Mensen houden van zekerheden. Dat is een van de primaire dingen van onze diersoort. We willen weten of we vandaag gaan eten, het liefste ook nog wat en hoeveel, of we vandaag een slaapplaats vinden, of we een dak boven ons hoofd hebben, of we onze partners en onze kinderen nog gezond aantreffen en of we de volgende maand nog een job hebben en dat soort zaken meer. Er zijn over dat soort zaken door hele groepen sociologen en antropologen en andere -logen boeken vol over geschreven en er zijn hele mooie theorieën over bedacht. Ik heb er ooit wel eens les in gehad, of er over gelezen en het leek allemaal heel interessant en zo, maar het bleek achteraf zo op het intrappen van wijd openstaande deuren, dat ik het allemaal maar vergeten ben. Nu heeft de natuur eigenlijk maar twee zekerheden ingebouwd in ons bestaan. Die zijn dat je dood gaat en dat je belasting betaalt. Dat het eerste soms een gevolg is van het tweede of dat je het eerste doet om het tweede te ontlopen is mij te cynisch.
Nu heb ik in mijn vorige leven vaak meegemaakt en geleerd dat er nog maar een andere zekerheid is in dat toenmalige bestaan en wel: dat er niets zeker is. Als voorbeeld geef ik: het schip waarop ik, en nog 180 andere mannen/vrouwen met me voer, kwam na een 'reis', zo noemden we dat, van drie maanden terug in de thuishaven, het qua saai- en lelijkheid en het meest ingedutte stadje van ons land: Den Helder. De "Heldeur", is de oude (en helemaal correcte) naam van het plaatsje, stadje waar ik alleen maar vreselijk slechte herinneringen aan bewaar. Ik ga daar niet over uitweiden, zoveel papier heb ik niet ter beschikking. Maar goed, na drie maanden op zee denk je dan eindelijk de nacht eens in de echtelijke sponde naast de echtgenote/vriendin/vriend/partner* door te brengen met alle eventuele jolijt van dien, doch: hogerhand, (wie dat zijn? niemand weet het), beslist dat er ergens een: schip in nood/neergestort vliegtuig/booreiland in de problemen/uitgevallen collega schip* bij een of andere oefening is en: of jullie schip de zaak wil oplossen/bekijken/invallen.*
Bij het Korps mariniers is het van hetzelfde laken een pak, alleen hun beweegredenen zijn korter en zakelijker en meer to the point, maar dat zijn de vermaledijde torren zelf ook. De opdrachten van het Korps eindigen dan ook altijd met het commando: Uitvoeren, Mars, dus ja, dan houdt elke discussie, die bij de vloot, door hun kennis van het Nederlands en het feit dat ze dat kunnen spreken, dus door hogere intelligentie van de vloot, nog wel eens gevoerd gaat worden, op voor wat het Korps betreft.
Omdat ik natuurlijk ook van zekerheden houd, maar ook tweeëndertig jaar lang heb leren leven om om te te gaan met onzekerheden, hoewel daar geen cursus voor bestond ooit, raak ik niet zo snel meer in paniek of uit mijn evenwicht of zo, als er iets gebeurd buiten die zekerheid om. Maar: verwondering alom bij mij, toen ik, heel toevallig een blik wierp op het rooster voor de aankomende weken. Ik ben zo vertrouwd met mijn werkdagen van 0600-1200, iets dat ik al enige jaren doe, dat ik bijna nooit meer op het rooster let. Ik las, nam waar en sloeg niet op. Tot ik een paar stappen verder was en "mijn frankske viel", zoals de Vlaming dat zo fraai zegt. "Ontlasting", "geslachtsdaad", dacht ik, nette man die ik ben, zag ik dat nu goed? Even terug lopen.
En ja, ik zag toen dat wat ik al eerder zag maar niet registreerde, namelijk dat ik vanaf deze week (en ook de volgende week) anderhalf uur per dag korter werk. Dat is zes uur/week en dus, heel goed opletten lezertjes, 24 uur in de vier weken per maand. Dat is dus een week poen minder. (ik ga je eerlijk vertellen dat zulks rond de 150 euro is en dus al niet te veel. Dus reken maar uit.)
De aanvankelijke reactie is dan: waarom moet ik het nu van het rooster af lezen? Ik ben een oudere, de oudste overigens, medewerker. Je kunt het als chef die dat zo rücksichtslos, (in goed Nederlands, dan) opstelt toch even met me persoonlijk opnemen of me vertellen dat ik minder gaat werken? Nee, ik vond het niet charmant. Daarbij kwam nog dat ik een maand of drie had moeten lopen zeuren en soebatten om een week te weinig betaald loon, voor heel hard werken, alsnog uitbetaald te krijgen. Nu is vrije tijd onbetaalbaar, heb ik altijd lopen vertellen, maar ja, voor 150 euro vrije tijd is wel veel geld, eigenlijk. Helemaal omdat vanmiddag bleek dat onze ouwe en trouwe Koreaan het na 13 jaar en 180.000 kilometers een zachte dood was gestorven. Er waren ongeveer 2500 euro reparatie kosten aan en ja, dat was het trouwe en oudere beestje niet meer waard. Dus gaan we vanaf morgen op zoek naar een ander voertuig. Internet is een heerlijk ding en we konden, redelijk op het gemak, wat occasions bekijken. Maar ja, het is weer een hoop poen, hoor.
De auto is ondertussen uitgezocht en bijna betaald, dus ja, nog even wachten.
* Doorhalen wat niet van toepassing is.
dinsdag 3 december 2013
vrijdag 29 november 2013
Een vroege kerst, dit jaar.
Normaal gesproken vallen de kerstdagen en oud en nieuw, net als Sint en Zwarte Piet, (ja, sorry, ik moet die woorden Zwarte Piet even herhalen) op vaste data in het jaar. Dit in tegenstelling tot de overige feestdagen, jullie kennen ze wel, die allemaal afhankelijk zijn van de stand van de eerste volle maan na het kwadraat uit de derdemachtswortel van de laatste dinsdag van de week ervoor of zo. Nou ja, ik begrijp er ook geen ruk van hoe men dat berekent, maar zo schijnt het te liggen. Vroeger waren de Paas- en de Pinksterdagen en Hemelvaartsdag ook, gewoon lekker extra vrije dagen voor de werkende mens, tenzij hij/zij een baan heeft, als in de zorg of in de horeca of op een booreiland of op uitzending bij Defensie, die het niet toestaan om eens wat langer in je bed te liggen en misschien nog wat te genieten van je partner. Door een goed gesprek te hebben, bedoel ik, natuurlijk. Nu zijn alle feestdagen gewoon werkdagen geworden voor het personeel van al die voorgaande beroepen.
Ik moet hierbij terzijde wel aantekenen dat ik geen idee heb hoe lang wij onze feesten nog mogen vieren, natuurlijk. Er gaan, in niet christelijke gemeenschappen, al stemmen op om die feestdagen te verbieden. Vermoedelijk zal de discussie over het versieren van openbare gemeenschappen met kerstattributen wel weer snel oplaaien, zie dat gedoe bij de GVB remise in A'dam Noord van het vorige jaar. Maar goed, nogmaals, dit terzijde. In ieder geval zijn de voorbereidingen voor het geboortefeest van het "kindeke" in volle gang.
(En nee, ik ben niet 'Kerks', ik ben geen believer, ook niet in het "er is iets", nee, nee.)
Althans in de Supers van deze wereld zijn de voorbereidingen, voor die drukke en hectische dagen, in volle gang. De afdelingschefs zijn druk bezig met het bekijken van wat nu weer 'hard zal gaan lopen', zoals het heet en alvast bestellingen te plaatsen in die richting van die artikelen en producten. Het probleem is dat je heel veel dingen, die rond de feestdagen 'hardlopers' zijn, slechts heel kort van tevoren kan bestellen. Denk hierbij aan slagroom en dat dan in al zijn geledingen, zoals kant en klare slagroom, crème fraîche, demi - van hetzelfde, half - en hele zure room. En: er zijn van elk product drie merken en drie verschillende maten, afleveringsvormen, zoals je wilt. Uit mijn hoofd van het vorige jaar, toen ik nog de 'zuivel deed' meen ik me te herinneren dat we alleen al zeven verschillende slagroomsoorten hebben. Maar ook kazen voor de kaasfondue, ik ril al bij het denken aan iets dergelijks, kazen voor na de maaltijd of voor bij de borrel, maar natuurlijk ook allerlei fruit- en groentesoorten. Ook het geliefde wild en de gourmet- en fondue schotels kan je natuurlijk niet al een maand van te voren bestellen en dat geld ook voor het assortiment van de cheffin van de bakkerij. Ook zij moet, net als haar collegae, haar bestelformulieren, nou ja de digitale soort dan, zorgvuldig nakijken en indienen. Al die chefs en cheffinnen moeten dus zorgvuldig bestellen, ruim van te voren plannen en ik zie ze ook met de dag serieuzer en ernstiger kijken. Waar je vroeger nog wel eens over: 'Koetjes, voetbal en de Lotto' kon praten (zie: Herman van Veen) nu komen de gesprekken nu neer op eenzijdige verzuchtingen op mijn luchthartige kout en bon-mots en snakerijen, als daar zijn: 'Wat moet ik nu weer extra bestellen? Waar moet ik nu ruimte maken om het kwijt te raken? Wat is de kerst smaak van dit jaar? Wanneer kan ik die bestelling doen? Heb ik het dan wel tijdig in huis? Heb ik dan wel genoeg besteld? Blijf ik niet met een overschot achter?'
Het laat mij wat meesmuilend achter, een beetje vergenoegd, ook. Ik heb jaren en jaren dat soort beslissingen moeten nemen, zowel op materieel als op personeel gebied en ik ben dan oh zo blij dat ik er nu niets meer mee te maken heb, nu ja, in de marge nog wel, hoor. Een beetje, gelukkig.
Nee, dan heeft de niet vers afdeling het een stuk makkelijker.
Zo heeft FM2, de nieuwe, ik ga er nog tijd aan besteden om hem voor het voetlicht te brengen, alvast een ug tal (ug is meer dan tig, maar minder dan erd, begrijp je?) soorten chique wijnen bestelt, die donderdagmorgen werden afgeleverd en die moesten worden uitgestald. Ik hielp een collega, voor wie het zijn 'eerste kerst' was met een paar adviezen en een voorbeeldje en droop af, omdat ook mijn vracht binnenkwam.
Maar ook in mijn iglo wereldje, heb ik al de nodige voorraad binnen gekregen. De nieuw FM2 is een man die goed thuis is in de wereld van verkoopcijfers en een man die met een heldere en koele logica aantoont dat: 'je gaat daar heel van verkopen, Lucas, dus ik heb al vast "wat' besteld', er zo voor zorgt dat ik afgelopen dinsdag zes, ik herhaal zes, volle, ik herhaal volle, containers met diepvries artikelen binnenkreeg. De norm is over het algemeen twee containers of zo, op de dinsdag. Maar met die twee karren ben ik ook nog een kleine twee uur bezig, hoor. Dus de zes karren gaven een hoop jolijt, maar dan wel heel anders. Gelukkig was het, door het bestellen van veel 'hardlopers' wel veel van hetzelfde, maar ja, je hebt wel elke collie, elk pak of zak, in je handen om het over te stapelen op een andere kar.
