(Deze foto geeft het begin aan van de mooiste straat van Amstelveen, waar wij wonen. Wij wonen dan ongeveer tussen de eerste en tweede verlichting rechts)
Deze fraaie "kerstboom achtige" verlichting, de foto is niet al te scherp, wordt tussen half oktober en het begin van de maand maart aangestoken in die winkelstraat. Die verlichting symboliseert voor mij het begin van de winter, het einde van het voorbije jaar en, later, het begin van het nieuwe jaar. Ik ben blij als ik die lichtjes weer zie branden, want dat betekent dat de "feestdagen" er weer aankomen. Ik ben overigens nog veel blijer als ze weer uitgaan, want dat betekent dat de lente weer begint of begonnen is. En, dat is mijn seizoen, met veel fietskilometers en zo, warme zon op je huid en lekker buiten kunnen zijn.
Heel langzaam komt de wereld "In the mood", voor de einde december feestdagen. De Sint is net weer in het land, gelukkig met heel veel originele, dus zwarte, pieten, maar langzaam beginnen de eerste afspraken over de kerstdagen al weer op allerlei agenda's te verschijnen. "Wat gaan we doen met de kerst? Wat zullen we eten met de kerst? Bij jullie, bij ons? Ok, maar, we krijgen gasten die vega zijn of sterker, zelfs veganist zijn, hoe lossen we dat op? En, ook belangrijk, wat doen we met onze opa's/oma's, (we zijn geëmancipeerd nu en opa's leven ook langer en worden ook weggestopt). Laten we die in het tehuis, of nodigen we ze nog een keer uit? En, wat doen we met de tantes Jopie en Fransje, die allebei in Rotjeknor wonen? En met de oudooms Hubert en Bertus, je kent ze wel, dat stel. Die zijn altijd goed voor een witz of wat, maar na de zevende borrel? En Ome Ger uit Limburg? Oudoom Dave komt sowieso, maar of neef Maikel komt? Achterneef Ron komt niet, die is ziek, nu ja, loopt onder behandeling van een specialist. Neef M. viert het gewoon thuis, begreep ik.
(Voor de waarderende lezer: dit is heel Tongue in cheek)
Nu ja, zo gaan de discussies en gesprekken rond de centrale verwarming bij heel veel gezinnen dan, ongeveer. Ook in ons gezin zijn we er mee bezig, natuurlijk, maar dat geldt, denk ik, voor ons allen. Dus, zoals gezegd, heel langzaam komt de westerse wereld "in the mood" voor de feestdagen. Die Engelse kreet die ik net bezigde, betekent gewoon : in de stemming, maar de lezers van dit Blog zijn slim zat om die vertaling gemaakt te hebben. Ik heb haar gejat van de titel van een muziekstuk van ene Glenn Miller. WTF, wie is dat: zeggen de moderne lezers. Oh ja, Glenn Miller, daar heb ik wel eens wat van gehoord, zeggen mijn, weinige, leeftijdgenoten. Glenn Miller was componist en leider van een zogenaamde Big Band. Voor de jeugdigen: Big Bands waren groepen musici die vooral in de jaren dertig en veertig van de vorige eeuw enorm in zwang en in swing waren. Die groepen bestonden vaak uit een man of zestig, iets meer of minder, die zogenaamde swing muziek maakten. Een orkest met voornamelijk blazers, koperblazers, moet ik geloof ik zeggen. (Lees ook mijn Blog over: Bloasmusiek) En die muziek, die, eh, nu ja, die swingde. Ik weet niet of dat het jongere publiek nog wat zegt: swingen. Laat ik het zo zeggen: die muziek had ritme, had een begin, een midden en een end en je kon er op dansen. (Dat laatste is iets wat ik ooit, tot mijn hele grote spijt, heb moeten leren, maar dat gelukkig helemaal vergeten ben. Voor mijn generatie was: "leren dansen", nog het enige wat overbleef van het leren van de etiquette van die vorige eeuw. In een ander Blog ga ik nog wel eens door over etiquette of manieren, zoals dat ooit genoemd werd)
Check Google, zoek: In the Mood en je zit meteen in een prachtig en heel oubollig (wat een woord) filmpje van Glenn Millers Orchestra! Mannen die hun instrumenten tegelijk opgooien en vangen en zo, heerlijke nostalgie. Miller leefde van 1904-1944, zijn vliegtuig stortte toen neer boven Het Kanaal.
Maar goed, niet alleen gezinnen, maar ook supers komen langzaam in die stemming. Het is, zoals gezegd, nu nog volop Sint en Piet tijd, maar op 6 december gaan alle stoppen eruit, de peper- en kruidnoten, die al vanaf een september in de winkel liggen, de chocolade letters en choco Sinten en Pieten en muizen and what have you, worden met spoed opgeruimd en worden de Kerst en het Oud en Nieuw geïntroduceerd. De folders zijn gedrukt, de bestellingen worden nu al gedaan, de aanbestedingen vanuit het Hoofdkwartier gaan naar de leveranciers, die sturen dan weer bakkerijen en groothandels in allerlei handel aan en zo gaan allerlei zaken lopen.
