen mensen niet meer lezen of lezen ze alleen nog hun profielen op sociale media? In ieder geval, ik overdrijf niet, echt, ik ben serieus, elke minuut dat ik, ik hoorde het ook van collegae, dat ik buiten stond, moesten we mensen zeggen dat we gesloten waren, in verband met een verbouwing en dat we maandag en bla bla. De meeste mensen waren positief, maar we hebben ook de nodige shit over ons uitgestrooid gekregen, natuurlijk. Er was zelfs een mijnheer beweerde dat hij gediscrimineerd werd en dat hebben we dan zo maar gelaten.
Ik weet nog, vaag, dat collegae en ik, tien containers DV hebben weg gevuld, dat ik nog eens tien containers DV extra heb besteld. Ik weet nog dat ik een mooie display met Zuid Afrikaanse wijnen heb gebouwd. Een kunstwerkje, mensen, komt dat zien, komt dat zien. Je hebt het adres, toch? (En koop dan ook wat van die wijn. Ze is heerlijk en een mooi schappelijk prijsje, hoor.)
Ik heb containers wijn gevuld, ettelijke karren met karton en plastic naar buiten gereden, vrachtwagens gelost en gevuld, gelachen met collegae, afdelingen bewonderd en nog wat rond gekeken en ja, toen ging het kaarsje uit, tegen vier uur.
Morgen ben ik vrij. Ik maak van de gelegenheid gebruik om alvast, op de fiets, spullen over te brengen naar mijn winkel, die ik maandag niet allemaal mee kan sjouwen. En ja, dat wordt in de kou fietsen. Maar ja, toch even naar het winkeltje kijken en weer eens fietsen!
Strekkende kilometers kapot glaswerk, ook plastic 'glaswerk', kubieke meters al dan niet strekkend, plastic snack bakjes, vierkante kilometers kots en honderden liters urine, bedekken stegen, straten en pleinen van de hoofdstad. Dat, omdat het 'Koninginnedag' geweest is. De sprinkhanen in kwestie hebben die rommel achtergelaten en hebben zich terug getrokken in hun veilige dorpen, stadjes en steden, ver verwijderd van de rook van Amsterdam en die mensen doen dan in geuren en kleuren verslag aan hen, die het grote avontuur niet aandurfden en dus zijn thuisgebleven: 'Zie je wel, wat een vieze stad Amsterdam is? Dat hebben we altijd al gezegd!'
Maar vandaag heb ik een dergelijke uitzondering op die biologische regel ook meegemaakt. Ik vertelde al in een van de vorige Blogs over de meute die door de winkel raasde en die een leeg en 'kaalgevreten' pand achterliet. Maar, vandaag was de 'returnmatch', om het in voetbaltermen te zeggen. Een hele menigte medewerkers, FM's, RM's en v's, van diverse filialen van de KETEN, hadden zich verzameld om de winkel te gaan 'hervullen', en, hoewel het woord niet bestaat is het wel duidelijk. Mensen waren opgeroepen en ingedeeld en er waren strakke scenario's opgesteld voor dat werk en daar hield men zich aan, echter zonder het belangrijkste aspect van een dergelijke operatie uit het oog te verliezen, namelijk om ruimte (en mogelijkheid) in te bouwen voor improvisatie en eigen initiatief.
Mijn dag begon om '1200 HR Alfa', zou ik als militair hebben gezegd, maar ik begon gewoon om twaalf uur in de middag. FM2 had me gevraagd om de aanvoer van containers vanuit het tijdelijke magazijn te organiseren. Een stroom containers die naar de drie liften, waar ons pand over beschikt, moest en waar v's ze zouden vervoeren naar de diverse paden om daar geleegd, (niet de paden, de containers, begrijp je), te worden. Met wat eigen initiatief en na een voorzetje van FM2, die zeg maar de 'beachmaster' was, zoals bij de invasie van Normandië, weet je dat containers met 'hardlopers', zoals koffie, fris, bier en toiletpapier als eerste naar boven moeten. Van die artikelen heb je nu eenmaal het meeste en daar is de ruimte die in de winkel is, ook, qua ruimte, op voorzien. (Wat een rare zin. Maar goed er is een heleboel plek voor die artikelen in onze winkel, bedoel ik) Ik buffelde, ja echt, ik buffelde met containers die met de seconde zwaarder leken te worden, maar tegen een uur of drie waren alle containers weg uit de tijdelijke behuizing, die ondertussen door het stel bouwvakkers die het hadden opgebouwd ook weer werd gesloopt. Die mannen kwamen uit Duitsland, uit een plaatsje ergens tegen de Poolse grens aan! Af en toe ging ik natuurlijk toch even kijken in de winkel en man, oh man, wat een fantastische toko is het geworden. De stellingen, waar je de boodschappen uit haalt, zijn in de lengterichting van het pand geplaatst. Dat geeft een enorm verdiepend gezicht. Het lijkt alsof de winkel groter is geworden, maar dat is natuurlijk een 'trompe l' oeuil', een gezichtsbedrog. Ik keek naar mijn DV, man, man, wat mooi, wat strak gestyled. Hoewel ik vier kasten moest inleveren heb ik er een zogenaamd dubbel eiland voor in de plaats gekregen, die de vermindering van ruimte helemaal compenseert.