Al doende en al bezig zijnde heb je natuurlijk toch nog gewoon oog voor je winkel en voor je publiek. Er dook een oudere mijnheer op, die ik al een weekje of zo niet had gezien. Dat gebeurd, ik werk part-time en zal binnenkort nog minder moeten gaan werken, omdat we teveel loonkosten maken, dus ik zal veel klanten nog minder zien.
"Leg uit, leg uit, we willen dat weten". Ok, simpel: je auto rijdt 1 op 11. Omdat je verkeerd schakelt. Als je goed schakelt rijd je wagen 1 op 15. De toeren van je wagen zijn je personeel. Daar gebruik je te veel van.Dus minder toeren maken, dus minder personeel. Gesnapt?
Maar goed, ik had de mijnheer een tijd niet gezien. Hij is een senior, een tachtiger of zo met een hele prominente, ik zou haast willen zeggen, drankneus. Maar het is een aardige en opgewekte man, een weduwnaar, vertelde hij wel eens en mijn maatje/collega A. noemt hem altijd: 'He Rambo!'. Nu noemt A. iedereen Rambo, dus dat is een bekende bijnaam en niemand kijkt er meer van op. Maar ik zag mijnheer nu pas sinds een week, of tien dagen of zo weer en hij was somber en down. Nee, dat zei hij niet, maar dat zag ik. Nee, ik been geen spiesjiologoog of zo, ik ben een man van 61 en heb wel wat mensenkennis. Ik maakte kleine gesprek, "I made small talk" en vroeg uiteindelijk hoe het nu zo ging. 'Ja, ik heb longca. Ik hoestte veel en gaf ook bloed op en de huisarts verwees me afgelopen maandag door. Ben gisteren naar het Antonie van Leeuwenhoek (ziekenhuis gespecialiseerd in ca, noot van mij) geweest en ik word dus morgen, donderdag opgenomen. Voor bestraling en zo, weet je wel.'
Ik wist het wel. Ik werd stil en voelde met hem mee, nu ja, probeerde dat. Maar, hoe doe je dat? Hoe veel levenservaring moet je hebben om een man met een doodvonnis boven zijn hoofd te troosten? Ik deed het enige dat ik kon doen. Ik aaide wat over zijn arm en zijn schouder, vertelde hem dat ik hem sterkte en wijsheid en beterschap wenste en hij ging, mij bedankend, heen. Ik voelde me k.. en voelde medelijden en een groot gevoel van onrecht. Zo'n aardig mens.
Goh man, soms went het nooit dat je ooit verpleger bent geweest en misschien empathisch bent?
Ik moet hierbij terzijde wel aantekenen dat ik geen idee heb hoe lang wij onze feesten nog mogen vieren, natuurlijk. Er gaan, in niet christelijke gemeenschappen, al stemmen op om die feestdagen te verbieden. Vermoedelijk zal de discussie over het versieren van openbare gemeenschappen met kerstattributen wel weer snel oplaaien, zie dat gedoe bij de GVB remise in A'dam Noord van het vorige jaar. Maar goed, nogmaals, dit terzijde. In ieder geval zijn de voorbereidingen voor het geboortefeest van het "kindeke" in volle gang.
(En nee, ik ben niet 'Kerks', ik ben geen believer, ook niet in het "er is iets", nee, nee.)
Althans in de Supers van deze wereld zijn de voorbereidingen, voor die drukke en hectische dagen, in volle gang. De afdelingschefs zijn druk bezig met het bekijken van wat nu weer 'hard zal gaan lopen', zoals het heet en alvast bestellingen te plaatsen in die richting van die artikelen en producten. Het probleem is dat je heel veel dingen, die rond de feestdagen 'hardlopers' zijn, slechts heel kort van tevoren kan bestellen. Denk hierbij aan slagroom en dat dan in al zijn geledingen, zoals kant en klare slagroom, crème fraîche, demi - van hetzelfde, half - en hele zure room. En: er zijn van elk product drie merken en drie verschillende maten, afleveringsvormen, zoals je wilt. Uit mijn hoofd van het vorige jaar, toen ik nog de 'zuivel deed' meen ik me te herinneren dat we alleen al zeven verschillende slagroomsoorten hebben. Maar ook kazen voor de kaasfondue, ik ril al bij het denken aan iets dergelijks, kazen voor na de maaltijd of voor bij de borrel, maar natuurlijk ook allerlei fruit- en groentesoorten. Ook het geliefde wild en de gourmet- en fondue schotels kan je natuurlijk niet al een maand van te voren bestellen en dat geld ook voor het assortiment van de cheffin van de bakkerij. Ook zij moet, net als haar collegae, haar bestelformulieren, nou ja de digitale soort dan, zorgvuldig nakijken en indienen. Al die chefs en cheffinnen moeten dus zorgvuldig bestellen, ruim van te voren plannen en ik zie ze ook met de dag serieuzer en ernstiger kijken. Waar je vroeger nog wel eens over: 'Koetjes, voetbal en de Lotto' kon praten (zie: Herman van Veen) nu komen de gesprekken nu neer op eenzijdige verzuchtingen op mijn luchthartige kout en bon-mots en snakerijen, als daar zijn: 'Wat moet ik nu weer extra bestellen? Waar moet ik nu ruimte maken om het kwijt te raken? Wat is de kerst smaak van dit jaar? Wanneer kan ik die bestelling doen? Heb ik het dan wel tijdig in huis? Heb ik dan wel genoeg besteld? Blijf ik niet met een overschot achter?'
Het laat mij wat meesmuilend achter, een beetje vergenoegd, ook. Ik heb jaren en jaren dat soort beslissingen moeten nemen, zowel op materieel als op personeel gebied en ik ben dan oh zo blij dat ik er nu niets meer mee te maken heb, nu ja, in de marge nog wel, hoor. Een beetje, gelukkig.
Nee, dan heeft de niet vers afdeling het een stuk makkelijker.
Zo heeft FM2, de nieuwe, ik ga er nog tijd aan besteden om hem voor het voetlicht te brengen, alvast een ug tal (ug is meer dan tig, maar minder dan erd, begrijp je?) soorten chique wijnen bestelt, die donderdagmorgen werden afgeleverd en die moesten worden uitgestald. Ik hielp een collega, voor wie het zijn 'eerste kerst' was met een paar adviezen en een voorbeeldje en droop af, omdat ook mijn vracht binnenkwam.
Maar ook in mijn iglo wereldje, heb ik al de nodige voorraad binnen gekregen. De nieuw FM2 is een man die goed thuis is in de wereld van verkoopcijfers en een man die met een heldere en koele logica aantoont dat: 'je gaat daar heel van verkopen, Lucas, dus ik heb al vast "wat' besteld', er zo voor zorgt dat ik afgelopen dinsdag zes, ik herhaal zes, volle, ik herhaal volle, containers met diepvries artikelen binnenkreeg. De norm is over het algemeen twee containers of zo, op de dinsdag. Maar met die twee karren ben ik ook nog een kleine twee uur bezig, hoor. Dus de zes karren gaven een hoop jolijt, maar dan wel heel anders. Gelukkig was het, door het bestellen van veel 'hardlopers' wel veel van hetzelfde, maar ja, je hebt wel elke collie, elk pak of zak, in je handen om het over te stapelen op een andere kar.
Al doende en al bezig zijnde heb je natuurlijk toch nog gewoon oog voor je winkel en voor je publiek. Er dook een oudere mijnheer op, die ik al een weekje of zo niet had gezien. Dat gebeurd, ik werk part-time en zal binnenkort nog minder moeten gaan werken, omdat we teveel loonkosten maken, dus ik zal veel klanten nog minder zien.
"Leg uit, leg uit, we willen dat weten". Ok, simpel: je auto rijdt 1 op 11. Omdat je verkeerd schakelt. Als je goed schakelt rijd je wagen 1 op 15. De toeren van je wagen zijn je personeel. Daar gebruik je te veel van.Dus minder toeren maken, dus minder personeel. Gesnapt?
Maar goed, ik had de mijnheer een tijd niet gezien. Hij is een senior, een tachtiger of zo met een hele prominente, ik zou haast willen zeggen, drankneus. Maar het is een aardige en opgewekte man, een weduwnaar, vertelde hij wel eens en mijn maatje/collega A. noemt hem altijd: 'He Rambo!'. Nu noemt A. iedereen Rambo, dus dat is een bekende bijnaam en niemand kijkt er meer van op. Maar ik zag mijnheer nu pas sinds een week, of tien dagen of zo weer en hij was somber en down. Nee, dat zei hij niet, maar dat zag ik. Nee, ik been geen spiesjiologoog of zo, ik ben een man van 61 en heb wel wat mensenkennis. Ik maakte kleine gesprek, "I made small talk" en vroeg uiteindelijk hoe het nu zo ging. 'Ja, ik heb longca. Ik hoestte veel en gaf ook bloed op en de huisarts verwees me afgelopen maandag door. Ben gisteren naar het Antonie van Leeuwenhoek (ziekenhuis gespecialiseerd in ca, noot van mij) geweest en ik word dus morgen, donderdag opgenomen. Voor bestraling en zo, weet je wel.'
Ik wist het wel. Ik werd stil en voelde met hem mee, nu ja, probeerde dat. Maar, hoe doe je dat? Hoe veel levenservaring moet je hebben om een man met een doodvonnis boven zijn hoofd te troosten? Ik deed het enige dat ik kon doen. Ik aaide wat over zijn arm en zijn schouder, vertelde hem dat ik hem sterkte en wijsheid en beterschap wenste en hij ging, mij bedankend, heen. Ik voelde me k.. en voelde medelijden en een groot gevoel van onrecht. Zo'n aardig mens.
Goh man, soms went het nooit dat je ooit verpleger bent geweest en misschien empathisch bent?
woensdag 27 november 2013
Plaatsen van herinnering. (Rosenmoller enOsma doen even mee)
=Het is 9/11 geweest. En de schrijver gaat maar door en door en door=
En de complot theorieën zweefden weer rond 9/11. Vele moeilijke en vele vreselijke domme. Ik heb wat na lopen snuffelen in oude kranten en dagboeken van mezelf, om wat helderheid te brengen in de zaak, maar ik werd er een beetje "miesj" van, eerlijk gezegd. Zoveel mensen, zoveel complotten. De hele wereld werd weer genoemd, (ik geloof dat wij Nederlanders te sloom werden bevonden om het te doen en ook de Luxemburgers werden niet voor vol aangezien), maar uiteindelijk sloot het net zich rond ene Osama Bin Laden. Een onverkwikkelijke, bebaarde en jurken dragende en een naar, dom, maar fanatiek uitziend islamitisch heerschap die ergens uit de vage bergen van een vaag Verwiggistanland kwam, maar wel de veilige poen van een vader/miljonair uit Saudi Arabië, achter zich had. Zoiets als die afgrijselijke man Rosenmöller, die linkse PSP of is het nu al SP, of Groene, taal verspreid maar dan wel netjes een ton of vijf per jaar aan inkomsten van de rente van zijn pa's voormalige kapitaal trekt. Om maar te zwijgen van de poen die hij krijgt van zijn Tv programma's.
Mijn oude vader had altijd een uitspraak: Bethesda. Tot zo ver heeft de heer ons gebracht, zei hij dan. En hij had de 'School met den Bijbel' doorlopen, dus hij zal het wel geweten hebben. Maar hoe dan ook, het heeft die galbak van een Bin Laden en zijn veertig (en meer) rovers uiteindelijk niets geholpen en die baardaap zelfs een eenzaam watergraf opgeleverd, als we Hank de Yank mogen geloven. Maar ik zie ze er voor aan om hem gemummificeerd of in plastic gegoten ergens in een archief te hebben gestopt.Ik zou het wel een teken van echte journalistiek hebben gevonden als CNN met de Navy Seals was meegereisd en live verslag hadden gedaan hoe die nare mijnheer aan zijn eind was gekomen.
