Nadat mijn vorige werkgever en ik hadden besloten om in goed overleg uit elkaar te gaan, begon er voor mij een heel nieuw leven. Voor het eerst in 45 jaar ben ik zonder werk. Een heel maf gevoel. Ja, natuurlijk, ik heb vaak "verlof" gehad, zoals dat bij de marine heette, NUKUBUS noemen dat vakantie, maar ooit zonder een job, of zonder het uitzicht op een nieuwe betrekking geweest, ben ik nooit geweest. Mijn hele leven heeft eigenlijk, vanaf mijn vijfde levensjaar tot enkele maanden her, bestaan uit schoolgaan en, na de kleuter-, lagere en middelbare school en werken en carrière maken. Als ik dat even snel uitreken, pas op, ik ben geen wiskundige, maar een zakjapanner kan het wel, heeft mijn leven achtenvijftig jaar bestaan uit het doen van wat andere mensen van me wilden. (Nee, geen flauwe gebbetjes over de gehuwde staat, nu! Mijn eerste officier controleert de dagelijkse orders! Maar dat is niet waar natuurlijk.)
Da's dus wel een raar gevoel eigenlijk. Ja, ik weet het wel, in de vakanties of de verlofperiodes was je je "eigen" baas, maar dat is natuurlijk niet helemaal waar. Ik ben nu een half jaar werkeloos. Ik krijg nog een goede twee maanden doorbetaald en ja, daarna zal ik een "uitkering" moeten aanvragen, zelfs. (Tenzij ik voor die tijd werk vind. Om nu te zeggen dat dat simpel is, een baan vinden die in mijn werk- en belevingswereld en leeftijd groep past, is als zeggen dat de IS een vrolijke en voorbijgaande noot in de geschiedenis is of dat Einstein maar wat aanrommelde.)
Maar ik ben blij en fanatiek begonnen. Ik heb me ingeschreven bij het UWV en heb, dat was natuurlijk belangrijk, een cv ingevuld. Een curriculum vitae. Dat is Latijn voor "Levensloop", ofwel: al datgene dat je hebt gedaan, qua werk en de opleidingen en cursussen die je hebt gevolgd in je leven. Ik ben, zoveel als menselijk mogelijk is, eerlijk geweest in mijn leven en heb dus ook dat cv naar "eer en geweten" ingevuld. Dat zou niet al te lang duren, zei de website van de UWV. Dat deej het dus wel! Ik heb der twee dagen over moeten doen.
Ik stond totaal verbaasd toen ik al mijn ervaringen en mijn werkkringen en mijn bevoegdheden of kunde (ook nog eens meervoud) moest invullen! Wat? Oh ja, dat heb ik ook gedaan. Tja, die cursus, heb ik ook gehad, oh ja, daar weet ik veel van. Leiding geven? Hallo, Pierre, hoeveel leiding heb je kunnen geven in een KM bestaan? Samenwerken? Communiceren? In een groep kunnen werken? Zorg voor goederen en beheersen van goederen stromen?
Ja, natuurlijk kon ik bij de meeste, nu ja, bij al die vragen, een driewerf JA in vullen. Daarna moest ik een aanprijzing van mezelf maken. Ook dat naar eer en geweten, natuurlijk. Ik moest nog een conclusie invullen waarom ik zo goed was, waarom ik vond dat ik zo was en waarom ik doch dat elke werknemer me zou moeten aannemen! Met een grote grijns vulde ik in: "Ik ben allround voor het werk in elk bedrijf. Ik ben namelijk Marine Onderofficier geweest!"
Niet dat ik nu meteen een XO plaats aangeboden heb gekregen hoor, verre van dat. Ik zoek frequent op de banenmarkt, ik kijk rond wat er is en wat ik ook zou willen doen. Wil ik eigenlijk nog wel een baan vinden? Dat wil ik wel, als ik heel eerlijk ben. Ik ben "pas" 63 en een paar maanden, maar voel me nog lang niet uitgerangeerd. Ik kan mijn kennis en kunnen over brengen op een generatie mensen die dat misschien nodig zouden kunnen hebben. Of het reëel is, die gedachte? Ik weet wel zeker van niet. "Je wordt ouwer pappa, geef het maar toe" en je bent onbetaalbaar en je hebt, natuurlijk, geen "rendementscriterium" meer. Dus om nu een 63 jarige en een aantal maanden aan het werk te gaan zetten is natuurlijk geen echt criterium voor allerlei commerciële instellingen.