Voorlopig hebben wij, van de vloer, er nog niet veel erg in. Zoals gezegd, de pepernoten en de chocolade letters overheersen voorlopig het winkel straatbeeld, nog. Maar dat er drukke tijden aan gaan komen, dat weten wij, mensen van De Keten, allemaal, en zelfs hele drukke tijden, natuurlijk, met heel veel vracht en zooi waarvan het hoofdkwartier, voornoemd, denkt dat je het allemaal gaat verkopen. Maar: de waarheid is een beetje zo dat dat dus niet gaat gebeuren. Ik zit nog met overschotten, heel goed, oplettende lezer, met restanten dat is het jargon woord, van een jaar of twee a drie geleden, die ik onder de hand al weg kan gooien. Waaruit weer blijkt dat praktijk en theorie niet hand in hand gaan. Dat hoofdkantoor en werkvloer.., nu ja, ik leg het niet nog eens uit!
En, wat wij doen met die dagen? We hebben vage afspraken, maar ons gezin, ja gezin, we zijn een redelijk tot hechte club, zonder elkaar te overlopen, moeten nu wel, door de komst van een wat nieuwe (semi aangetrouwde) familieleden nog meer agenda's synchroniseren. Nu een stuk of tien of zo. Tja, en dan nog diverse menu's samenstellen. Ik kom langzaam wel 'In the Mood', trouwens.
Ik heb een hekel aan Blogs, of berichten, die beginnen met "Ik". Dus doe ik dat ook nooit, nu ja, bijna nooit. Maar voor dit verhaal moest ik wel even in de "hohouwers" en moest ik wel beginnen met Ik. Want: ik vind dat je in Blogs, reportages, columns of verhalen niet mag liegen of de waarheid verdraaien.
Ik vind wel, dat je als Blogger, de dingen aan mag dikken en aan mag zetten. Je mag het allemaal opblazen, dikker maken, chargeren en zo. Je mag, nee, moet, stekelig zijn. Dat mag, sterker nog dat moet, de waarheid en de simpele geschiedenis is vaak saai zat, maar liegen, nee, daar ben ik het helemaal mee eens, nee, liegen mag niet en onwaarheden vertellen of schrijven over mensen die daar aan niet schuldig zijn, nu ja, dat kan niet en dus beweren dat die mensen schuldig zijn aan een bepaald vergrijp, dat mag natuurlijk ook al helemaal niet.
Hoewel ik een schrijvertje ben van niks, die slechts een drietal boeken heeft
gepubliceerd, maar wel heel veel "Blogt", heb ik niet het idee dat ik "gelezen" wordt.
Maar, schijnt het, mijn Blogs worden wel gelezen. Blijkt, merkte ik.
Zonder dat ik verder schuldgevoel toon over die verhalen, op een enkele maal na dan! Waarover dit verhaal nu gaat.
Dat liegen, die onwaarheid, waar ik me dus, een Blog of wat geleden, wel aan schuldig heb gemaakt. Nee, nee, dat verhaal over de die sectorchef die de fout in ging? Nee, dat verhaal is nog steeds zo, dat is een waarheid als een koe. Dat staat als een paal boven water. Over dat verhaal, nee, daar sta ik dus gewoon helemaal achter! Ik heb het gezien en gebeuren! Nee, ik heb het over een bepaald verhaal, waarin ik de FM(N) beschuldigde van het verdwijnen van een loonstrookje en, indirect, beschuldigde van fraude, hoewel dat natuurlijk niet zo gezegd werd en, natuurlijk, al helemaal niet zo bedoeld was.
Dus, nee, nee, nee, dat was abso niet het geval, ik zal de huidige FM1, hij is nu dat 1 geworden, in tegenstelling tot m'n eerde betiteling FM(N), want deze man is dat nu dus geworden omdat hij van een beter en ander kaliber is dan die vorige FM1, vind ik nu. (Lees die vorige Blogs dan dus maar, die over de echte fraude en zo.) Dus, dat Blog, met vage, maar met niet echt minder beschuldigende frases, had ik wel geschreven. Voornamelijk drijvend maar ook voortgedreven op mijn woede en boosheid, mijn frustraties om over wat er allemaal is geschiedt. (En dat was natuurlijk niet de enige maal in de geschiedenis van mijn werkzaamheden bij De Keten)
Ik ga de zaak "tegen of over het bericht" tot mijn FM1 meteen terecht zetten. Ik schreef, dat ik Quote -dertig dagen op mijn salaris strookje moest wachten- unquote, maar dat was, zoals ik al schreef: gechargeerd en aangedikt. (In mijn opinie, zoals ik schreef mag dat, maar de waarheid is het niet. IK HEB NAUWELIJKS EEN DAG OF DRIE OP DAT STUKKIE PAPIER HOEVEN WACHTEN. Waarvan acte en waarvoor mijn excuses tegen de FM1.
Ik wil daarbij wel zeggen dat het allemaal in het licht moet worden gehouden van de vorige narigheden met mensen die ik moest en dus zou moeten kunnen vertrouwen, maar voornamelijk door de actie van de des betreffende sector chef, die me nog al behoorlijk de dampen aan deed.