Niet kies? Hoezo, niet kies! Het doen doorboren van een aantal hoge kantoorgebouwen en daarbij duizenden slachtoffers (en wie weet hoeveel mensen met een PTST achterlatend) en dat op Tv uitzenden is wel kies?
Maar, ons volk, althans het Nederlands lievende deel, was wel verdeeld geraakt, zowel in de samengestelde Marokkaanse als Nederlandse delen. Ik geloof dat Wim Kok nog de baas was in ons land. Hij hield de zaak samen, maar het werd moeilijker en moeilijker. Opeens zagen wij, oorspronkelijke bewoners van het land, dat er zoveel mannen met jurken met baarden en op slippers door onze straten liepen, opeens zagen we zoveel vrouwen met hoofddoeken en gezichtsbedekking op, opeens merkten we dat onze buren steeds minder duidelijk Nederlands spraken en zich meer en meer afzijdig hielden van hun buren en opeens merkten we dat, wat de politie al eerder had opgemerkt, er zoveel criminaliteit was, onder de uit niet Nederlandse ouders geboren jeugd en wij, Nederlanders, wisten niet hoe dat nu helemaal zat. Maar, zoals we dat al eeuwen doen, polderden we dan maar weer en namen aan, dat die Osama en zo, ver weg waren en buiten ons beeld stonden. Zo sukkelden we door. We ademden in, zagen dat )sommige/vele) van onze Marokkaanse vrienden, buren en collegae er toch ook wel mee in zaten en we ondergingen de oorlogen in het verre buitenland, waar velen stierven en later dus ook 'onze' jongens.
De nieuwe eeuw was al aangebroken en opeens, ik stond een maandje of wat voor mijn pensioen, was daar de politieke moord op 0605 op Pim Fortuyn. Niet alleen ons land was totaal verbijsterd, maar ook de hele wereld stond stomverbaasd te kijken wat in het Nederland, dat tolerante Nederland gebeurde. Nauwelijks bekomen van die vreselijke complotten: "De kogel kwam van links", was er de afgrijselijke slachtpartij op Theo van Gogh. Ik geloof dat we langzaam murw werden, dat we langzaam onze hoofden in onze schoten legden en dachten dat we het wel allemaal gezien hadden. Dat we ons gelukkig konden prijzen dat we niet in die US of A leefden, waar schutters die onschuldige mensen doodde, eerder regel waren dan uitzondering. En ja, goed, een rechtse politicus: ja, die vraagt er toch wel een beetje om, niet? En ja, een linkse cineast die altijd maar kritiek had op de islam, nou ja, wij Nederlanders wisten wel al dat we onze bekken moesten houden, toch? Althans zo sprak links en dus (volgens hen) weldenkend Nederland.
En ja, toen op zaterdag 9 april 2011 een geflipte puber met een wapen in het plaatsje Alphen aan de Rijn in een winkelcentrum zomaar willekeurig mensen doodschoot, toen wisten we het ook allemaal niet meer.
Bij die laatste herinnering zat ik weer eens op de fiets.
Bij thuiskomst trof ik een totaal verbijsterde E. aan en een journaal dat het nog de hele dag uitzong met dat bericht.
Nou ja, de moordaanslag op de Koninklijke familie toen in Apeldoorn, heb ik ook niet live gezien. Ik zat op de, goh je raadt het. Maar de Damschreeuwer wel op Tv. En, blijkt, die komt geregeld nog in onze Super. Hij schreeuwt dan niet.
En de complot theorieën zweefden weer rond 9/11. Vele moeilijke en vele vreselijke domme. Ik heb wat na lopen snuffelen in oude kranten en dagboeken van mezelf, om wat helderheid te brengen in de zaak, maar ik werd er een beetje "miesj" van, eerlijk gezegd. Zoveel mensen, zoveel complotten. De hele wereld werd weer genoemd, (ik geloof dat wij Nederlanders te sloom werden bevonden om het te doen en ook de Luxemburgers werden niet voor vol aangezien), maar uiteindelijk sloot het net zich rond ene Osama Bin Laden. Een onverkwikkelijke, bebaarde en jurken dragende en een naar, dom, maar fanatiek uitziend islamitisch heerschap die ergens uit de vage bergen van een vaag Verwiggistanland kwam, maar wel de veilige poen van een vader/miljonair uit Saudi Arabië, achter zich had. Zoiets als die afgrijselijke man Rosenmöller, die linkse PSP of is het nu al SP, of Groene, taal verspreid maar dan wel netjes een ton of vijf per jaar aan inkomsten van de rente van zijn pa's voormalige kapitaal trekt. Om maar te zwijgen van de poen die hij krijgt van zijn Tv programma's.
Mijn oude vader had altijd een uitspraak: Bethesda. Tot zo ver heeft de heer ons gebracht, zei hij dan. En hij had de 'School met den Bijbel' doorlopen, dus hij zal het wel geweten hebben. Maar hoe dan ook, het heeft die galbak van een Bin Laden en zijn veertig (en meer) rovers uiteindelijk niets geholpen en die baardaap zelfs een eenzaam watergraf opgeleverd, als we Hank de Yank mogen geloven. Maar ik zie ze er voor aan om hem gemummificeerd of in plastic gegoten ergens in een archief te hebben gestopt.Ik zou het wel een teken van echte journalistiek hebben gevonden als CNN met de Navy Seals was meegereisd en live verslag hadden gedaan hoe die nare mijnheer aan zijn eind was gekomen.
Niet kies? Hoezo, niet kies! Het doen doorboren van een aantal hoge kantoorgebouwen en daarbij duizenden slachtoffers (en wie weet hoeveel mensen met een PTST achterlatend) en dat op Tv uitzenden is wel kies?
Maar, ons volk, althans het Nederlands lievende deel, was wel verdeeld geraakt, zowel in de samengestelde Marokkaanse als Nederlandse delen. Ik geloof dat Wim Kok nog de baas was in ons land. Hij hield de zaak samen, maar het werd moeilijker en moeilijker. Opeens zagen wij, oorspronkelijke bewoners van het land, dat er zoveel mannen met jurken met baarden en op slippers door onze straten liepen, opeens zagen we zoveel vrouwen met hoofddoeken en gezichtsbedekking op, opeens merkten we dat onze buren steeds minder duidelijk Nederlands spraken en zich meer en meer afzijdig hielden van hun buren en opeens merkten we dat, wat de politie al eerder had opgemerkt, er zoveel criminaliteit was, onder de uit niet Nederlandse ouders geboren jeugd en wij, Nederlanders, wisten niet hoe dat nu helemaal zat. Maar, zoals we dat al eeuwen doen, polderden we dan maar weer en namen aan, dat die Osama en zo, ver weg waren en buiten ons beeld stonden. Zo sukkelden we door. We ademden in, zagen dat )sommige/vele) van onze Marokkaanse vrienden, buren en collegae er toch ook wel mee in zaten en we ondergingen de oorlogen in het verre buitenland, waar velen stierven en later dus ook 'onze' jongens.
De nieuwe eeuw was al aangebroken en opeens, ik stond een maandje of wat voor mijn pensioen, was daar de politieke moord op 0605 op Pim Fortuyn. Niet alleen ons land was totaal verbijsterd, maar ook de hele wereld stond stomverbaasd te kijken wat in het Nederland, dat tolerante Nederland gebeurde. Nauwelijks bekomen van die vreselijke complotten: "De kogel kwam van links", was er de afgrijselijke slachtpartij op Theo van Gogh. Ik geloof dat we langzaam murw werden, dat we langzaam onze hoofden in onze schoten legden en dachten dat we het wel allemaal gezien hadden. Dat we ons gelukkig konden prijzen dat we niet in die US of A leefden, waar schutters die onschuldige mensen doodde, eerder regel waren dan uitzondering. En ja, goed, een rechtse politicus: ja, die vraagt er toch wel een beetje om, niet? En ja, een linkse cineast die altijd maar kritiek had op de islam, nou ja, wij Nederlanders wisten wel al dat we onze bekken moesten houden, toch? Althans zo sprak links en dus (volgens hen) weldenkend Nederland.
En ja, toen op zaterdag 9 april 2011 een geflipte puber met een wapen in het plaatsje Alphen aan de Rijn in een winkelcentrum zomaar willekeurig mensen doodschoot, toen wisten we het ook allemaal niet meer.
Bij die laatste herinnering zat ik weer eens op de fiets.
Bij thuiskomst trof ik een totaal verbijsterde E. aan en een journaal dat het nog de hele dag uitzong met dat bericht.
Nou ja, de moordaanslag op de Koninklijke familie toen in Apeldoorn, heb ik ook niet live gezien. Ik zat op de, goh je raadt het. Maar de Damschreeuwer wel op Tv. En, blijkt, die komt geregeld nog in onze Super. Hij schreeuwt dan niet.
dinsdag 26 november 2013
Plaatsen van herinnering 3
=Even terug. Ik kwam bij mijn fietsenmaker Jos, die helemaal onder de indruk was van het radio journaal. Er was een Boeing in een van de Twin Towers gevlogen=
Dus verliet ik mijn fietsenmaker met mijn aankoopje. Ik was was wel wat lacherig eigenlijk, maar ook enigszins bezorgd. Ik had, een jaar of wat voordien, een boek gelezen van Tom Clancy, Debt of Honour, waarin de schrijver, (waarschijnlijk geïnspireerd door het Bijlmerdrama), een boze terrorist, in dit geval een geflipte Japanse vlieger, een Boeing in het Witte Huis laat neerstorten. Toen ik dat boek en de spannende ontknoping las, had ik gewild, ik had toen als schrijf adspiraties,dat ik zo'n fantastische slotscène zou hebben kunnen verzinnen. (Tom Clancy is overigens vorig jaar gestorven. Hij schreef van die vuistdikke boeken waarin zijn helden echte helden waren, die nooit geen wind lieten in bed en waar de slechten slechten waren die altijd wind.., je begrijpt me. Clancy vond de overigens hele rechtse Ronald Reagan zelfs een tikkie te links en hij verguisde alles wat maar iets naar die richting wees. Zijn boeken hebben een hoog Amerikaans gehalte voor vrijheid van wapens en zo. Ik moet toegeven, hij heeft wel een Afro-Amerikaanse held in zijn boeken. Cynisch, dit is cynisch.)
Maar goed, ik dacht na en ik dacht: 'Stel dat het nu wel zo is?' Ik stalde de fiets op het balkon van onze toenmalige woning en onze jongste dochter, ook al een E., riep, ze was al vrij van school en keek Tv, 'Pa, kom gauw, er is een drama aan de hand in Amerika.' Ik vroeg of dat, wat ik gehoord had, waar was en ze beaamde alles en gaf een kort en bondig verslag. Mijn andere E. was al naar haar werk en had me het verhaal niet kunnen vertellen. (Ik had nog geen mobieltje, in die tijd.) Toch een beetje bedrukt en nog steeds wat sceptisch en met wat ongeloof (wie verzint zoiets nu eigenlijk?) ging ik, nog steeds in mijn fietstenue, voor de Tv zitten. Op dat moment knalde, live in beeld en in mijn geheugen voor de rest van mijn leven) het tweede vliegtuig in de andere toren.
