Even over iets heel anders!

Ja, maak me gek. Wat me nu weer overkomt! Make me crazy! Ik zou het vanavond even verder hebben over Delon en Dalida en muzak en zo, maar dat mot maar effe wachten. Ik loop namelijk heel vaak tegen een gek fenomeen aan. Ik weet niet of jullie dat herkennen, maar ik weet dat E. er ook geregeld mee te maken heeft. Der zijn allemaal fraaie woorden en termen voor geloof ik. Parallelle wereleden of hypersynchroniteit of zo, maar hoe dan ook, het is en blijft een vreemd verschijnsel en soms wat onrustbarend ook nog.
Wat het is? Nou, het volgende. Ik heb het zo vaak meegemaakt dat ik er al vaker over wilde berichten, maar het kwam er nooit zo van of ik dacht dat het toeval was, maar het was zo vaak toevallig dat het geen toeval meer kon zijn of ik moest toevallig een toeval hebben gehad of zo, volg je nog?
Het is het volgende: Je zit lekker thuis, hebt de radio of de Tv aan en je luistert met een half oor en/of een half oog, als dat al kan, dat halve oog dan. Toevallig heb je hebt een boek/blad/krant/blaadje/folder in je hand en je leest het al dan niet vluchtig door. Je (al dan niet halve) oog of halve oor valt op, ik noem een zijstraat: turfsteken in Drenthe.
Ja, een gek ding of voorbeeld, maar het moet ook wat vaag zijn want anders valt het je niet op, dat wat ik wil uitleggen. De grap gaat niet op met namen en feiten als Poetin/De Krim/Rutte/belazerd worden (slecht voorbeeld, die laatste twee, want hetzelfde woord dan wel begrip) of over bezuinigingen en zo. Nee, die woorden komen dermate vaak voor in het radio- of Tv nieuws dat ze eerder een vast deel uitmaken van de gesprekken dan een uitzondering zijn, zoals het genoemde voorbeeld, turf steken in Drenthe.
Nee, het valt alleen op als het ergens overgaat. Over woorden of begrippen die je niet vaak hoort. Dus je zit in het bovengenoemde drukwerkje te lezen en je oog valt op het onderwerp over dat turfsteken. Op dat moment treedt die 'toevalligheid' in. Op dat moment stapt het onderwerp op het medium dat je beluistert of bekijkt opeens over naar een reportage over: turfsteken in Drenthe.

G..samme, denk je, dat is toevallig. Een dag later vraagt je meisje, die even een kruiswoord oplost aan je: een ander woord voor (ik noem maar weer wat) een volgetuigd drie mast zeilschip te noemen. Achteloos zeg je: 'fregat'. Op dat moment meldt de mijnheer of mevrouw van het nieuws, dat je net hebt aangezet, dat het fregat Holland thuis is gevaren na een missie in Afrika. (Bij de weg: waar zijn al die berichten over die Somalische piraten gebleven? Ik hoor er niet veel meer over. Of zijn al die gasten nu gasten van ons strafrechtstelsel geworden?)
Ik heb hopen voorbeelden van dat soort zaken dus. Vandaag was het wel heel erg prijs. E. en ik volgen al jaren een Belgische Tv serie. (oké, oké een soap, maar een goeie, een hele goeie.) Daaraan voorafgaand kijken we altijd een stukje van een soort Hond bijt man, op zijn Vlaams en dat programma heet: Allemaal beroemd. In dat programma zat een (kort) onderwerp over een café uitbater in het plaatsje Ichtegem. De man heeft al jaren een groot portret op de voorgevel van zijn Staminee hangen. Van een coureur, ene Richard Depoorter. De jonge en hele talentvolle coureur (2 maal Luik-Bastenaken-Luik gewonnen) kwam heel tragisch (en onder verdachte omstandigheden) om het leven tijdens de Ronde van Zwitserland. Vermoedelijk kwam hij ten val en werd overreden door een (zijn?) volgauto. Die dan ook nog eens terug reed om te kijken wat er was gebeurd. (Of zo.)
Goed, ik had, zeker weten, blijkt later, het verhaal ooit eens gelezen, maar dat moet jaren her zijn. In ieder geval, de soap is afgelopen, wij babbelen wat, E. gaat nog even een wasje draaien en ik ga de kat verzorgen. Insuline en een hapje. Ik loop langs mijn boekenkasten en heb zin om het boek dat ik momenteel lees terug te zetten, het 'trekt op niets.' Een boek van Michael Chrichton, Micro, maar het pakt en boeit niet echt. En dan gebeurt het! In die boekenkasten heb ik een behoorlijk aantal planken waarop mijn wielren boeken staan. Een goede 120 of zo. In andere kamers van ons huis heb ik ook nog eens dat getal aan fietsboeken staan of liggen. Ik sla een willekeurig boek open. Het heet De Flandriens
en is geschreven door Herman Chevrolet. (Nee, zo heet 'ie echt van achteren.) Dus een willekeurig boek uit, in dit geval 120 of zo wielerboeken, maar in die boekenkasten en op de planken staan al gauw een, nou ja, bescheiden blijven, kleine duizend boeken. 
Goed, dat boek. Ik sla het open, op een echte, maar dan ook volkomen echte willekeurige pagina. Mijn  oog valt meteen op een naam. Nee, geen Turfsteken in Drenthe, maar op de naam Richard Depoorter.