Maar tot die tijd, doe ik mijn ding. We, de geliefde en ik, staan nog steeds op tijd op. Doorslapen en je dag versnurken, nee dat gaat niet, in onze ogen. Ik fiets, als het weer het toelaat, de lief en ik gaan shoppen, we passen wekelijks op op de twee "tonterstenen" zoals de kleindochter zichzelf en haar oudere broer dan ook maar meteen, noemt, nadat ik haar met die titel heb begenadigd. We gaan naar de bieb, we lezen graag en veel, momenteel, het is winter en lees ik zelf veel geschiedenis, ik Blog graag en veel en ik moet eigenlijk al die honderden (misschien wel duizenden) boeken die overal in het huis en op de zolder rondzwerven, misschien eens catalogiseren. Hoewel ik, eerlijk gezegd geen idee heb hoe dat zou moeten.
Een advies daarover?
maandag 14 december 2015
zondag 13 december 2015
Een Graaf van ooit en een zangeres van ooit!
TYPOGRAFISCH GING ER VAN ALLES MIS. DIT IS NIET MIJN BESTE VERHAAL, MAAR ZEKER NIET HET MEEST VERZORGDE, EXCUUS LEZER! MOGE DE MUZIEK VEEL GOED MAKEN?
Geloof ik het allemaal zelf, die verhalen over Kaspar Hauser en de Graaf van Saint-Germain? Eerlijk? Nee, eigenlijk niet. Geloof ik echt in Ufo's? Tja, ik weet het niet. Ik weet dat alles niet, omdat er nooit daadwerkelijke bewijzen zijn geweest, natuurlijk. Ik weet alleen dat er veel geheimen en mysteries bestaan. Ik geloof wel dat er meer dingen zijn dan waar u van droomt:
There are more things in heaven and earth, Horatio,
Than are dreamt of in your philosophy. Shakespeare,Hamlet, act 1. (Mocht hij al bestaan hebben, die Shakespeare! Die man is ook weer een mysterie) Ik wil toch dat bizarre verhaal, die mythe, die "urban legend" afmaken, die over de Graaf de St. Germain. Zoals ik al eerder schreef zou de man het geheim om eeuwig te leven hebben uitgevonden. Hij schijnt beweerd te hebben dat hij erbij was toen Jezus water veranderde in wijn. Tja! De man had een huisknecht, ik schrijf nu over de negentiende eeuw, na Napoleon. Iemand heeft ooit die knecht uitgehoord over de ware leeftijd van zijn "baas", maar de knecht beweerde dan dat hij daar weinig over kon zeggen, omdat hij zelf nog maar sinds anderhalve eeuw in dienst van de graaf was! Maar er zijn nogal wat boeken verschenen en verhalen over de man, ik bedoel de graaf, niet de knecht, verhalen en boeken en schrijvers die menen dat hij ooit bestond en nog bestaat en al zeker sinds meer dan twintig eeuwen rondloopt! | |
De identiteit en achtergrond van die Saint-Germain zijn gehuld in nogal wat mysteries, wat dan ook heeft geleid tot speculaties over zijn afkomst en voorouders. Volgens ene Duitse prins beweerde Saint-Germain de zoon te zijn van een prins van Transylvanie en van zijn vrouw. Volgens een andere theorie is Saint-Germain dan weer de buitenechtelijke zoon van Maria Anna van Beieren, die de weduwe van Karel II van Spanje was, terwijl weer een andere theorie hem voorstelt als de zoon van de koning van Portugal.
De eerste keer dat Saint-Germain werd gezien, was in 1710 volgens ene Baron de Gleichen, die hem dat jaar in Venetië zou hebben ontmoet. Andere beschreven verschijningen van de graaf vinden plaats in Londen in 1743 en in Edinburgh in 1745, waar hij onder huisarrest geplaatst werd op verdenking van spionage. Hij werd vrijgelaten vanwege gebrek aan bewijs, en kreeg snel daarna de reputatie een groot violist te zijn – volgens sommige bronnen net zo goed als Paganini. In deze tijd ontmoette hij Jean-Jacques Rousseau. In 1746 verdween de graaf van het toneel.
De graaf verscheen plotseling weer in 1758 in Versailles. Hij beweerde recepten te hebben voor kleurstoffen en kreeg van koning Lodewijk XV een onderkomen aangeboden in het kasteel van Chambord. Saint-Germain bracht veel tijd door met zowel de Franse koning als diens maîtresse, Madame de Pompadour. O la la! Tijdens zijn verblijf in Parijs gaf de graaf veelvuldig diamanten, waarvan hij er veel leek te bezitten, als cadeau. Ene Casanova, een bekende naam, zegt dat hij persoonlijk heeft gezien dat Saint-Germain zilver in goud heeft veranderde, maar denkt zelf dat het een googel truc was.