Van zijn, FM1 kant, we hadden een gesprek onder heren, zeg maar, begreep ik, dat hij een beetje boos was, ongeveer zo toch uitgedrukt, over mijn beschuldigingen aan zijn adres en ik hoop dat ik dat nu recht heb gezet en dat de man mijn excuses wil aanvaarden. Nogmaals, ik heb "gelogen", nu ja, zoals politici zouden zeggen, "niet helemaal de echte waarheid verdraaid", in dat Blog en, like I said, dat mag NIET! Hij riep me "ten kantore", voor een gesprek over de zaak.
In dat gesprek, dat behoorlijk lang duurde (en dat ook nog eens een goed gesprek was) beluisterde hij ook mijn standpunt(en). Maar ook mijn verhalen, nu ja, de bekende verhalen van de "vloer", over mijn (weinig overgebleven collegae) en dat maatje R ewn ik vaak de enigen , die het werk deden. Zoveel mensen minder, door ziekte en overplaatsingen, zoveel vacatures en zoveel werk meer, waar heel veel van zou blijven liggen. Maar, het oorspronkelijke verhaal, de basis van mijn woede, de grond van mijn ontevredenheid, had hem niet helemaal bereikt, bleek in het gesprek. Hij vroeg me naar die woede, naar mijn boosheid en ik vertelde hem het verhaal over de "mot" die ik had met die collega.
Nee, je hebt net die vorige verhaaltjes gelezen, dus nu niet gaan vragen naar de bekende weg. Het was hem nieuw en ik ga niks zeggen verder, maar hij wilde dat ween drie-weg gesprek hadden, met hem als intermediair. 'Graag', was mijn mening en atwoord en FM1 wilde ook de "shit uit de wereld hebben", want aan spanningen en narigheden in het filiaal heb ik niks, zei die. (Bijna quote en unquote)
Daar was ik het helemaal mee eens, natuurlijk. Ik ben te lang leidinggevende geweest om dat niet te begrijpen. (In een eerder leven dan was ik dat geweest). We maakten een afspraak voor 1015 Hrs van dezelfde ochtend.
Maar, zoals Willem Elschot al zei, in dat fraaie gedicht "Het Huwelijk": Tussen droom en daad staan wetten in de weg en praktische bezwaren!
Dat was die ochtend ook zo. FM1 kreeg opeens een bericht door dat er een controle zou worden gehouden door een instantie, ik schreef er eerder over, die nogal streng was. Dus maakte ik schoon om dier tijd, ruimde op in die tijd en deed dingen waarvan ik hoopte dat de controle firma het kon goedkeuren.
Die avond had ik een reünie met veel van mijn echte oude marine maten. Heerlijk was dat! Ontspannen, met ouwe gabbers, die allemaal menigmaal de dood onder ogen hebben gezien, in dienst van ons land. Van die gasten waar ik blindelings op kan vertrouwen, met beide ogen dicht.
Echte mannen, echte maten! Mannen die geen afspraken zouden verknallen. Maten die ik blindelings kan vertrouwen!
.
Ja, ik begrijp het, hoor. De titel van dit Blog roept de nodige vragen op. Wat een vreemde titel, man, waar ben je nu mee bezig? Nee, niks, eigenlijk, maar vandaag was het dus "Poppy of Remembrance day", de dag van herinnering, de dag van de 'Klaproos', nu ja, gewoon, de dag van herinnering. Op deze dag, nu ja, op deze datum, wordt elk jaar in het Gemenebest, de wapenstilstand van Wereld oorlog 1 gevierd, nu ja, herdacht.
(Ik heb geen idee of dat bij mijn lezers leeft, en of ik sowieso nog wel lezers heb, na mijn rol als "klokkenluider" of zo. Ik heb, lees eerder, een paar venijnige Blogs geschreven over het, in mijn ogen, disfunctioneren van een "boven mij gestelde" zoals, dat bij de KM heet. Maar, reacties van leiding(en) blijven uit! Grappig is dat alle "functionarissen" er helemaal in alle talen over zwijgen. Waarschijnlijk hebben ze me "gedeletet", maar nu ja, dat is dan ook oké, toch? Dan blijven alleen de echte en kritische lezers over! Mensen die de waarheid aan kunnen?)
Enfin, afijn, dus. Vandaag was het de elfde van elfde. In het zuiden van ons land is dat omdat hun "Prins Carnaval" wordt gekozen. Ik heb niks met Carnaval, ben niet pro of contra, dus, ja je doet maar. Dat het een afstamming is van een heidens oogstfeest, net als Halloween, dat weet ik, een soort: Harvest Home van Thomas Tryon. Dat boek is ooit verfilmd, er is een prachtige Tv serie van gemaakt, kijk maar eens of je het kan vinden op het WWW.
Maar, Poppy Day is heel wat anders. De (meeste) mensen die bij de Commonwealth horen, en dat zijn er miljoenen en miljoenen, dragen vanaf 1 november tot eind november een (papieren/plastic) klaproos op of in hun kleding. Een klaproos is een Poppy!
Waarom? Nu ja, naar aanleiding van de meer dan 800.000 doden die in die afschuwelijke loopgraaf oorlog vielen. Maar, waarom dan een klaproos? Nou, ja, ik ben nu een beetje belerend, een soort schoolmeester dus ook nog eens irri, maar ik wil het wel uitleggen.