Ik weet niet helemaal precies hoe de rest van de middag is verlopen. Als in een droom, nee, als in een nachtmerrie heb ik de rest van mijn dingen gedaan, die middag. Ik heb me gedoucht, natuurlijk, het boodschappen lijstje afgewerkt en ik heb geloof ik, maar eens een ongezonde magnetron maaltijd voor dochter en zelf gehaald, ik had geen geduld om nog eens te gaan koken. Ik wilde zoveel mogelijk de nieuwsgaring zien, de rest van die middag en die avond. Er kwamen, zoals dat gaat, continue andere onduidelijke en vage en paniekerige meldingen van nog meer aanslagen, en vaak met Live beelden, door. Het Pentagon zou zijn aangevallen, maar dat was niet gelukt, want ergens in de buurt van het Washington was dat toestel door de passagiers op de gijzelaars overmeesterd en neergestort, dat wel, maar ver voor ze haar doelwit, het Witte Huis kon bereiken. (Maar ook met alle inzittenden als slachtoffer). Ik begreep, de wereld stond echt stil, jullie hebben het allemaal zelf meegemaakt, dat er in het begin van de avond al gespeculeerd werd op terroristen die uit het Midden Oosten zouden komen en het Islam geloof zouden aanhangen. Toen het Journaal dan ook nog eens meldde dat jongeren van een andere cultuur dan de onze, jullie begrijpen me, in een provincie plaats in Gelderland, uitgebreid feestvierden en Amerikaanse en Israëlische vlaggen hadden verbrand en dat de politie niet had opgetreden, kreeg ik door dat ons land in een akelige spagaat was beland. Dat Nederland, ooit zo vol tolerantie, een woord dat nu door de linkse kerk wordt uitgespuugd, omdat links nooit eens trots zal zijn op ons land en ons volk, maar dat onze tolerantie tot een minpunt zou dalen. Ik vreesde dat er misschien wel eens een "burgeroorlog" zou kunnen beginnen, gelukkig is dat nooit zo ver gekomen, maar dat ons "volk", onze "natie" vanaf nu, wel verdeeld was in "Zij en Wij". En dat gaf me een heel slecht gevoel. Dat maakte me woedend. Hoe durf je een vreugde dans uit te voeren als een zooitje ongeregeld duizenden onschuldige mensen de dood in jaagt? Hoe durf je, als Imam, opgeroepen door notoire Amerika haters als P en W, in het openbaar je tevredenheid uit te spreken over zo'n gruweldaad'? (En dan nauwelijks een kritisch tegen woord krijgen!) Hoe durf je als Marokkaanse gemeenschap, (ik lieg niet, het is gebeurd) levend en meedoend (participerend heet dat tegenwoordig) in ons land, zoals we toen nog dachten dat die gemeenschap wilde, de schuld van die gruweldaad bij Israël en het Joodse volk te leggen? Ik was woedend. Ik was des duivels en natuurlijk net zo verbouwereerd als de rest van ons land, althans van de normaal 'participerende' en meedenkende bevolking en niet het zooitje landverraders dat, (de nieuwe, tweede "zwarte weduwe", ene antisemitische mevrouw Duisenberg) op deze avond, een lans ging breken voor de Palestijnen?
(Oh ja, ik leg uit: de eerst zwarte weduwe was de weduwe, ja dat spreekt, van NSB leider Rost van Tonningen. Ze bleef, tot de dag van haar dood, het Hitler en Nazi regime verdedigen in woord en daad en gebaar.)
Maar, zoals wij allen, Nederlanders toen, waren we versuft, verbaasd, verwonderd, geschrokken en vooral
woedend. Maar daarnaast was er was ook nog een gedachte die me steeds weer inviel. Een gedachte die ik ontleende aan de vrij recente geschiedenis. Namelijk, dat degene (of meervoud) die achter de aanslag zat, zo zijn eigen graf gegraven zou hebben. Je kunt zeggen van de Yank wat je wil, maar: do not fu.. with us, is hun credo. De Japanners hebben dat al eens meegemaakt, toen ze zo laf, zonder oorlogsverklaring, de Amerikaanse vloot in Pearl Harbour aanviel. Het heeft de Amerikanen jaren en miljarden en vooral miljoenen mensenlevens gekost om die "Day of Infamy" uit te wissen. Dat de aanval van de Japanners uiteindelijk heeft geleid tot de Koude oorlog (en de vreselijke atoomdreiging) en dus tot de oorlog in Vietnam is een net zo logische reeks gebeurtenissen als die waarom de oorlog van 1870 tussen Pruisen en Frankrijk, uiteindelijk heeft geleid tot de Tweede Wereldoorlog.
En ja, Hank the Yank ging de strijd aan. Ze keek niet op een paar mensenlevens en tot de dag van vandaag is het oorlog in het Midden Oosten. Afghanistan, Syrie, Iran, Israel en de Palestijnen, Libanon, Pakistan, overal in de landen waar mensenrechten, en voornamelijk vrouwenrechten, met voeten wordt getreden, is het hommeles.
Dat zegt meer over de rechten voor vrouwen, vind ik, dan over de kerels die zich hun 'baas' noemen en die weer eens willen meten wie de langste heeft of wie het verste kan piesen!
=Ik moet nog meer, Pim F, Theo van G. Tristan van der V. Dus ja, je leest het nog wel. Of niet, even goede vrienden, hoor.=
Dus verliet ik mijn fietsenmaker met mijn aankoopje. Ik was was wel wat lacherig eigenlijk, maar ook enigszins bezorgd. Ik had, een jaar of wat voordien, een boek gelezen van Tom Clancy, Debt of Honour, waarin de schrijver, (waarschijnlijk geïnspireerd door het Bijlmerdrama), een boze terrorist, in dit geval een geflipte Japanse vlieger, een Boeing in het Witte Huis laat neerstorten. Toen ik dat boek en de spannende ontknoping las, had ik gewild, ik had toen als schrijf adspiraties,dat ik zo'n fantastische slotscène zou hebben kunnen verzinnen. (Tom Clancy is overigens vorig jaar gestorven. Hij schreef van die vuistdikke boeken waarin zijn helden echte helden waren, die nooit geen wind lieten in bed en waar de slechten slechten waren die altijd wind.., je begrijpt me. Clancy vond de overigens hele rechtse Ronald Reagan zelfs een tikkie te links en hij verguisde alles wat maar iets naar die richting wees. Zijn boeken hebben een hoog Amerikaans gehalte voor vrijheid van wapens en zo. Ik moet toegeven, hij heeft wel een Afro-Amerikaanse held in zijn boeken. Cynisch, dit is cynisch.)
Maar goed, ik dacht na en ik dacht: 'Stel dat het nu wel zo is?' Ik stalde de fiets op het balkon van onze toenmalige woning en onze jongste dochter, ook al een E., riep, ze was al vrij van school en keek Tv, 'Pa, kom gauw, er is een drama aan de hand in Amerika.' Ik vroeg of dat, wat ik gehoord had, waar was en ze beaamde alles en gaf een kort en bondig verslag. Mijn andere E. was al naar haar werk en had me het verhaal niet kunnen vertellen. (Ik had nog geen mobieltje, in die tijd.) Toch een beetje bedrukt en nog steeds wat sceptisch en met wat ongeloof (wie verzint zoiets nu eigenlijk?) ging ik, nog steeds in mijn fietstenue, voor de Tv zitten. Op dat moment knalde, live in beeld en in mijn geheugen voor de rest van mijn leven) het tweede vliegtuig in de andere toren.
Ik weet niet helemaal precies hoe de rest van de middag is verlopen. Als in een droom, nee, als in een nachtmerrie heb ik de rest van mijn dingen gedaan, die middag. Ik heb me gedoucht, natuurlijk, het boodschappen lijstje afgewerkt en ik heb geloof ik, maar eens een ongezonde magnetron maaltijd voor dochter en zelf gehaald, ik had geen geduld om nog eens te gaan koken. Ik wilde zoveel mogelijk de nieuwsgaring zien, de rest van die middag en die avond. Er kwamen, zoals dat gaat, continue andere onduidelijke en vage en paniekerige meldingen van nog meer aanslagen, en vaak met Live beelden, door. Het Pentagon zou zijn aangevallen, maar dat was niet gelukt, want ergens in de buurt van het Washington was dat toestel door de passagiers op de gijzelaars overmeesterd en neergestort, dat wel, maar ver voor ze haar doelwit, het Witte Huis kon bereiken. (Maar ook met alle inzittenden als slachtoffer). Ik begreep, de wereld stond echt stil, jullie hebben het allemaal zelf meegemaakt, dat er in het begin van de avond al gespeculeerd werd op terroristen die uit het Midden Oosten zouden komen en het Islam geloof zouden aanhangen. Toen het Journaal dan ook nog eens meldde dat jongeren van een andere cultuur dan de onze, jullie begrijpen me, in een provincie plaats in Gelderland, uitgebreid feestvierden en Amerikaanse en Israëlische vlaggen hadden verbrand en dat de politie niet had opgetreden, kreeg ik door dat ons land in een akelige spagaat was beland. Dat Nederland, ooit zo vol tolerantie, een woord dat nu door de linkse kerk wordt uitgespuugd, omdat links nooit eens trots zal zijn op ons land en ons volk, maar dat onze tolerantie tot een minpunt zou dalen. Ik vreesde dat er misschien wel eens een "burgeroorlog" zou kunnen beginnen, gelukkig is dat nooit zo ver gekomen, maar dat ons "volk", onze "natie" vanaf nu, wel verdeeld was in "Zij en Wij". En dat gaf me een heel slecht gevoel. Dat maakte me woedend. Hoe durf je een vreugde dans uit te voeren als een zooitje ongeregeld duizenden onschuldige mensen de dood in jaagt? Hoe durf je, als Imam, opgeroepen door notoire Amerika haters als P en W, in het openbaar je tevredenheid uit te spreken over zo'n gruweldaad'? (En dan nauwelijks een kritisch tegen woord krijgen!) Hoe durf je als Marokkaanse gemeenschap, (ik lieg niet, het is gebeurd) levend en meedoend (participerend heet dat tegenwoordig) in ons land, zoals we toen nog dachten dat die gemeenschap wilde, de schuld van die gruweldaad bij Israël en het Joodse volk te leggen? Ik was woedend. Ik was des duivels en natuurlijk net zo verbouwereerd als de rest van ons land, althans van de normaal 'participerende' en meedenkende bevolking en niet het zooitje landverraders dat, (de nieuwe, tweede "zwarte weduwe", ene antisemitische mevrouw Duisenberg) op deze avond, een lans ging breken voor de Palestijnen?
(Oh ja, ik leg uit: de eerst zwarte weduwe was de weduwe, ja dat spreekt, van NSB leider Rost van Tonningen. Ze bleef, tot de dag van haar dood, het Hitler en Nazi regime verdedigen in woord en daad en gebaar.)
Maar, zoals wij allen, Nederlanders toen, waren we versuft, verbaasd, verwonderd, geschrokken en vooral
woedend. Maar daarnaast was er was ook nog een gedachte die me steeds weer inviel. Een gedachte die ik ontleende aan de vrij recente geschiedenis. Namelijk, dat degene (of meervoud) die achter de aanslag zat, zo zijn eigen graf gegraven zou hebben. Je kunt zeggen van de Yank wat je wil, maar: do not fu.. with us, is hun credo. De Japanners hebben dat al eens meegemaakt, toen ze zo laf, zonder oorlogsverklaring, de Amerikaanse vloot in Pearl Harbour aanviel. Het heeft de Amerikanen jaren en miljarden en vooral miljoenen mensenlevens gekost om die "Day of Infamy" uit te wissen. Dat de aanval van de Japanners uiteindelijk heeft geleid tot de Koude oorlog (en de vreselijke atoomdreiging) en dus tot de oorlog in Vietnam is een net zo logische reeks gebeurtenissen als die waarom de oorlog van 1870 tussen Pruisen en Frankrijk, uiteindelijk heeft geleid tot de Tweede Wereldoorlog.