Saint-Germain vertelde altijd al dat hij meerdere eeuwen oud was.
De graaf reisde ooit via Nederland naar Sint-Petersburg in Rusland, waar hij naar het schijnt aanwezig was bij de staatsgreep en daaropvolgende troonsbestijging van Catharina de Grote. Latere samenzweringstheorieën wijzen hem aan als de veroorzaker. Het jaar erop nam de graaf op de naam Monsieur de Surmont aan. Hij probeerde zijn kundigheden – het behandelen van hout, leer, olieverf – aan te bieden aan de staat. Maar dat lukte niet. Daarna verdween hij voor elf jaar.
In 1774 dook hij weer op, zich bij een Beierse graaf voordoend als Freiherr Reinhard Gemmingen-Guttenberg, graaf Tsarogy. In 1776 was de graaf in Duitsland, waar hij zich Chevalier Weldon noemde en weer recepten (cosmetica, wijnen, likeuren, behandelingen van been, papier en ivoor) aanbood. Hij werd door de afgezanten van koning Frederik van schuin bekeken door zijn beweringen goud te kunnen maken. De graaf studeerde nu natuurgeneeswijzen en scheikunde om de armen van dienst te zijn. In1784 zou de graaf overleden zijn te Eckernförde, waarschijnlijk als gevolg van een longontsteking. Hij liet vrijwel niets na, werd beweerd.
Maar er gaan zwaarwegende geruchten dat de graaf levend gezien zou zijn in onder andere Parijs in 1835, in Milaan in 1867 en, maar dat is natuurlijk al veel eerder, in Egypte tijdens de veldtocht van Napoleon. Keizer Napoleon III hield een dossier over hem bij, maar dit werd helaas vernietigd tijdens een grote brand in het Hotel de Ville van Parijs in 1871. Ene mevrouw Annie Besant zegt de graaf ontmoet te hebben in 1896. De heer Leadbeater beweert hem te hebben ontmoet in Rome in 1926, en zegt dat Saint-Germain hem een mantel heeft laten zien die ooit het eigendom is geweest van een Romeinse keizer, en dat Saint-Germain hem vertelde dat één van zijn woonplaatsen een kasteel in Transsylvanië was. Theosoof Guy Ballard, een zweverd van het zuiverste water, beweert dat hij de graaf heeft ontmoet op Mount Shasta, een heilige plek, volgens die Ballard,om vervolgens een zeef teven theosofische beweging op te richten die hij "I Am" noemde. Ik ken die IAm ook, het is een Zwitserse wielerploeg die niets te maken heeft met Theosofie, maar alles met geld verdienen, het is een investeringsclub!
Maar goed de de graaf had Ballard in contact gebracht met bezoekers van Venus.
Het laatste wat ik hoorde was dat op 28 januari 1972 de ex-gevangene en oud-minnaar van zangeres Dalida, ene Richard Chanfray, zoiets dan, op de Franse televisie beweerde dat hij de graaf van Saint-Germain was. Hij beweerde ook dat Lodewijk XV nog steeds zou leven.
Dalida kennen we geloof ik allemaal! Tja zover. Allemaal wel en misschien niet interessant. Maar het is een legende, een mysterie, dat nog steeds door "walmt", als je de
De eerste keer dat Saint-Germain werd gezien, was in 1710 volgens Baron de Gleichen, die hem dat jaar in Venetië plaatst. Andere beschreven verschijningen van de graaf vinden plaats in Londen in 1743 en in Edinburgh in 1745, waar hij onder huisarrest geplaatst werd op verdenking van spionage. Hij werd vrijgelaten vanwege gebrek aan bewijs, en kreeg snel daarna de reputatie een groot violist te zijn – volgens sommige bronnen net zo goed als Paganini. In deze tijd ontmoette hij Jean-Jacques Rousseau. In 1746 verdween de graaf van het toneel.
De graaf verscheen plotseling weer in 1758 in Versailles. Hij beweerde recepten te hebben voor kleurstoffen en kreeg van koning Lodewijk XV een onderkomen aangeboden in het kasteel van Chambord. Saint-Germain bracht veel tijd door met zowel de Franse koning als diens maîtresse, Madame de Pompadour. O la la! Tijdens zijn verblijf in Parijs gaf de graaf veelvuldig diamanten, waarvan hij er veel leek te bezitten, als cadeau. Ene Casanova, een bekende naam, zegt dat hij persoonlijk heeft gezien dat Saint-Germain zilver in goud heeft veranderde, maar denkt zelf dat het een googel truc was.