Er is een heel fraai gedicht, misschien wel het mooiste gedicht dat ooit geschreven is over een oorlog, nu ja, over de slachtoffers van die oorlog. Het is van John McCrea, die diende als Luitenant-kolonel arts in die dagen. Hij was een Canadees. Hij leefde van 30111872-28011918. (Hij overleed aan Cholera, of zo.)
In Flanders fields the Popprs blow,
between the crosses, row on row,
that mark our place, and in the sky
the larks, still bravely singing, fly.
Scarce heard amidst the guns below
We are The Dead. Short days have
we lived, felt dawn, saw sunset glow,
loved and were loved,and no we lie
In Flanders Fields!
Het fraaie gedicht gaat veel verder, maar dit zijn wel de mooiste regels.
Voor mijn vrienden, die dit lezen en ook veteraan zijn, is het misschien een bekend verhaal, maar ik vind het, iedere keer dat ik het lees, weer ontroerend.
Maar bon, vandaag was het dus ook 11/11, Sinter Maarten en een collega begon spontaan "Sinter huppeldepup" liedjes te zingen, maar ja, hij doet ook imitaties van koeien als hij een pak melk wil aanprijzen voor een kleuter, zeg maar. Nu ja, dat is een ander verhaal, in het geheel.
Het was rond elf uur en de vrachtwagen, die onze .. , oké, je heb 'em, was gewoon anderhalf uur te laat, door een enorme file. Wij, het KDT en de liedjes zingende collega, stonden buiten en losten het voertuig en toen kwam er een mijnheer voorbij die Engels sprak en een vraag in het Engels stelde. Engels is mijn tweede voertaal, na jaren dienst bij de "grijze schoorsteen lijn" kan dat niet anders. Ik sprak met hem en hij was "happy to be send on his way to thither", zeg maar.
Vroeg de liedjesman: "Waarom heeft hij zo een rare bloem in zijn knoopsgat?" Ik vertelde over WO1, over Poppy Day, over de datum van vandaag en citeerde zelfs de eerste paar regels van het fraaie gedicht, dat ik hierboven al aanhaalde, ondertussen een zware kar, de laatste van mijn dag, van de klep sjouwend.
'Maar, hoezo dat?' vroeg de man van de blije songs, 'wat hebben wij dan met die oorlog te maken?' Ondertussen was ik op dat moment al 'vrij' zeg maar, het was "time to go", maar ik heb toch wel even geprobeerd hem uit te leggen wat oorlog was, wat veteranen waren en dat, nu ja, dat is moeilijk. Dat begrijp ik ook wel in een knul van nauwelijks vijfentwintig.
Ik heb hem nogmaals (vergeefs ben ik bang voor) getracht uit te leggen wat veteranen waren, mannen/vrouwen, die veel beter waren dan ik, M/V die meer hadden gedaan en gezien als ik, zeg ik dan maar. Maar, dat ik trots was om ook bij die lui te behoren, ook al waren ze misschien beter dan ik was. Het diepte niet op bij de knul, als ik eerlijk ben.
Vandaag zag ik de, zeg maar, finale, van het Engelse rouwen over/om WO1. De laatste van meer dan achthonderd duizend en misschien meer kunst "poppies" werdt geplaatst bij Windsor Castle. Elke bloem symboliseerde een (1) gestorvene uit die oorlog. Een jongen van de Scouts of zo, plaatste die roos. Een oude man, in een fraai en traditioneel uniform, sprak de regels die ik hier boven noem.
Ik moest slikken. Vooral voor mijn maten,die het ook allemaal hebben meegemaakt. Vooral voor EEN maat, die nu zijn geluk heeft gevonden in het verre Brazilië en nu, hopelijk, zijn (veteranen) leven heeft afgesloten!
Het vorige verhaal bleef even hangen bij dat woord "zaaien". Een woord dat bij de marine even bekend is als: "Blauwe hap", of "Katje" of "ontsmetten". Zaaien is wat het woord al zegt. Het zaaien van, hetzij geruchten, hetzij onrust, hetzij van goede of nare berichten. Ik geef een voorbeeld en, hoewel ik pretendeer om daar kort in te zijn, gaat dat niet lukken, dat kan ik gewoon niet, ik ben te breedsprakig.
(Nadat ik overigens vanochtend fel werd aangevallen door de functionaris in kwestie van mijn vorige Blogs, kon mijn dag niet meer stuk, natuurlijk. Nu ja, ik moest door de regen terug fietsen naar huis, maar dat was wel vervelend, hetgeen de agressieve reactie van de persoon in kwestie helemaal niet was. Ik kwam er totaal niet van onder de indruk, in gene delen, het bracht een lach op mijn lippen en ik kreeg er, in marine taal, niets hards van, zeg maar. Oh, ik begrijp nu al, dat ik a.s. maandag bij de FM(N) geroepen zal worden en dat die me ook een schrijfverbod op zal gaan willen leggen. maakt de sectorchef in kwestie het o bont om naar de regio manager te stappen, Misschien. Ik wacht af. Ik hoop het. Maar ja, het vrije woord , nietwaar, zo maar een artikel in de grondwet, nietwaar. Van Gogh en Fortuijn werden er om vermoord. Ef it: ze kunnen me misschien wel op non actief stellen! Oeps, daar had ik niet aan gedacht. Shit, zomaar thuis zitten en doorbetaald worden en alleen maar omdat je de waarheid spreekt! Maar laat daar de rechtbank maar over oordelen, denk ik.)