En ja, Hank the Yank ging de strijd aan. Ze keek niet op een paar mensenlevens en tot de dag van vandaag is het oorlog in het Midden Oosten. Afghanistan, Syrie, Iran, Israel en de Palestijnen, Libanon, Pakistan, overal in de landen waar mensenrechten, en voornamelijk vrouwenrechten, met voeten wordt getreden, is het hommeles.
Dat zegt meer over de rechten voor vrouwen, vind ik, dan over de kerels die zich hun 'baas' noemen en die weer eens willen meten wie de langste heeft of wie het verste kan piesen!
=Ik moet nog meer, Pim F, Theo van G. Tristan van der V. Dus ja, je leest het nog wel. Of niet, even goede vrienden, hoor.=
zondag 24 november 2013
Plaatsen van herinnering 2
Ik hoorde het nieuws van de dood van JFK van een (in mijn herinnering) betraande nieuwslezer. Maar dat zal wel een vijftig jaar latere, romantisch ingeslopen wending zijn. (Wat ik wel las, vorige week, is dat het officiële Tv journaal veel te laat en te traag en te afwachtend was met en over de berichtgeving, maar dit terzijde.)
Mijn zus "trad ter kamer in", zoals gezegd en zag mijn snoet. Zij was toen al 18, een leeftijd die voor mij bijna grensde aan de middelbare. Toen hielden we nog van elkaar, ik mocht haar vreselijk graag en ze was mijn favoriet. Maar ja, 'poep gebeurt' en "we have fallen out", nu al dertig jaar geleden bijna en het zal nooit meer goed komen ook en dat dan in een wederzijdse, overigens nooit uitgesproken, overeenkomst.
Ze zag mijn snoet en vroeg. Ik vertelde haar de feiten. Ik snapte eigenlijk niets van het gebeurde en begreep natuurlijk de eventuele implicaties van dat gebeurde al helemaal niet. Ik was elf, hoe kon ik ook. Zus zette, gelukkig niet hysterisch, anders had ze de zooi laten vallen, het blad met koppen en glazen neer en deed de drie stappen die woon- en voorkamer van elkaar scheidden.
Goed, een terzijde. Denk nu niet dat het huis een soort paleis was of zo, hoor. De woonkamer mat vier bij vier meter en de 'voorkamer' ook. Rechts van de woonkamer was de keuken, een pijpenla van twee bij anderhalf. Tussen de woon- en de voorkamer, was de hal met de trap naar boven, waar drie slaapkamers waren gelegen. Allen even klein. Ik moest op weg naar mijn slaapkamer door die van mijn ouders. Hoewel die toen al oud waren, een stuk in de zestig al, hadden ze nog wel eens 'gemeenschap'. Mijn kamertje werd door een paar millimeter dun wandje van de hunne gescheiden en man, je wilt niet weten wat het is om, heel vaag en stil, maar toch, te horen dat je ouders 'gemeenschap' hebben!
Ik ben nu op een leeeftijd die die van mijn pa benaderd en ik moet eerlijk zeggen dat E. en ik.. God nee, de kinderen lezen misschien wel mee.. Gatsie.
In ieder geval, voor ik dat soort zaken over de aanslag en zo allemaal kon overdenken stond de woonkamer al vol met 'grote mensen', allemaal (de mannen) met sigaren of pijp in de mond of met Peter Stuyvesant filtersigaretten, de dames dan. Wel hadden ze allemaal nog het borrel- of bierglas in de hand, want een Groninger is moeilijk te scheiden van zijn drankje. En de rest is geschiedenis. Na de begrafenis en, eerder, de inauguratie van Lyndon B. Johnson, die een pleurishekel aan JFK had eigenlijk, kwamen de moord op de (vermoedelijke) dader, Lee Harvey Oswald, allemaal live op Tv te zien. (Jack Ruby, ja, inderdaad, een louche figuur werd geloof ik ook doodgeschoten, maar dat is niet zo belangrijk.)
Daarna kwamen de complot theorieën die tot op de dag van vandaag voortduren. De Amerikaanse president zou (in opdracht van) vermoord zijn door: zijn vicepresident Johnson, de Maffia, de CIA, de Russen, de Cubanen en nou ja noem maar op, de halve wereld. Het laatste nieuws op dit gebied is dat hij zich zelf zou hebben laten vermoorden omdat hij ongeneeslijk ziek zou zijn geweest. Nee, lach nu niet, dit is weer zo'n serieus verhaal uit de Amerikaanse keuken. (Of hebben ze iemand afgeluisterd die een geintje maakte? Met die gekke Yanks weet je het maar nooit. Ik kreeg een (heerlijk scherp en kritisch) mailtje van maatje B. naar aanleiding van mijn vorige Blog. B. heeft een behoorlijke tijd in de States doorgebracht en is, ik zeg het voorzichtig, geen fan meer van die natie. Hij vermeldde dat zijn kritische mail waarschijnlijk nu ook wel was onderschept en helemaal fantastisch vind ik die gedachte niet. Mooi idee voor een T-shirt: Been there, did the thing, got spied on.
Maar goed. Wat de meeste van jullie, brave en oplettende lezertjes, zich nog wel herinneren is de Bijlmerramp. (Vier oktober '92) Het meest ongelooflijke gebeurde. Een scenario zoals nog nooit een schrijver of filmmaker bedacht had. Een Boeing, een vrachtvliegtuig, en gelukkig geen vol beladen passagierskist, boort zich in de hoogbouw van de Amsterdamse stadswijk. Er waren 43 doden te betreuren waaronder, heel triest, een paar vriendjes van een van mijn kinderen. Ik weet ook nog precies waar ik en mijn gezin waren die avond. Wij zaten namelijk onder de aanvliegroute van het toestel. We hebben het bakbeest op een honderd meter hoog boven ons huis langs horen - en zien scheren en hoorden iets later de enorme knallen en zagen de vuurtongen tussen de flats door oplichten. Het laatste is een verzinsel, ook door de tijd ingegeven. De flats waren dermate dicht bezaaid en dermate hoog dat we de vlammen zelf niet zagen, maar wel de weerschijn die de vlammen tegen de nachtelijk hemel gaf. En meteen waren er weer de complot theorieën. Er waren "mannen in witte pakken" verschenen die geheimzinnige dingen deden tussen het puin, er was een geheimzinnige helikopter en er werd een verband gelegd met de Surinaamse crimineel/politicus/dictator/drugsrunner en moordenaar Bouterse (die ook al zo'n lekker zoontje heeft) die in een van de flats zou verblijven en al dat soort zaken meer.
Dramatisch dieptepunt was dat de mede buurtbewoners, vaak ook mensen uit de voormalige overzeese gebiedsdelen, de moeite namen om de getroffen flats, en de flats die geëvacueerd werden, benevens een winkelcentrum, te plunderen. Hun optreden was zo agressief dat de politie te paard het schorem niet de baas kon en er een aantal pelotons ME moest worden ingezet. Tja, je moet je toch eens afzetten tegen de slavernij nietwaar? Bovendien: drugs verkopen is veel vermoeiender.
Dan komt 9/11, nine/eleven. Ook van dit afgrijselijke moment dat de wereld in een soort WOIII heeft gestort, die tot de huidige dag nog duurt, weet ik nog exact waar ik was op het moment dat de eerste toren in elkaar zeeg, nadat vreselijke fanatieke moslimdwazen haar door middel van een vliegtuig opbliezen of lieten neerstorten of hoe je het dan ook maar wilt noemen. Ik zat op de fiets, hoe kan het ook anders.
"Leg uit, we willen het weten, kom, leg uit!' In 2001 was ik aan het Wappen. Het Werken Aan Pensioen, zoals de KM dat noemt en dat (ik ben te lang weg uit de organisatie om te weten hoe het nu is) toen oogluikend werd toegestaan. Ik had Vorstin en Vaderland meer dan 30 jaar trouw gediend, had een eventuele bevordering tot officier afgeslagen omdat ik dan alleen maar bureauwerk zou doen op een stoffige dienst in Den Helder, waar ik dan ook nog eens met allerlei losers en klunzen en carrière jagertjes zou moeten samenwerken. Met de voornoemde groep had ik net menig (helaas) verbaal, robbertje uitgevochten en ik kon hun bloed wel zuipen. Zij de mijne ook. Ik wees hun namelijk vaak op het feit dat zij van de praktijk van ons vak net zoveel wisten als de bekende ezel van sperziebonen afhalen. Helegaar niks namelijk en ik verwijt het die gasten nog tot op de dag van vandaag. Ik wapte: ik had een goeie sergeant, Mario, een hele goede assistente, Wilma en een hele adequate dokter. Heerlijk. Ik ging iets eerder van huis en ging ook iets eerder naar huis en ach, ik amuseerde me. Nou ja, na dertig jaar varen en werken en uitzenden mocht dat ook wel. Maar, die beruchte dinsdagmiddag, moest ik even langs Jos, mijn fietsenmaker. Een reserve bandje halen of een lampje of zo, het was al donker in de morgen als ik naar het werk ging. Ik "trad ter zake in." Jos had een kleine winkeltje annex werkplaats en had een knechtje. Soms, hij vroeg het wel eens, werkte ik een zaterdagmorgen bij hem als het echt druk was. Ik trof Jos in opperstaat van ontreddering aan bij het obligate en altijd aanstaande radiootje.Ik keek naar hem, zag zijn blik en vroeg: 'Wat is er loos,Jos?' Jos keek op en ik vergeet nooit de blik op zijn gezicht: 'Lucas. Er is een vliegtuig neergestort op een wolkenkrabber in New York. Ze denken aan een aanslag.'
Ik schoot in de lach. 'Ok Jos ,lekker geluncht? Paar biertjes erbij? He, je maakt mij de zeik niet lauw, hoor. Luister, even het volgende, Jos ..'
=gaat echt nog verder=
(Sorry voor jullie)
Mijn zus "trad ter kamer in", zoals gezegd en zag mijn snoet. Zij was toen al 18, een leeftijd die voor mij bijna grensde aan de middelbare. Toen hielden we nog van elkaar, ik mocht haar vreselijk graag en ze was mijn favoriet. Maar ja, 'poep gebeurt' en "we have fallen out", nu al dertig jaar geleden bijna en het zal nooit meer goed komen ook en dat dan in een wederzijdse, overigens nooit uitgesproken, overeenkomst.
Ze zag mijn snoet en vroeg. Ik vertelde haar de feiten. Ik snapte eigenlijk niets van het gebeurde en begreep natuurlijk de eventuele implicaties van dat gebeurde al helemaal niet. Ik was elf, hoe kon ik ook. Zus zette, gelukkig niet hysterisch, anders had ze de zooi laten vallen, het blad met koppen en glazen neer en deed de drie stappen die woon- en voorkamer van elkaar scheidden.