Ik keek naar mijn 'stiefkind', de wijnafdeling en man, wat chique! Zo mooi gedaan, zo mooi ingericht! Er is een aparte stelling voor 'chique' spul, als je het zo wilt noemen, maar dat zijn dan wel weer aanbiedingen, zoiets als, "6 halen, 4 betalen", maar van mooie wijnen. Ik keek natuurlijk op alle andere afdelingen en ja, een 'supertoko' is het geworden. Kom kijken, als je in de buurt bent, moet je doen. Het adres is: Middenweg 69, Amsterdam Oost. Ik vulde met Ron, een oud gabbertje van me en nog wat mensen de DV en daarna bestelde ik met Mike, ook al een oud maatje, nog wijnen en aperitieven. Rond half tien die avond begon langzaam mijn licht uit te gaan en ik reed naar huis, douchte en zoende E. Ik nam een biertje en kroop, heel gezellig, al vroeg in de sponde.
Deze zaterdagmorgen, de 23ste maart, was ik om half acht present en deed in overleg met onze 'beachmaster' het nodige in het magazijn. Daarna kwam de eerste van de (hele) vele vrachtwagens die nog moesten komen en gingen we lossen.
Ondertussen kwamen de klanten binnen. Nu ja, niet echt binnen, dat gingen ze niet redden, maar ze maakten aanstalten om boodschappen te gaan doen. Er hingen al een week of zo borden voor de deur dat we van dan tot dan gesloten waren, der waren huis aan huis folders verspreid, mensen hadden aan de kassa tegoedbonnen gehad om het leed te verzachten en er stonden borden voor de parkeergarage dat men niet kon parkeren omdat we gesloten waren en sterker, de ingang van winkel en parkeergarage was 'afgezet' met die borden waarop die mededelingen stonden. Maar ja, ik weet het niet. Lezen mensen niet meer, kunnen mensen niet meer lezen of lezen ze alleen nog hun profielen op sociale media? In ieder geval, ik overdrijf niet, echt, ik ben serieus, elke minuut dat ik, ik hoorde het ook van collegae, dat ik buiten stond, moesten we mensen zeggen dat we gesloten waren, in verband met een verbouwing en dat we maandag en bla bla. De meeste mensen waren positief, maar we hebben ook de nodige shit over ons uitgestrooid gekregen, natuurlijk. Er was zelfs een mijnheer beweerde dat hij gediscrimineerd werd en dat hebben we dan zo maar gelaten.
Ik weet nog, vaag, dat collegae en ik, tien containers DV hebben weg gevuld, dat ik nog eens tien containers DV extra heb besteld. Ik weet nog dat ik een mooie display met Zuid Afrikaanse wijnen heb gebouwd. Een kunstwerkje, mensen, komt dat zien, komt dat zien. Je hebt het adres, toch? (En koop dan ook wat van die wijn. Ze is heerlijk en een mooi schappelijk prijsje, hoor.)
Ik heb containers wijn gevuld, ettelijke karren met karton en plastic naar buiten gereden, vrachtwagens gelost en gevuld, gelachen met collegae, afdelingen bewonderd en nog wat rond gekeken en ja, toen ging het kaarsje uit, tegen vier uur.
Morgen ben ik vrij. Ik maak van de gelegenheid gebruik om alvast, op de fiets, spullen over te brengen naar mijn winkel, die ik maandag niet allemaal mee kan sjouwen. En ja, dat wordt in de kou fietsen. Maar ja, toch even naar het winkeltje kijken en weer eens fietsen!
Abonneren op:
Posts (Atom)