Zaaien, dus, het woord dat bij de KM een bijna heilig begrip is en dat gekoesterd wordt. Zaaien,is, zoals ik al schreef, het verspreiden van geruchten. Daar heb ik, maar mijn (oud KM) meelezers ook, heerlijke voorbeelden van. Ik kan vijf Blogs vol schrijven maar ik beperk me tot een (of twee), jullie kennen mijn breedsprakigheid. (Nu ja dit vel mot vol, zeg maar)
Zaai verhaal 1. Een niet nader te noemen SGTMARNS, een sergeant der mariniers, was een "vriend' van me geworden, voor zover vloot en torren, de bijnaam van de mariniers, vrienden kunnen worden. Ons schip, de Augurk, zeg maar, ging een lange reis maken naar de Oost. Voor dat doel werden er zogenaamde zonnetenten aan boord gebracht. Zonnetenten kunnen dus delen van het niet overdekte deel van het schip, overdekken, denk hierbij voornamelijk aan het vliegveld van zo een schip, hert heli(copter)) dek. Op dat deel van het schip, altijd aan het achtereinde, vinden recepties en "tentoonstellingen" plaats. In elk geval, de matrozen sjouwden al die meuk aan boord en waren er druk mee. De collega van het korps wende zich tot mij, ik stond even naast hem: 'Jammer hé, dat we een half jaar lang naar IJsland gaan om achter Russische onderzeeërs aan te zitten. Ik dacht dat we naar Indonesië en Australie gingen, toch zonde, IJsland, daar is niet veel aan.' Ik dikte het verhaal nog wat aan, met woorden als min twintig, geen verlof of 'walpermissie' en zo en het gerucht, het gezaai was geboren.
De impact van de woorden van die onderofficier waren groot. Veel matrozen hadden zich enorm verheugd om de "Gordel van Smaragd" eens te bekijken en nu hoorden ze, van iemand 'in control' dat zuks niet doorging. De mare ging als een vuurtje door het schip en opeens waren en mannen die niet meer zeker waren van de voorgenomen reis, waaronder een pak jongere officieren.
Onze commandant was een wijs man, hij was join geweest, hij wist wat zaaien was en riep ons in zijn verblijf, de "kajuit", zoals het hok van een CDT heet.Eh, we kregen op ons fli... zeg maar, maar wel met een grijns van de ouwe,
Dat tweede voorbeeld, dat komt nog wel. Ik heb dat "zaaien" nooit verleerd en heb een dankbare leerling gekregen in collega R., hij van het KDT. R. en ik begrijpen elkaar met weinig woorden en zo ook in het geval van "de man". Ik heb hem uitvoerig voor het voetlicht gebracht in vorige Blogs. Een vereenzamende, wat vervuilde en 'arme,' in de vorm van niet veel poen hebbende man. Ik heb hem, na allerlei gesprekken over zijn schulden en zo, een beetje op het pad gezet naar schuld hulp verlening bureaus en soms heb ik hem wel eens een joetje of zo geleend. (lees eerdere verhalen)
Op een dag kwam hij bij me. Hij keek naar de aanbiedingen die in de DV bakken lagen en beklaagde zich wat over zijn geld, gebrek aan, vrouwen, gebrek aan, bier, te veel trek in. Ik kek hem aan en zei: 'Goh man, zonder die baard en snort! Staat je stukken beter!' Niet begrijpende blik in mijn richting. 'Hoezo? Baard en snor?' 'Nou, dat je daar beter mee uitziet, zonder, weet je wel!' 'Maar, ik heb nooit een baard of snor gehad, jongen!' 'Dat zal je dan vergeten zijn, maar de vorige keer dat ik je zag, had je die nog wel. Maar, ik moet het zeggen, stukken jeugdiger, nu.'
R. is een soort vos en kwam op de geur/het gerucht af en hoorde mijn laatste woorden. Hij deed meteen mee. 'Ja, man, staat je echt beter. Een beetje een Blote konten gezicht, maar helemaal oké!'
Er laaide een discussie op tussen Hem en Ons en wij wonnen. Hij draaide zich af, vertwijfeld, Had hij nu een baard en een snor gehad? Hij wist het bijna zelf niet meer. Een week of drie was hij boodschappen doen bij onze Keten in de andere vestiging. Toen kwam hij terug, lachte zijn nog aanwezige anderhalve tand bloot: 'Jullie hebben me zitten te fukke, zooitje koeleralijers! Sautje tief lui! Maor ik ben teruggekomme, want jullie hebbe een fijne winkel, eikels! En jullie benne auk niet echt faut! Klautsakke!'
Zaaien, heerlijk!