Ja, en? Lekker belangrijk! Nee, is het ook niet. Maar het is wel een heel toevallig toeval niet dan?
Wie van jullie, hooggeleerde lezers van deze Blogs heeft daar een uitleg voor?
Bovenaan een foto van de jonge man.

Super, Delon en Dalida, muziek en muzak

Ik ben er van overtuigd dat je twee van de namen boven dit stukje niet herkent. Hetgeen helemaal niet erg is en natuurlijk niets met je opvoeding te maken heeft, hoor. De namen Delon en Dalida zullen je ouders maar jou waarschijnlijk helemaal niets zeggen. Het zijn twee namen die in mijn jeugd beroemd waren, nee, da's niet meer dan honderd jaar terug, jij lezer bent nu melig en flauw en doe nu niet zo cynisch alsjeblieft , ik ben echt nog aan de goede kant van de zestig. Maar de namen zijn ondertussen wel namen uit een vorige eeuw, ja, dat dus wel. Maar, jullie, lezers van dit stukje, komen bijna allemaal ook nog uit die vorige eeuw, hoor. Dus niet van: laat die ouwe nu maar lu.... en zo. Ok, ik ben van voor de watersnood, mijn lief, E., ook, maar dat maakt ons nog geen Dino's of zo! Jullie ouders zijn vaak van mijn leeftijd, denk erom, hoor. 
Ja, oké, nu moet ik allerlei bochten nemen om het verband met mijn winkel en de namen die ik hier boven noemde recht te breien. Denk je dat? Je hebt gelijk, ja, ik denk dat dus ook. Ik heb ook een beetje besloten om mijn "in de Super" blogs over meer dan alleen over de Super te laten gaan. Nee, niet dat er niets meer te beleven is in mijn winkeltje, of zo, er gebeurt van alles, maar gewoon, het leven heeft meer smaken en er zijn meer sauzen en gerechten of zo.
Hoewel? Veel van die smaken komen tegenwoordig uit kant en klare potjes en flesjes en smaken dus naar helegaar niets. En dat is tegenwoordig ook zo met Tv programma's en met de (ik luister het overigens alleen in de auto) radio programma's. Ik gebruik onze auto, die Renault Scenic weet je nog, niet zoveel, maar als ik dan eens rijd zet ik Nederland 1 op en die zender heeft wel een leuke en afwisselende nieuws uitzending met feiten en feitjes en niet zoals een goede vriend van me ooit schreef: "datjes en watjes". (Het koste de man nogal wat hoongelach op ons Facebook forum, maar dat begrijp je natuurlijk wel.)
Maar in ieder geval, die Delon en die Dalida hebben, indirect, wel met De Keten, nou ja, met supers in het algemeen, te maken. Want: geef me eens een antwoord, (jullie die er over gaan) waarom wordt er altijd van die vreselijke muziek in de supermarkten van deze wereld gedraaid? En voor wie? En wie zoekt die troep uit? Wie maakt die banden? Wie heeft dat totale gebrek aan smaak? En, waarom staat die meuk vaak zo knetterhard en soms helemaal niet aan? (Het laatste is mij het liefst, overigens, natuurlijk, ik ben nu eenmaal geen liefhebber van meuk.)
Het antwoord op die vraag is simpel. Het draaien van die simpele deunen is bedoeld om de mensen te laten verstommen, om hun geen idee te geven dat ze kunnen nadenken. Een moeilijk antwoord misschien, maar wel helemaal waar. De troep die je hoort is 'mellow', zoals dat heet. Vrij vertaald betekent mellow: zacht, sappig, smeltend en da's natuurlijk allemaal waar. Je zult in geen enkele super: rock, pop of dat soort geluiden aantreffen. Alles is mellow, alle muziek is zacht en die hoor je op een gegeven moment niet meer, maar ze werkt wel door in je geest. (De term Muzak is trouwens al bijna honderd jaar oud, overigens en door een Amerikaan bedacht, maar dat terzijde.)
Het gevaar van die muzak is, dat het je gedachten doet verstommen en je geest op een bepaald spoor zet, nou ja, dat klinkt wel allemaal erg, en dat is ook zo. Die troep zet zich in je hoofd vast en beïnvloed je toch en het doet je concentratie verminderen. Dus: je gaat naar je super voor, ik noem maar wat: Spaghetti, gehakt, en groente en een flesje of zoveel bier en je komt terug met een boodschappen tas vol met dingen die je eigenlijk niet nodig hebt en die eigenlijk ook een tikkie te duur zijn! Twee pakken Mega Vissticks waarvan de tweede de halve prijs kost. Maar: je houdt eigenlijk helemaal niet van die namaak vis, die samengesteld  en samengeperst is uit allemaal reststukken van goede vis. Nee, het is niet slecht en nee, het is niet ongezond, maar het smaakt naar niks, het 'trekt op niets' zoals de Vlaming zegt. Maar Jantje Smit, die Volendammer, kweelt weer eens een liedje en dan komt zijn zussie en dan ook nog eens een verbasterd nummer van Queen en ach, die vier blikken kapucijners voor de prijs van drie, ja, da's een koopje eigenlijk. Kapucijners. Je eet twee keer per jaar kapucijners. Maar dan met een rauw uitje, een gebakken uitje, piccalilly en spekjes. Nou ja, wel goedkoop toch en James Last begint.
He? Drie basilicum plantjes voor een euro? Doen man, de muziek zingt: Take me away! Nou, dat zal ze leren, die super, ik neem ze gewoon mee. Ja, normaal fli.... ik die zooi na een week weg, dan zijn ze bruin en uitgedroogd, maar ja, toch maar doen.