Goed, een terzijde. Denk nu niet dat het huis een soort paleis was of zo, hoor. De woonkamer mat vier bij vier meter en de 'voorkamer' ook. Rechts van de woonkamer was de keuken, een pijpenla van twee bij anderhalf. Tussen de woon- en de voorkamer, was de hal met de trap naar boven, waar drie slaapkamers waren gelegen. Allen even klein. Ik moest op weg naar mijn slaapkamer door die van mijn ouders. Hoewel die toen al oud waren, een stuk in de zestig al, hadden ze nog wel eens 'gemeenschap'. Mijn kamertje werd door een paar millimeter dun wandje van de hunne gescheiden en man, je wilt niet weten wat het is om, heel vaag en stil, maar toch, te horen dat je ouders 'gemeenschap' hebben!
Ik ben nu op een leeeftijd die die van mijn pa benaderd en ik moet eerlijk zeggen dat E. en ik.. God nee, de kinderen lezen misschien wel mee.. Gatsie.
In ieder geval, voor ik dat soort zaken over de aanslag en zo allemaal kon overdenken stond de woonkamer al vol met 'grote mensen', allemaal (de mannen) met sigaren of pijp in de mond of met Peter Stuyvesant filtersigaretten, de dames dan. Wel hadden ze allemaal nog het borrel- of bierglas in de hand, want een Groninger is moeilijk te scheiden van zijn drankje. En de rest is geschiedenis. Na de begrafenis en, eerder, de inauguratie van Lyndon B. Johnson, die een pleurishekel aan JFK had eigenlijk, kwamen de moord op de (vermoedelijke) dader, Lee Harvey Oswald, allemaal live op Tv te zien. (Jack Ruby, ja, inderdaad, een louche figuur werd geloof ik ook doodgeschoten, maar dat is niet zo belangrijk.)
Daarna kwamen de complot theorieën die tot op de dag van vandaag voortduren. De Amerikaanse president zou (in opdracht van) vermoord zijn door: zijn vicepresident Johnson, de Maffia, de CIA, de Russen, de Cubanen en nou ja noem maar op, de halve wereld. Het laatste nieuws op dit gebied is dat hij zich zelf zou hebben laten vermoorden omdat hij ongeneeslijk ziek zou zijn geweest. Nee, lach nu niet, dit is weer zo'n serieus verhaal uit de Amerikaanse keuken. (Of hebben ze iemand afgeluisterd die een geintje maakte? Met die gekke Yanks weet je het maar nooit. Ik kreeg een (heerlijk scherp en kritisch) mailtje van maatje B. naar aanleiding van mijn vorige Blog. B. heeft een behoorlijke tijd in de States doorgebracht en is, ik zeg het voorzichtig, geen fan meer van die natie. Hij vermeldde dat zijn kritische mail waarschijnlijk nu ook wel was onderschept en helemaal fantastisch vind ik die gedachte niet. Mooi idee voor een T-shirt: Been there, did the thing, got spied on.
Maar goed. Wat de meeste van jullie, brave en oplettende lezertjes, zich nog wel herinneren is de Bijlmerramp. (Vier oktober '92) Het meest ongelooflijke gebeurde. Een scenario zoals nog nooit een schrijver of filmmaker bedacht had. Een Boeing, een vrachtvliegtuig, en gelukkig geen vol beladen passagierskist, boort zich in de hoogbouw van de Amsterdamse stadswijk. Er waren 43 doden te betreuren waaronder, heel triest, een paar vriendjes van een van mijn kinderen. Ik weet ook nog precies waar ik en mijn gezin waren die avond. Wij zaten namelijk onder de aanvliegroute van het toestel. We hebben het bakbeest op een honderd meter hoog boven ons huis langs horen - en zien scheren en hoorden iets later de enorme knallen en zagen de vuurtongen tussen de flats door oplichten. Het laatste is een verzinsel, ook door de tijd ingegeven. De flats waren dermate dicht bezaaid en dermate hoog dat we de vlammen zelf niet zagen, maar wel de weerschijn die de vlammen tegen de nachtelijk hemel gaf. En meteen waren er weer de complot theorieën. Er waren "mannen in witte pakken" verschenen die geheimzinnige dingen deden tussen het puin, er was een geheimzinnige helikopter en er werd een verband gelegd met de Surinaamse crimineel/politicus/dictator/drugsrunner en moordenaar Bouterse (die ook al zo'n lekker zoontje heeft) die in een van de flats zou verblijven en al dat soort zaken meer.
Dramatisch dieptepunt was dat de mede buurtbewoners, vaak ook mensen uit de voormalige overzeese gebiedsdelen, de moeite namen om de getroffen flats, en de flats die geëvacueerd werden, benevens een winkelcentrum, te plunderen. Hun optreden was zo agressief dat de politie te paard het schorem niet de baas kon en er een aantal pelotons ME moest worden ingezet. Tja, je moet je toch eens afzetten tegen de slavernij nietwaar? Bovendien: drugs verkopen is veel vermoeiender.
Dan komt 9/11, nine/eleven. Ook van dit afgrijselijke moment dat de wereld in een soort WOIII heeft gestort, die tot de huidige dag nog duurt, weet ik nog exact waar ik was op het moment dat de eerste toren in elkaar zeeg, nadat vreselijke fanatieke moslimdwazen haar door middel van een vliegtuig opbliezen of lieten neerstorten of hoe je het dan ook maar wilt noemen. Ik zat op de fiets, hoe kan het ook anders.
"Leg uit, we willen het weten, kom, leg uit!' In 2001 was ik aan het Wappen. Het Werken Aan Pensioen, zoals de KM dat noemt en dat (ik ben te lang weg uit de organisatie om te weten hoe het nu is) toen oogluikend werd toegestaan. Ik had Vorstin en Vaderland meer dan 30 jaar trouw gediend, had een eventuele bevordering tot officier afgeslagen omdat ik dan alleen maar bureauwerk zou doen op een stoffige dienst in Den Helder, waar ik dan ook nog eens met allerlei losers en klunzen en carrière jagertjes zou moeten samenwerken. Met de voornoemde groep had ik net menig (helaas) verbaal, robbertje uitgevochten en ik kon hun bloed wel zuipen. Zij de mijne ook. Ik wees hun namelijk vaak op het feit dat zij van de praktijk van ons vak net zoveel wisten als de bekende ezel van sperziebonen afhalen. Helegaar niks namelijk en ik verwijt het die gasten nog tot op de dag van vandaag. Ik wapte: ik had een goeie sergeant, Mario, een hele goede assistente, Wilma en een hele adequate dokter. Heerlijk. Ik ging iets eerder van huis en ging ook iets eerder naar huis en ach, ik amuseerde me. Nou ja, na dertig jaar varen en werken en uitzenden mocht dat ook wel. Maar, die beruchte dinsdagmiddag, moest ik even langs Jos, mijn fietsenmaker. Een reserve bandje halen of een lampje of zo, het was al donker in de morgen als ik naar het werk ging. Ik "trad ter zake in." Jos had een kleine winkeltje annex werkplaats en had een knechtje. Soms, hij vroeg het wel eens, werkte ik een zaterdagmorgen bij hem als het echt druk was. Ik trof Jos in opperstaat van ontreddering aan bij het obligate en altijd aanstaande radiootje.Ik keek naar hem, zag zijn blik en vroeg: 'Wat is er loos,Jos?' Jos keek op en ik vergeet nooit de blik op zijn gezicht: 'Lucas. Er is een vliegtuig neergestort op een wolkenkrabber in New York. Ze denken aan een aanslag.'
Ik schoot in de lach. 'Ok Jos ,lekker geluncht? Paar biertjes erbij? He, je maakt mij de zeik niet lauw, hoor. Luister, even het volgende, Jos ..'
=gaat echt nog verder=
(Sorry voor jullie)
zaterdag 23 november 2013
Plaatsen van herinnering
Zoals ik in een van mijn laatste Blogs al aangaf zal ik niet meer alleen over het leven in de Super schrijven. Niet dat er niet genoeg gebeurd, of dat er te weinig te beleven valt in de winkel of zo hoor, denk dat niet. Er zijn steeds leuke en minder leuke dingen te beleven en die zal ik ook nog steeds op gaan schrijven. Maar het leven heeft natuurlijk meer smaken en er zijn meer sausjes om dat leven mee te overgieten. Dus zal er op dit Weblog af en toe wat ander, soms actueel, soms minder actueel nieuws te lezen zijn. "Da komp ook omdak eigenlijks" (zoals een Brabantse kennis zou zeggen) een Blog wil schrijven over mijn collegae en hun hebbelijkheden en hun onhebbelijkheden, maar dat is zo moeilijk om dat neutraal te doen, en zonder mensen te noemen en zo, dat ik daar nog een hele tijd over moet gaan nadenken. De titel van die Blogs heb ik al: "Supermannen en -vrouwen", origineel, hé? Maar, je leest ze nog wel eens.
In ieder geval, in dit verhaal wil ik het hebben over "plaatsen der herinnering." Ik ben met mijn 61 lentes, die langzaam aan gaan voelen als zomers, de oudste man in mijn filiaal (en misschien wel de oudste werknemer van De Keten) en ik heb redelijk veel meegemaakt in al die jaren.
Het zal jullie, lieve en aardige, en hopelijk nog steeds kritische lezers, niet ontgaan zijn dat het gisteren, de 22ste november, alweer vijftig jaar geleden is dat JFK, John Fitzgerald Kennedy, vermoord is in Dallas, een stad in de Amerikaanse staat Texas. Dat wordt redelijk groot herdacht in de U S of A en ook in Europa wordt er de nodige aandacht aan besteed. Het was dan ook wereldschokkend nieuws en is dat nog steeds. (Over die president later iets meer, maar de verhalen over hem zijn welbekend en ik kan en ga en wil daar dan ook geen ander licht op werpen.) Waar het me even over gaat, is dat het de eerste echte grote ramp of ook misschien wel dreiging in mijn (toen nog jonge) leven was. De koude oorlog woedde in die tijd wel al volop. Ik heb zelf niet bewust de inval in Hongarije meegemaakt. Die brute inval in een land dat zich wat meer onafhankelijk van Moskou wilde opstellen, onder leiding van Imre Nagy, was de eigenlijke aanleiding tot die Koude Oorlog. Dat was in '56 en ik was vier of zo. WO II was net achter de rug. Mijn ouders hadden die jaren 'redelijk' doorstaan. Mijn pa had onderduikers en Joden verborgen in de kap van zijn molen, waar zelfs een Duits "Ueberfallkommando" hen niet durfden op te sporen. Hij was gearresteerd geweest door de Duitsers, was ontsnapt en had (met een paar ooms van ma's kant) ondergedoken gezeten, maar de oorlog was geen echt erg drama geweest in ons dorp.
De wereld was na de oorlog heel streng opgedeeld in het Oosten, dat was Rusland en vazalstaten als Polen en Hongarije en Bulgarije. Dat waren de communisten en zo en dat waren de slechten en dan was er ook nog het westen, Amerika en Engeland en Canada en Frankrijk en "wij" en dat waren de goeden, zoals ons werd verteld. Want, zeiden pa en ma en de schoolmeester en de dominee en de burgemeester van het dorp en onze premier en de Kamerleden en dat soort mensen streng: als de Russen de baas werden, dan zou de hele wereld verplicht moeten veranderen en moesten wij, rijken, zoals de Russen (en de CPN, de Communistische Partij Nederland, dat noemden) alle goed en geld in leveren, dat dan weer herverdeeld zou worden en zo zouden we geen eigen bezit meer hebben.