JJJJ(Nadat ik vanochtend fel werd aangevaallen
Ik kom oorspronkelijk uit een heel ver en heel vorig leven. Dat hebben jullie al vaak moeten horen, nu ja lezen, ik weet het. Ik om uit de wereld "die marine heet", zoals ooit een propaganda term en een Marine werving advertentie dat bezong: "Stap in de wereld die Marine heet". Nu ja, je weet wel hoeveel navolging, in spottende termen dan, die kreet opriep bij het aanwezige, zeg maar het toenmaals, zittende personeel. Niet dat wij veel tijd hadden om te zitten, dat ook weer niet. We waren veel op uitzending in de (vaak vijandige of agressieve of oorlogvoerende) buitenlanden van deze werelden of voeren, of is het nu vaarden, heel veel, daarbij oefenden we ook heel veel voor allerlei noodsituaties. We oefenden op zgn oorlogs-situaties, maar voornamelijk deden we dat voor: " Brand, brand brand", zoal dat toen en nu nog (waarschijnlijk nog steeds dan) werd en wordt omgeroepen. Brand aan boord van een schip is een ding dat je NIET wil meemaken. Dat is eigenlijk gek. Je zit op een schip op zee, er is brand en je hebt een hele zee of oceaan om je heen om dat schip te blussen toch, denk je dan, dus water zat, toch?
Maar, niets is minder waar. Een schip is een fragiel voorwerp, het, nu ja, schepen zijn vrouwelijk, dus ik ga daar maar op in, ze, dat schip, ligt hoog op het water. Ze drijft door haar drijfvermogen, dat begrijp je en ja, dat is ook logisch duidelijk logisch. Maar, als je dat drijfvermogen veranderd, dus bijvoorbeeld om bij een brand aan boord van een schip veel bluswater toe te laten, dan veranderd dat "positieve", naar een "negatief" drijfvermogen en dan zijn de rapen gaar, de poppen aan het dansen en dan is Leiden in last. Ik heb het overigens een paar maal om het eggie meegemaakt en ik was der niet blij van en met mij de hele bemanning niet. Maar goed, hoe ik in de naam van de Heer hierop uitkom, of waarom ik dit aanhaal? Oh ja, ik weet het weer. Nu ja, het gaat een beetje over de KM humor. De humor van die vereniging is af en toe hard. Dat moet ook. Na een heleboel aantal maanden op zee, met alleen maar dezelfde mensen (M/V) moet je af en toe wel eens een harde grap maken om de (na al die tijd stijgende spanningen) wat af te breken.
Er is ooit een onderzoek geweest door socio- medio- greo- wat dan ook, logen. Die zijn een week of twee meegevaren met een fregat van de Grijze schorsteenlijn en hebben het gedrag van de bemanning en hun werk gerelateerde gegevens geobserveerd. De "gogen' kwamen er achter dat het dienen aan boord van een schip van de KM alleen maar aan hele stabiele figuren was voorgehouden.
Quote: 'Want' zeiden ze, die onderzoekers, 'het is haast onmogelijk om het week na week, met oefening na oefening, met werkdagen van twaalf uur, wacht op, wacht af, met een gemengde 'bemanning', een heel efficiënt bedrijf te creëren. Het vreemde is, dat de KM, in dit geval de bemanning van Hr. Ms. X, dat wel laat zien. Maar, als dit schip dat laat zien, dan doet de hele Marioe dat, volgens onze onderzoeken! Unquote.
Nou ja, laat het voor wat het is! Wij, de KM mensen, weten dat het zo werkt en werkte. Ik ben geen -goog of -soof. Ik weet alleen dat wij, janmaten, elkaar echt nodig hadden en elkaar, over het algemeen, steunden en hielpen. Je voer zo vaak, was zo vaak weg van huis, ook als je bij het Korps diende, dat je je gewoon weg keihard nodig had en dat er de meest onwaarschijnlijke vriendschappen ontstonden die vaak jaren stand hielden en soms nog tot op de huidige dag nog.
Het succes van al die vriendschappen was vaak: de humor. Wij konden elkaar afze.... en afblaffen, waar dat allemaal niet zo gemeend was, maar wat het voor de mensen een afleiding was. De hoogste vorm van dat afblaffen was het zogenaamde "Zaaien".
-wat dat is? Ga ik je gauw vertellen. Ik heb er zin an, zei Fortuijn. En nu al helemaal, nu de"schuldige partij" van de vorige twee Blogs zich, deze ochtend helemaal tegen me gekeerd heeft en me verteld heeft dat alles nog wel een staartje zou krijgen! Oeps! Bij de directie komen en haar verhaal ook doen? Oeps, mij op non actief stellen omdat ik mijn ware verhaal doe?
Jullie kennen me, ik ben bang en zit nu sidderend te wachten tot ik straf krijg of vervroegd word gepensioneerd!"