Nee, hoor. Nee, mensen laten zich nooit zo absoluut beïnvloeden door de Muzak. Maar het helpt wel. Zachte tonen en niet aanstoot gevende geluiden doen het altijd goed, kijk naar de manier waarop je de (klein)kinderen probeert te troosten. Je gaat sussende geluidjes maken, een laag volume, de knop nar bijna nul gedraaid en geen confronterende geluiden maken. Onze kleindochter, die vandaag wat huilerig en jengelig was, ze werd en was verkouden of kreeg kiesjes of zo, reageerde daar goed op. Mensen in de supers dus ook.

=Nou ja, Dalida en Delon, morgen maar weer verder=

Afscheid!

Nee, niet mijn afscheid als Blogger, helaas voor jullie, misschien.
Maar, de wereld draait door. Zo is dat. Er is ook een Tv programma dat zo heet: De wereld draait door en ik vind dat een van de meest vervelende programma's die ooit (en helaas nog) op de Tv te zien zijn of zijn geweest. (Dus kijk ik er weinig of nooit naar en dus, ja jullie hebben gelijk, mag ik er geen kritiek op hebben) Maar, mijn onvrede of antipathie met dat programma ligt voornamelijk aan de presentator van dat gedoe, zo'n eeuwig jeugdig lijkend poppenkop mannetje van zes maal niks, met van die altijd dezelfde soort krullen en iemand die zich een enorme populaire dr.. vindt. In de termen van de mensen die niet op de Gooise matras werken of in de politiek zitten zeg ik altijd: 'die heeft nog nooit een natte rug gehad van het werken.' Het programma bestaat voornamelijk uit mensen die elkaar krabben waar het jeukt, die elkaar naar de bek lullen en uitermate bewonderen en hun boekjes of Cd'tjes komen promoten. Dat gedaan hebbende komen ze weer terug in elkaars Tv programma's (maar nu op een ander net of op een andere zender) om elkaars boekjes en dat soort dingen weer te promoten en dat gaat in een eeuwige stoelendans door en door.  Na hun verscheiden, wat me helaas al te lang duurt, komen er dan weer nieuwe praathoofden en die doen weer het zelfde en zo blijft Tv een zelflikkende lolly.
(BN'ers dus, vreselijke lui.)
Goed, weer even lekker afgereageerd en dat mag ook wel want mijn draadloze internet heeft het totaal begeven. Ik heb vanavond een half uur met de (hele aardige) mensen van Ziggo Help desk aan de lijn gehangen, kreeg duizend opdrachten van hen en na dat half uur was ik horendol, helemaal gek gel... en had nog steeds geen draadloze verbinding. Dus zit ik nu met mijn laptop, zoals dat bedoeld is, want het heet 'schoot ding' of zo, op mijn schoot te tikken. Dus helemaal over de riedel en over de plas en zo. Niets is zo frustrerend als een dom stuk technologie dat niet werkt.