Daarna kwam, in '61, de kwestie van de Berlijnse muur. De Russen, die vermaledijde communisten, (dit lijkt sarcastisch, maar is het niet! Ik en veel generatiegenoten met mij hebben veel angstige jeugdherinneringen gehad in die jaren over het communisme), bouwden van de ene op de andere minuut zo maar een muur, dwars door Berlijn. Sterker nog, ze trokken een IJzeren Gordijn op, dat hun invloedssfeer in de Oostelijke landen moest afscheiden tegen het decadente westen. Die grens lag van de Oostzee, tot aan Joegoslavië.
Nog geen jaar later kwam de Cuba crisis. De USSR, de Sovjet unie, zoals die toen nog bestond, en de VS stonden lijnrecht tegen over elkaar en er dreigde zelfs een heuse atoomoorlog! De wereld hield de adem in. Ik was net tien en had natuurlijk nog geen idee van politiek, maar merkte aan de verhalen en de stemming thuis en op straat wel dat er iets heel ergs zou kunnen gebeuren. Ook de nieuwsberichten op de radio of in het Tv journaal, we hadden, geloof ik, net televisie en dan was er ook nog maar een zender en die had alleen maar een keer of twee per dag een journaal, meldden uur na uur de steeds moeilijk en precair wordende situatie, met de vrachtschepen waar je de raketten openlijk op de dekken zag liggen en die in volle vaart opstoomden naar Cuba. Daar zouden de kernraketten dan op de VS gericht worden en zo dat land gaan bedreigen. Dat werd gelukkig ook weer gesust en de wereld haalde weer opgelucht adem. En ging verder met de wederopbouw van een bijna totaal in puin liggend Europa. (Vooral in Duitsland was dat zo, maar dat vonden wij Nederlanders niet zo erg, toen!) Ergens in 1962 hoorde we verhalen en geruchten over een oorlog, ergens heel ver weg, in een land waar wij nog nooit van hadden gehoord, vjetnem of zoiets.
Toen werd het november 1963. Ik was elf, zat in de eerste klas van de MULO, deed MULO A met wiskunde, snaaide van dat laatste vak geen reet en ik begon net de meisjes leuk te vinden, maar niet echt helemaal, (tot aan het gaatje dus, no pun intended) want dat duurde nog een paar jaar.
Die befaamde en nog steeds in mijn herinnering geëtste avond was ons huis vol volk. We hadden een verjaardag, van mijn ma of van een kleinkind of zo. Maar ik zat, ik mocht langer opblijven vanwege het feest, het was een vrijdagavond, voor de tv in de woonkamer. Het verjaardagsfeest speelde zich af in de mooie, en daarvoor bestemde, voorkamer, waar ooms en tantes en oudere zussen en een broer met aanhang,onder het genot van koffie en gebak en "zeupies", zoals dat heette, dat waren borrels of bier en met sigaretten en sigaren, en hapjes "dreuge worst" of kaas, luidruchtig de verjaardag vierden.
Ik ben er, tot op de dag van vandaag, van overtuigd dat ik naar een Tv serie zat te kijken die "Mogul" heette, een serie over een olie maatschappij. Maar, hoe goed ik ook het net af zoek, kom ik die serie niet tegen in de tijdlijn die ik van die avond heb. Wel kom ik een soort serie tegen die er op lijkt, een prequell zoals dat heet en die "Troubleshooter" zou heten. In ieder geval, de serie werd bruut onderbroken, en ik heb het allemaal al eens opgeschreven, door een extra journaal. Dat journaal ver meldde zonder omhaal de dood van de Amerikaanse president. Dat was overigens al enkele uren nadat JFK was doodgeschoten. JFK, ja, die kende ik. Een jonge en flamboyante president, een man met een mooie vrouw, met een Franse naam en, volgens het publiek, een Franse uitstraling (maar zo Amerikaans als de pest), de man die ons tot twee of drie keer had behoed voor weer een wereldoorlog. Een man die zijn kop niet boog voor Chroetsjov, of al die andere moeilijke en stugge mannen met van die onuitspreekbare Russische namen. Ik was, zo jong als ik was, verbijsterd.
Ik weet nog dat mijn jongste zus net met een blad glazen en kopjes vanuit de voorkamer de woonkamer binnenkwam en mij helemaal verbaasd en overdonderd, zag kijken.
=later meer=
In ieder geval, in dit verhaal wil ik het hebben over "plaatsen der herinnering." Ik ben met mijn 61 lentes, die langzaam aan gaan voelen als zomers, de oudste man in mijn filiaal (en misschien wel de oudste werknemer van De Keten) en ik heb redelijk veel meegemaakt in al die jaren.
Het zal jullie, lieve en aardige, en hopelijk nog steeds kritische lezers, niet ontgaan zijn dat het gisteren, de 22ste november, alweer vijftig jaar geleden is dat JFK, John Fitzgerald Kennedy, vermoord is in Dallas, een stad in de Amerikaanse staat Texas. Dat wordt redelijk groot herdacht in de U S of A en ook in Europa wordt er de nodige aandacht aan besteed. Het was dan ook wereldschokkend nieuws en is dat nog steeds. (Over die president later iets meer, maar de verhalen over hem zijn welbekend en ik kan en ga en wil daar dan ook geen ander licht op werpen.) Waar het me even over gaat, is dat het de eerste echte grote ramp of ook misschien wel dreiging in mijn (toen nog jonge) leven was. De koude oorlog woedde in die tijd wel al volop. Ik heb zelf niet bewust de inval in Hongarije meegemaakt. Die brute inval in een land dat zich wat meer onafhankelijk van Moskou wilde opstellen, onder leiding van Imre Nagy, was de eigenlijke aanleiding tot die Koude Oorlog. Dat was in '56 en ik was vier of zo. WO II was net achter de rug. Mijn ouders hadden die jaren 'redelijk' doorstaan. Mijn pa had onderduikers en Joden verborgen in de kap van zijn molen, waar zelfs een Duits "Ueberfallkommando" hen niet durfden op te sporen. Hij was gearresteerd geweest door de Duitsers, was ontsnapt en had (met een paar ooms van ma's kant) ondergedoken gezeten, maar de oorlog was geen echt erg drama geweest in ons dorp.
De wereld was na de oorlog heel streng opgedeeld in het Oosten, dat was Rusland en vazalstaten als Polen en Hongarije en Bulgarije. Dat waren de communisten en zo en dat waren de slechten en dan was er ook nog het westen, Amerika en Engeland en Canada en Frankrijk en "wij" en dat waren de goeden, zoals ons werd verteld. Want, zeiden pa en ma en de schoolmeester en de dominee en de burgemeester van het dorp en onze premier en de Kamerleden en dat soort mensen streng: als de Russen de baas werden, dan zou de hele wereld verplicht moeten veranderen en moesten wij, rijken, zoals de Russen (en de CPN, de Communistische Partij Nederland, dat noemden) alle goed en geld in leveren, dat dan weer herverdeeld zou worden en zo zouden we geen eigen bezit meer hebben.
Daarna kwam, in '61, de kwestie van de Berlijnse muur. De Russen, die vermaledijde communisten, (dit lijkt sarcastisch, maar is het niet! Ik en veel generatiegenoten met mij hebben veel angstige jeugdherinneringen gehad in die jaren over het communisme), bouwden van de ene op de andere minuut zo maar een muur, dwars door Berlijn. Sterker nog, ze trokken een IJzeren Gordijn op, dat hun invloedssfeer in de Oostelijke landen moest afscheiden tegen het decadente westen. Die grens lag van de Oostzee, tot aan Joegoslavië.
Nog geen jaar later kwam de Cuba crisis. De USSR, de Sovjet unie, zoals die toen nog bestond, en de VS stonden lijnrecht tegen over elkaar en er dreigde zelfs een heuse atoomoorlog! De wereld hield de adem in. Ik was net tien en had natuurlijk nog geen idee van politiek, maar merkte aan de verhalen en de stemming thuis en op straat wel dat er iets heel ergs zou kunnen gebeuren. Ook de nieuwsberichten op de radio of in het Tv journaal, we hadden, geloof ik, net televisie en dan was er ook nog maar een zender en die had alleen maar een keer of twee per dag een journaal, meldden uur na uur de steeds moeilijk en precair wordende situatie, met de vrachtschepen waar je de raketten openlijk op de dekken zag liggen en die in volle vaart opstoomden naar Cuba. Daar zouden de kernraketten dan op de VS gericht worden en zo dat land gaan bedreigen. Dat werd gelukkig ook weer gesust en de wereld haalde weer opgelucht adem. En ging verder met de wederopbouw van een bijna totaal in puin liggend Europa. (Vooral in Duitsland was dat zo, maar dat vonden wij Nederlanders niet zo erg, toen!) Ergens in 1962 hoorde we verhalen en geruchten over een oorlog, ergens heel ver weg, in een land waar wij nog nooit van hadden gehoord, vjetnem of zoiets.
Toen werd het november 1963. Ik was elf, zat in de eerste klas van de MULO, deed MULO A met wiskunde, snaaide van dat laatste vak geen reet en ik begon net de meisjes leuk te vinden, maar niet echt helemaal, (tot aan het gaatje dus, no pun intended) want dat duurde nog een paar jaar.
Die befaamde en nog steeds in mijn herinnering geëtste avond was ons huis vol volk. We hadden een verjaardag, van mijn ma of van een kleinkind of zo. Maar ik zat, ik mocht langer opblijven vanwege het feest, het was een vrijdagavond, voor de tv in de woonkamer. Het verjaardagsfeest speelde zich af in de mooie, en daarvoor bestemde, voorkamer, waar ooms en tantes en oudere zussen en een broer met aanhang,onder het genot van koffie en gebak en "zeupies", zoals dat heette, dat waren borrels of bier en met sigaretten en sigaren, en hapjes "dreuge worst" of kaas, luidruchtig de verjaardag vierden.
Ik ben er, tot op de dag van vandaag, van overtuigd dat ik naar een Tv serie zat te kijken die "Mogul" heette, een serie over een olie maatschappij. Maar, hoe goed ik ook het net af zoek, kom ik die serie niet tegen in de tijdlijn die ik van die avond heb. Wel kom ik een soort serie tegen die er op lijkt, een prequell zoals dat heet en die "Troubleshooter" zou heten. In ieder geval, de serie werd bruut onderbroken, en ik heb het allemaal al eens opgeschreven, door een extra journaal. Dat journaal ver meldde zonder omhaal de dood van de Amerikaanse president. Dat was overigens al enkele uren nadat JFK was doodgeschoten. JFK, ja, die kende ik. Een jonge en flamboyante president, een man met een mooie vrouw, met een Franse naam en, volgens het publiek, een Franse uitstraling (maar zo Amerikaans als de pest), de man die ons tot twee of drie keer had behoed voor weer een wereldoorlog. Een man die zijn kop niet boog voor Chroetsjov, of al die andere moeilijke en stugge mannen met van die onuitspreekbare Russische namen. Ik was, zo jong als ik was, verbijsterd.
Ik weet nog dat mijn jongste zus net met een blad glazen en kopjes vanuit de voorkamer de woonkamer binnenkwam en mij helemaal verbaasd en overdonderd, zag kijken.