= kort: na allerlei afspraken op hoog niveau en allemaal waarschuwingen, na allemaal overvallen die voor het personeel, dat dat heeft meegemaakt, helemaal traumatisch is verlopen, mag het personeel van De Keten de deuren van de winkel slechts op bepaalde tijden openen, om het niet denkbeeldige overval gevaar tegen te gaan. Daar zijn keiharde afspraken over gemaakt (in dikke protocollen vastgelegd, hoor) en sommigen van ons, waaronder ik, hebben zelfs van die alarm knoppen om hun nek hangen, om dat gevaar te melden. Een collega, nee, zelfs een sectorchef, deed dat wel en verbrak dus zo de afspraak. Daar waar zij me vaak een half uur laat staan wachten als ik wel eens een (1) minuut te laat ben=
(Ok, het gaat in dit verhaal alleen slechts over een (1) simpele afdelingschef. Afdelings- chefs zijn mensen die vaak niets meer, over het algemeen vaak heel veel, minder scholing hebben gehad dan de mensen die zogenaamd "onder" hun werken. Vaak zijn ze boven komen drijven door steeds maar; "Ja chef, zeker chef, goed chef", te zeggen en dat dus jarenlang consequent, (voor een uitleg van die term, zie het vorige Blog), te blijven antwoorden. Veel van die sectorchefs hebben overigens geen idee van wat van hen verwacht wordt over hoe ze leiding aan hun afdeling moeten geven, nu ja, aan het aan hen toegewezen personeel dan. Ze hebben nooit enige training of cursus in die richting gehad. Er zijn er tussen die amper kunnen lezen/rekenen, ik meen dat, echt! Het is te gek voor woorden. (In mijn vorige leven hebben wij, onderofficieren, jarenlang trainingen gehad in dat geven van leiding en het beoordelen van ons personeel, in het motiveren en trainen van onze duur opgeleide mensen.
Niet zo bij de bij De Keten. Over het algemeen vinden ze, dat sectorchef volk dan, dat ze, doordat ze 'sectorchef' zijn, ze ook geen deel meer uit hoeven te maken van het werkfront, of de werkvloer, de mannen die het doen, van de winkel. Dus distantiëren ze zich van alles wat met de werkvloer te maken heeft en leven ze in iele en nare eigen en ivoren torentjes. Bij mijn KM hadden we die mensen ook, natuurlijk. Wij noemden hen 'officieren'. Een vreemd volk, dat ook niet wist hoe de wereld er uit zag. Nu noem ik dat soort personen tegenwoordig maar autisten of afdeling chefs)
Dus zie ik haar, zij die zich afdelingschef noemt en dus zou moeten weten hoe het 'wel' moet, die deur openen voor een van haar medewerksters, die, zoals gezegd een minuut of tien te laat was. Rond die klok ben ik al weer hard aan het werk aan het andere eind van de toko, en ik hoor de deurbel dus nooit. Deze ochtend zag ik het toevallig wel gebeuren, ik rommelde wat in mijn kastje, op jacht naar mijn Leatherman of zo. (Maar de keremn dat ik het niet gezien heb?) Ik keek naar het gebeuren en duidde, naar de sectorchef kijkend, die zogenaamde sectorchef dan en naar de klok wijzend, dat de deur nog helemaal niet open mocht. Maar ze opende die deur wel en liet haar personeelslid binnen!.
Ik vroeg verbaasd: 'Maar dat kan toch niet, het is toch nog geen tijd?' Het antwoord was klaar en simpel en werd heel bits, niet bitch, maar bits, maar vul maar in hoe dat Engelse woord uit onze taal ontstaan is, heel uitgesproken: 'Mijn afdeling moet wel aan het werk en draaien, ja!'
Toen gebeurden er een paar dingen in mijn hoofd en geen positieve dingen, als ik eerlijk ben. Het eerste ding was:
1! "Jij bent GVD de GVD een afdelingschef! Jij moet je GVD het voorbeeld zijn en je al helemaal aan de regels te houden."
2! "Dus: ik kan je ook niet vertrouwen. Ik dacht dat ik de vorige FM en zijn HOKA kon vertrouwen, maar die hebben mijn vertrouwen beschaamd, die hebben me vern...kt! En, dat doe jij dus nu ook!
3! "Dus:jouw arrogantie is zo groot: als de bakkerij niet werkt, dan werkt de winkel niet? Jij kijkt dus neer op de rest van de mensen die hier werken? Want, ik heb het ook druk en ik wil om vier of vijftien over zes ook binnen gelaten worden! Maar ik en mijn afdeling tellen dus niet mee in jouw ogen?"
Dus concludeer ik dat ik wel heel consequent ga moeten zijn en haar, die zogenaamde 'sector- of afdelingschef, niet meer mag en sterker nog, niet meer kan of wil vertrouwen. Dat ik dus helemaal geen ene moer met haar of die afdeling van haar, meer te maken ga of wil hebben, of er ook maar ene moer voor wil doen.
Ergo: dat ik me helemaal afkeer van de hele winkel, dat ik voortaan alleen maar mijn eigen 'dingetjes' doe en geen enkel woord van geen enkele sectorchef meer aanneem. Daarbij verwijzend naar het gedrag van hun collega. Die is namelijk (al helemaal) niet te vertrouwen en die heeft dus de toon gezet !Dus: ik ben verlost. Ik ben dus verlost van alle malle dingen. Ik ga vanaf nu mijn dingen doen, in mijn eigen tempo.
Maar, mijn salaris strookje is terecht, na bijna drie weken. Maar: met 100 euro minder dan waar ik recht op heb. Oude oplicht praktijken herleven schijnbaar weer. Dus: weer achter mijn geld aan! (Oeps, ik ben wel vaker poen kwijt geraakt, onder een andere FM?)