"Afscheid", was de aanhef van m'n stukkie. En dat ga ik ook moeten doen, want wij van ons filiaal van De Keten, nemen afscheid van een aantal zeer geliefde collegae, die naar het nieuwe filiaal, iets verderop in de stad gaan. (ik schreef al even over dat nieuw te openen filiaal) Zoals dus al geschreven opent De Keten een nieuw filiaal waarvoor het personeel uit de omliggende filialen wordt gerekruteerd. Natuurlijk worden de betere mensen weg gehaald. Ik blijf dus gewoon in mijn filiaal, dat begreep je al, toen ik het over de betere mensen had! Maar er gaan dus een aantal bepalende 'sleutel' figuren weg, die we echt node zullen missen. Aflossing van de wacht dan?  Nee, denk het niet. Vergeet niet dat het nieuwe, wel kleinere, filiaal, veel klanten van ons zal overnemen. Dat betekent dat wij (hopelijk niet, maar met aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid) ook minder omzet zullen genereren. Dat betekent dus dat er minder verdiend gaat worden, dat er minder 'uren' zullen kunnen worden ingezet en dat er dus minder mensen op de werkvloer zullen zijn. (En dat er misschien ontslagen zullen vallen.) Dat is zuur. Dat kost veel mensen salaris, want ze kunnen minder uren werken. Ik ben al heel wat uren gekort al met al en hoop dat er geen vermindering meer bijkomt! Tja, ik en E. hebben dan wel een klein vangnet(je) maar je wilt ook je auto blijven rijden en zo. Maar da's allemaal persoonlijke sores, wees eerlijk.
Maar afscheid nemen van goede collegae is moeilijk. Niet alleen ben je gewend aan hun collegialiteit, maar ook aan hun hulp en steun als je moet lossen en laden en dat soort zaken. Maar ook als je eens vertrouwelijk wilt praten of met dingen in je hoofd zit die je even kwijt walt aan een vertrouwd iemand. (voor wat het werk of dat soort gerelateerde onderwerpen betreft, natuurlijk.)
Maar ja, de wereld draait door en mensen zijn als 'ships that pass in the night', natuurlijk. We komen en gaan in het leven, bewandelen soms samen dezelfde paden en nemen dan ook weer afscheid bij een volgende afslag of zijweg. Niet alleen met je werkmaten. Dat gaat in het echte leven ook zo, natuurlijk. E. en ik hebben al onze kids grootgebracht en wilden eigenlijk altijd met hen zijn. Maar kids worden groot en krijgen partners en dan weer hun eigen kids en ze gaan hun weg, met hun partners en gezinnen dan weer en alle toebehoren en ja, zo zijn we nu weer met z'n tweeën. Wat goed is, dat hoort, want dat is de natuur en natuurlijk. Maar ik weet, nu heel somber en melancholiek, maar ook realistisch, dat de liefde van mijn leven , mijn E. en ik ook ooit andere paden in zullen slaan en elkaar gaan verlaten en ik hoop dat zoiets pas over 150 jaar of zo is, maar dat is dus niet reëel. De realiteit is wel dat een van ons ooit zal sterven voor de ander dat doet en dat een van ons beiden dus een heel ander pad zal inslaan, zonder verder om te zien en zonder gesprekken, vrijpartijen, gesprekken over de kinderen en kleinkinderen of gezamenlijk oppassen,  of (kleine) woordenwisselingen en natuurlijk zonder verdere internetverbinding of faceboek of mailcontact of zo. De ander blijft dus alleen en eenzaam achter, ondanks alle steun van familie en zo.
Triest, maar het is zo.

Tja, zo is het nu eenmaal. Afscheid is misschien wel het meest trieste woord in ons leven!