=later meer=
woensdag 20 november 2013
Super en Bach en Boccara
Wie van jullie, lezers, herinnert zich Frida Boccara nog? Ik zag haar, op Tv, vaak in het begin van de jaren zeventig. Ze was toen een megaster, zoals dat heette. Tegenwoordig zou het een "cool vette chick" of zo genoemd worden, of misschien een "Ueberweif" of loop ik al weer achter? In ieder geval, ze werd van de ene op de andere dag wereldberoemd door haar optreden op een Songfestival, waar ze het net nummer: "Un Jour, un enfant" zong en waar ze zowaar gedeeld eerste werd met onder andere (een Spaanse en een Engelse) en ons aller Lenny Kuhr, die het lied "De Troubadour" zong. Boccara was een dame van nogal internationale samenstelling: ze werd in 1940 geboren uit Joods/Marokkaanse ouders, in Casablanca uit een geslacht dat dan weer ergens uit Livorno in Italië, stamde. Ze was een vrouw die zeven talen sprak, minstens, en die in 1996 aan een longziekte overleed en, net 56 jaar oud geworden, in Parijs begraven is. Het was een knappe vrouw, constateerde ik, in die jaren. (Veel Marokkaanse vrouwen zijn knap, maar moeten dat door hun achterlijke, oh nee, dat mag ik niet zegen, maar moeten dat door hun mannen/imams verborgen houden, helaas!)
Ik, die helemaal niet van muziek of zo houd, ik vind muziek een overtrokken vorm van emotie waar teveel aandacht aan besteed wordt, in tegenstelling tot het gesproken woord, maar ik zat die avond wel braaf met mijn E. op de bank naar dat songfestival te kijken. Maar dat was meer omdat het gebruik van Pc's en zo nog niet was ingeburgerd (en wij er dus geen hadden) en omdat ik niet veel te lezen had en nou ja, we kenden elkaar nog maar net en zo en wilden nog veel van elkaar ontdekken, eh, nou ja, je begrijpt me?
Hier moet echt iets van mijn hart: Songfestivals zijn tegenwoordig natuurlijk alleen maar commercieel getinte instellingen, waarbij corruptie en de belangen van de platenbazen hoogtij vieren ende festivals hebben, in deze jaren, niets meer te maken met de beste muziek of liederen van deze tijd. (Het is net als Lance Armstrong en zijn zeven TDF zeges: wie het beste de zaak bedonderd, wint! Kijk maar naar al die Oost-Europese landen die altijd wonnen, door alleen maar op elkaar te stemmen.)
Maar, in die jaren, de laatste jaren van onze jeugd, dat schrijf ik om een poëtische indruk na te laten hoor, geloof er niets van, we hadden al een zooi kinderen en een zooi zorgen, maar wie niet, in die tijd van Lubbers en Den Uyl en bezuinigingen en economische krimp, maar we hadden we dan nog wel eens per jaar een songfestival dat toen redelijk onafhankelijk was. ABBA won ooit, Teach Inn ook en zo'n Ierse zanger, Logan?, geloof ik, zelfs twee maal. De presentatoren, M/V, gingen met een telefoonverbinding Europa af. (Bonsoir Paris, Good evening, London, Goedenavond Hilversum) De volgende dag, en dat was altijd zo rond de vierde of vijfde mei, stonden de kranten weer bol van allerlei avonturen van de zangers en zangeresjes en van de heldendaden van de jury en zo. Heerlijke roddels.
Tegenwoordig word je helaas doodgegooid met allerlei programma's op de buis, waarin mensen, die totaal niks geen talent hebben, door allerlei mensen, die ook totaal geen talent hebben, worden afgezeken. Ja, Goor en Geer, de Borsatotjes en allerlei blonde meiden met grote tie... en een herseninhoud van een eekhoorn op vakantie in een iglo, en dat soort non personen, bedoel ik en ik hoop dat er iemand van jullie, lieve lezers is, die me verteld dat die piepeltjes WEL talent hebben. (Mijn mailadres is: Lucedith@gmail.com en ik ben benieuwd of ik wat van je hoor. Maar je mag me ook uitschelden hoor,no probs.)
Goed, Boccara dus. Een vrouw met een stem uit duizenden en met een fantastisch repertoire.Ze was in '69 al eens op dat festival met "Un jour, un enfant" en dat was geweldig. Later zong ze 'Cent Milles Chansons", ook al zo'n fraai nummer, dat je nog geregeld kunt horen in supers.
Maar, volgens mij, zijn de beide nummers die haar wereldfaam brachten, allebei nummers van Johan Sebastian. Nee, niet John Sebastian, (van Loving Spoonfull) maar van J.S. Bach, bedoel ik. Maar, hoewel ik kenners heb gehoord die dat ook beweren, kan ik het bewijs niet vinden. Mochten jullie, lieve, aardige en trouwe lezers die bewijzen wel hebben, mail me, het adres staat boven!
Maar goed, Boccara stierf net als veel van die Franse chansonnière/diva's veel te vroeg en veel te tragisch. Dat gold ook voor Edith Piaf, die kleine vrouw (1 meter 47) die al op haar 48ste, berooid en verarmd en verguisd stierf (Milord en Non, je ne regrette rien).
En wat dacht je van Dalida? Ook al zo'n trieste ster. Je (her)kent haar stem wast wel. Toen Mart Smeets nog een echte journalist was en niet helemaal ingekapseld was in de club van onder andere Lance Armstrong, (die ik heb nooit heb vertrouwd, maar ook nooit iets heb verweten), had hij een leuk "after tour etappe" programma. De avond etappe, heette het, geloof ik. Aan het begin en aan het einde van het programma hoorde je dan wat noten en een paar strofes van Dalida: "Buenas noches mia Amor". Het lied was romantisch, wat slepend en werd begeleid door een zielig gitaartje of zo, maar de stem van de zangeres was geweldig. Hees, doorrookt en doorleefd. Maar ook heel sensueel, althans voor mij, een man.
Ik kende Dalida wel als zangeres. Ze had onder andere Gigi l'amoroso opgenomen en ik kende haar ook van Parole, Parole dat ze met Alain Delon zong. Die Alain Delon zong ook al zo'n heelijk duet met Shirley Bassey, overigens, geluksvogel, toch?
Maar goed, ik zal je binnenklort iets meet berichten over Dalida, Delon en Bassey.
Ja, het is nu niet helemaal alleen meer over een Super, geloof ik? Ja, dan moet ik maar weer wat concessies doen. Ach, ik zal wel over de winkel blijven schrijven, maar af en toe even van het apd af gaan. Nou, zo erg is dat ook niet?
Ik, die helemaal niet van muziek of zo houd, ik vind muziek een overtrokken vorm van emotie waar teveel aandacht aan besteed wordt, in tegenstelling tot het gesproken woord, maar ik zat die avond wel braaf met mijn E. op de bank naar dat songfestival te kijken. Maar dat was meer omdat het gebruik van Pc's en zo nog niet was ingeburgerd (en wij er dus geen hadden) en omdat ik niet veel te lezen had en nou ja, we kenden elkaar nog maar net en zo en wilden nog veel van elkaar ontdekken, eh, nou ja, je begrijpt me?
Hier moet echt iets van mijn hart: Songfestivals zijn tegenwoordig natuurlijk alleen maar commercieel getinte instellingen, waarbij corruptie en de belangen van de platenbazen hoogtij vieren ende festivals hebben, in deze jaren, niets meer te maken met de beste muziek of liederen van deze tijd. (Het is net als Lance Armstrong en zijn zeven TDF zeges: wie het beste de zaak bedonderd, wint! Kijk maar naar al die Oost-Europese landen die altijd wonnen, door alleen maar op elkaar te stemmen.)
Maar, in die jaren, de laatste jaren van onze jeugd, dat schrijf ik om een poëtische indruk na te laten hoor, geloof er niets van, we hadden al een zooi kinderen en een zooi zorgen, maar wie niet, in die tijd van Lubbers en Den Uyl en bezuinigingen en economische krimp, maar we hadden we dan nog wel eens per jaar een songfestival dat toen redelijk onafhankelijk was. ABBA won ooit, Teach Inn ook en zo'n Ierse zanger, Logan?, geloof ik, zelfs twee maal. De presentatoren, M/V, gingen met een telefoonverbinding Europa af. (Bonsoir Paris, Good evening, London, Goedenavond Hilversum) De volgende dag, en dat was altijd zo rond de vierde of vijfde mei, stonden de kranten weer bol van allerlei avonturen van de zangers en zangeresjes en van de heldendaden van de jury en zo. Heerlijke roddels.
Tegenwoordig word je helaas doodgegooid met allerlei programma's op de buis, waarin mensen, die totaal niks geen talent hebben, door allerlei mensen, die ook totaal geen talent hebben, worden afgezeken. Ja, Goor en Geer, de Borsatotjes en allerlei blonde meiden met grote tie... en een herseninhoud van een eekhoorn op vakantie in een iglo, en dat soort non personen, bedoel ik en ik hoop dat er iemand van jullie, lieve lezers is, die me verteld dat die piepeltjes WEL talent hebben. (Mijn mailadres is: Lucedith@gmail.com en ik ben benieuwd of ik wat van je hoor. Maar je mag me ook uitschelden hoor,no probs.)
Goed, Boccara dus. Een vrouw met een stem uit duizenden en met een fantastisch repertoire.Ze was in '69 al eens op dat festival met "Un jour, un enfant" en dat was geweldig. Later zong ze 'Cent Milles Chansons", ook al zo'n fraai nummer, dat je nog geregeld kunt horen in supers.
Maar, volgens mij, zijn de beide nummers die haar wereldfaam brachten, allebei nummers van Johan Sebastian. Nee, niet John Sebastian, (van Loving Spoonfull) maar van J.S. Bach, bedoel ik. Maar, hoewel ik kenners heb gehoord die dat ook beweren, kan ik het bewijs niet vinden. Mochten jullie, lieve, aardige en trouwe lezers die bewijzen wel hebben, mail me, het adres staat boven!
Maar goed, Boccara stierf net als veel van die Franse chansonnière/diva's veel te vroeg en veel te tragisch. Dat gold ook voor Edith Piaf, die kleine vrouw (1 meter 47) die al op haar 48ste, berooid en verarmd en verguisd stierf (Milord en Non, je ne regrette rien).
En wat dacht je van Dalida? Ook al zo'n trieste ster. Je (her)kent haar stem wast wel. Toen Mart Smeets nog een echte journalist was en niet helemaal ingekapseld was in de club van onder andere Lance Armstrong, (die ik heb nooit heb vertrouwd, maar ook nooit iets heb verweten), had hij een leuk "after tour etappe" programma. De avond etappe, heette het, geloof ik. Aan het begin en aan het einde van het programma hoorde je dan wat noten en een paar strofes van Dalida: "Buenas noches mia Amor". Het lied was romantisch, wat slepend en werd begeleid door een zielig gitaartje of zo, maar de stem van de zangeres was geweldig. Hees, doorrookt en doorleefd. Maar ook heel sensueel, althans voor mij, een man.
Ik kende Dalida wel als zangeres. Ze had onder andere Gigi l'amoroso opgenomen en ik kende haar ook van Parole, Parole dat ze met Alain Delon zong. Die Alain Delon zong ook al zo'n heelijk duet met Shirley Bassey, overigens, geluksvogel, toch?
Maar goed, ik zal je binnenklort iets meet berichten over Dalida, Delon en Bassey.
Ja, het is nu niet helemaal alleen meer over een Super, geloof ik? Ja, dan moet ik maar weer wat concessies doen. Ach, ik zal wel over de winkel blijven schrijven, maar af en toe even van het apd af gaan. Nou, zo erg is dat ook niet?
Abonneren op:
Posts (Atom)