Nu ja, ik ga me dan uiteindelijk maar eens ziek melden. Een week of vier, een jaar of drie, "ziek" zijn is, sorry voor hen die ECHT ziek zijn, ook wel lekker. En dan hoef ik niet te Bloggen over de misstanden in De Keten hopelijk!
Ja, der was al een tijd geen blog meer verschenen over De Keten. Daar was ook weinig aanleiding toe. Maar vanaf nu? Alleen maar donkere tijden, geloof ik!
Hoewel? Nu ja, gewoon wel. FM was een hele tijd afwezig vanwege een redelijke ernstige ziekte van zijn jongste kind, een zoontje dat de familie naar mij heeft vernoemd. Ik schreef er eerder over. Gelukkig gaat het met het manneke en het gezin nu weer iets crescendo. Het jochie is uit het ziekenhuis en aan de beterende hand. Maar, ik sprak hem vandaag, hij en zijn gezin hebben het moeilijk gehad en ik weet en begrijp dat. Ik heb zelf vier van die rakkers opgevoed en heb nu twee kleinkind rakkers, die op gezette tijden ook wel eens in ziekenhuizen lagen dus ja, vertel me niks. De angst en de onzekerheid, je word er gek van.
Maar goed. Zoals in elke werkomgeving zijn er afspraken onder de mensen maar ook afspraken in de werkomgeving. Nu ja, dat begon al een paar duizend jaar geleden met de befaamde Tien Geboden, overigens. "Gij zult niet dit, gij zult niet dat, of, gij zult dat juist wel" en nou ja, je kent die zooi wel. In onze werkomgeving, bij De Keten, hebben we natuurlijk ook allemaal diverse en vaak vaststaande, en vooral op dat laatste woord leg ik even de nadruk, afspraken. Gij zult niet stelen, is der een van, maar ja, hoe geloofwaardig is dat als de leiding van je filiaal jou en de collegae al jaren lang bedot. Fraai oud woord voor: vern....! Dus ja, je geloofwaardigheid in alle FM(N) is natuurlijk al helemaal tot het nulpunt gedaald als de man ook je salarisstrookje van de afgelopen maand nog niet eens op kan diepen. "Ja, dan mot je hem maar digitaal aanvragen!" zeggen jullie. Nee, dat doe ik niet. Ik ben van de oudere stempel, van de hele oude garde! Van de oudere, zeg maar hele ouwe, garde. Ik wil papier in mijn handen hebben een stuk papier na kunnen lezen en niet een of ander digitaal brieffie op mijn scherm zien.
Nee, ik ben geen digibeet, verre van dat. Maar: ik lees geen E-boeken. Ik wil een boek in mijn klauwen hebben, het papier voelen en de bladen kunnen ruiken, ja! Duidelijk, ja!
Dus zeur ik de FM(N) al een week of twee aan zijn hoofd om dat stukje papier, maar nix, nada, nothing, nichts, Dus? Dus geen vertrouwen in de man.
Voor de oplettende lezertjes: we hebben ooit eens een soort cursus gehad, waar in we geleerd hebben dat "Afspraak = afspraak", is. Daar moesten we ons aan houden en we mochten het kader daar ook over aan spreken. Niets is dus minder waar. Maar goed, dat salaris strookje, ach, dat komt wel.
Wat veel erger is, is dat er mensen zijn die weg willen en ook nog eens kunnen komen met inconsequent gedrag. Ik geef de definitie van het woord consequent: "in overeenstemming met voorgaande afspraken." Dus, kort door de bocht: ik spreek wat af met mijn vrouw: "ik doe de boodschappen", ik doe ze niet, dus ben ik: inconsequent. Ik spreek wat af met mijn collega van het KDT: "ik ben morgen om zeven uur present". ik ben het niet, dus ben ik inconsequent. Het voorvoegsel 'in' betekent: 'niet', overigens.
Bij de hele Keten hebben we afspraken over de openingstijden van ons filiaal. Dit om eventuele overvallen en eventuele overvallers niet de kans te geven om hun slag te slaan. Dit zijn strikte regels, waar absoluut NIET van af geweken mag worden! Om 0600 gaat er een club mensen naar binnen. Daarna is het strikt verboden om de deur te openen tot 0630. Het gebeurt me wel eens, zelden overigens, dat ik vijf minuten na 0600 aan de deur sta. Lekke band, file, gewoon laat, what ever. Ik word er dus niet in gelaten want, zegt de boze mevrouw die dit verhaal beheerst, de chef van de Bakkerij: 'Je bent buiten tijd, dus je wacht maar tot half zeven.' Kijk, en dat is gewoon waar, ze is gewoon consequent. Dus wachtte ik, die paar maal dat het me overkwam, gewoon tot 0630. Jammer, een half uur werk gemist, op een minuut na of zo, maar goed: regels zijn regels! Dacht ik, als brave burger en nette oude en zich aan regels houdende marine man. Maar: wat schetste mijn verbazing vandaag?
De regels mogen gewoon overtreden worden door de cheffin van de bakkerij! Zij zag dus kans om een van haar personeelsleden rond kwart over zes: nog helemaal zware sluitingstijd, gewoon binnen te laten!
=later meer, maar er zal een piisig verhaal bijkomen, denk ik=