Saint-Germain vertelde altijd al dat hij meerdere eeuwen oud was.
Dee graaf via Nederland naar Sint-Petersburg in Rusland, waar hij naar het schijnt aanwezig was bij de staatsgreep en daaropvolgende troonsbestijging van Catharina de Grote. Latere samenzweringstheorieën wijzen hem aan als de veroorzaker. Het jaar erop nam de graaf op de naam Monsieur de Surmont aan. Hij probeerde zijn kundigheden – het behandelen van hout, leer, olieverf – aan te bieden aan de staat. Maar dat lukte niet. Daarna verdween hij voor elf jaar.
In 1774 dook hij weer op, zich bij een Beierse graaf voordoend als Freiherr Reinhard Gemmingen-Guttenberg, graaf Tsarogy. In 1776 was de graaf in Duitsland, waar hij zich Chevalier Weldon noemde en weer recepten (cosmetica, wijnen, likeuren, behandelingen van been, papier en ivoor) aanbood. Hij werd door de afgezanten van koning Frederik van schuin bekeken door zijn beweringen goud te kunnen maken. De graaf studeerde nu natuurgeneeswijzen en scheikunde om de armen te helpen, zoals hij beweerde. In 1784 zou de graaf overleden zijn te Eckernförde, waarschijnlijk als gevolg van een longontsteking. Hij liet vrijwel niets na.
Maar er gaan zwaarwegende geruchten dat de graaf levend gezien zou zijn in onder andere Parijs in 1835, in Milaan in 1867 en in Egypte tijdens de veldtocht van Napoleon. Keizer Napoleon III hield een dossier over hem bij, maar dit werd helaas vernietigd tijdens een grote brand in het Hotel de Ville van Parijs in 1871. Ene mewvrouw Annie Besant zegt de graaf ontmoet te hebben in 1896. De heer Leadbeater beweert hem te hebben ontmoet in Rome in 1926, en zegt dat Saint-Germain hem een mantel heeft laten zien die ooit het eigendom is geweest van een Romeinse keizer, en dat Saint-Germain hem vertelde dat één van zijn woonplaatsen een kasteel in Transsylvanië was. Theosoof Guy Ballard beweert dat hij de graaf heeft ontmoet op Mount Shasta, en dat de graaf hem in contact heeft gebracht met bezoekers van Venus.
Op 28 januari 1972 verklaarde ex-gevangene en minnaar van zangeres Dalida, Richard Chanfray, op de Franse televisie dat hij de graaf van Saint-Germain was. Hij beweerde ook dat Lodewijk XV nog steeds zou leven.
Voor de ttragische vrouw die Dalida was, dus even dit monumentje!
zaterdag 12 december 2015
"Brothers in arms" (Voor het Korps en mijn maten)
Ja, wie kent dat album, die LP/CD met die titel eigenlijk niet? Het is van Dire Straits, een band die Mark Knopfler ooit oprichtte en die in 1985, ja, zo lang geleden alweer, "we worden ouder papa, geef het maar toe", haar grootste succes had met het nummer "Brothers in arms". Dat betekent: "Wapenbroeders", in goed Nederlands vertaald, als ik het wel heb. Waar de song echt over ging is me nooit helemaal duidelijk geworden, als ik eerlijk mag zijn. Ik ben wel een romanticus en hoop dat het over "romantische" tijden gaat. (Oorlogen zijn nooit romantisch natuurlijk, denk hier bij aan al die de "frische und fröhliche Kriegen", die Duitsland, Frankrijk en het Verenigd Koninkrijk ooit begonnen en die, van '14 - '18, vier jaar lang een loopgraven oorlog zou brengen, maar die wel aan het begin van de WO I zo werd voorgesteld.)
Het zou natuurlijk best kunnen dat de tekst van het lied gaat over de Amerikaanse Burgeroorlog (1861-1865). Of misschien wel over de Vietnam oorlog (1955- 1975) net als Billy Joels: Goodbye Saigon. Of over de Yanks tijdens de verovering van Gualdacanal (1942) Of over het Bois de Belleau (1917), waar First Sergeant of Marines, Dan Daly, (The US Marine of all times, heet hij te zijn) zijn compagnie het strijdtoneel op joeg onder het uitroepen van de woorden: "You Marines, do you want to live forever?" Maar misschien gaat die tekst ook wel over Mark's collega bandleden of over mensen die, samen met hem, een groente tuin gingen bebouwen of, samen met de zanger, naar de AA gingen of van de drugs af wilden raken. Bands en popmusici kennende, (ik kwam vaak bij de C+B over huis waar ene Herman Brood nog speelde) denk ik het laatste. Maar soit! Dits is allemaal speculatie mijnerzijds en ik heb de hoop dat veel mensen me gaan uitleggen waar de TXT echt overgaat. Waarvoor al bij voorbaat dank!) Mailadres: Lucedith@gmail.com
Vanmiddag keek ik naar de viering van "Korps Mariniers 350 jaar." Dat waren echt allemaal van die wapenbroeders. Ik vertelde, in het vorige Blog, dat ik gediend heb met en onder hun. Dat ik zelfs leiding gaf aan een bepaalde compagnie en dat was een periode waar ik met heel veel trots en plezier op terug kijk. Bij "torren" weet je waar je aan toe bent. Geen gel.., gebak van Krul, zeg maar. Bij de vloot ligt het wat gecompliceerder, allemaal. Hoe zeg ik dat nu netjes? Eh, bij de vloot spelen meerdere belangen mee, die de vlootmens, (ja, hoor, komt 'ie weer, ja, M/V), iets meer moet laten nadenken over de consequenties van de acties die hij/zij onderneemt en met wie hij/zij die onderneemt. De vloot mens moet dat, maar kan dat ook. Nee, nee, ik schop niet tegen benen. Het korps is gestructureerd in haar bevelvoering. Het is een piramide. MARN 3 tot Generaal, ze weten exact waar ze staan. De vloot heeft voornamelijk individualisten. Een Ziekenpa aan boord, een Bottelier, een Stoker, een Konstabel, een Kwartiermeester, een Telegrafist, een Naut, een Monteur nu ja, noem maar op, het zijn allemaal specialisten die allemaal hun agenda's op elkaar moeten afstemmen en vaak geen gelegenheid hebben om op collegae terug te vallen. Vaak waren ze ook nog eens de enige in hun vak aan/in boord van de schepen/kazernes/BME/bivak, wat dan ook, waar ze ook vaak met het korps moesten dienen.
Dat fameuze Korps, met die enorme historie, viert haar verjaardag en ja, ik feliciteerde hen al eerder. De minister maakte, overigens een irritante fout tijdens haar rede. Het Korps zou het oudste wapen zijn van ons land. Tja, maar de Marine bestaat al sinds 1580 of zo, dus al bijna 150 jaar eerder dan het Korps, dat, overigens en natuurlijk, nog steeds een deel is van de marine. Nooit vergeten hé, mannen! Jullie zijn best wel goed, we zijn trots op jullie, maar jelui bent wel een onderdeel van de vloot, hoor!
Ik mag een beetje plagen! Dat mag op "feesies", toch?
Maar, ik heb ook diezelfde wapenbroeders, mijn "brothers in arms". Daar is ook een "Sister" bij. Een geweldige zus. Een Vlaming zo zeggen: "Van moest ik een verhaal over haar collegialiteit en kennis en kunde en zo moeten schrijven? Amaai, ik had er maanden werk aan!" Dus, lieve "liefdezuster" I., vanaf nu ben je getransformeerd tot "brother" in arms. (Nee, nee, geen lichamelijke ingrepen laten doen, hoor! Absoluut niet! Your body is perfect! Vooral de wapens die je in de strijd werpt!)
Wij hebben een club van die broers en zo. We komen elkaar een paar maal per jaar tegen. Ik voel me dan helemaal "senang", zou ouwe strijdmakker Bintang zeggen. Tja, da's dus zo. Met mijn wapenbroeders van ooit ben ik helemaal in mijn sas.
Niets meer aan toe voegen nu, denk ik!
Allen: tot de volgende?
donderdag 10 december 2015
"KORPSVERJAARDAG"
Het is een nare en natte dag in Mokum. Het is eind november in het jaar 1664. Admiraal De Ruyter, Michiel voor zijn vrienden, maar die heeft hij niet zo veel, wandelt met zijn vrouw door de straten van de stad. Ze moeten inkopen doen voor het naderende sinterklaasfeest. De admiraal wil eens langs bij zo'n timmerman, die hij nog kende vanuit de tijd dat de man op de vloot voer. De man woont ergens in de Nes. Die man heeft, toen hij bij de admiraal aan boord diende, een been verloren tijdens een ontmoeting met Duinkerkerker kapers en De Ruyter heeft er voor gezorgd dat hij een eigen bedrijfje kon beginnen. De man is nu schrijnmaker en maakt ook nog eens houten speelgoed. En: fraai en sierlijk speelgoed. Ze wilden een fraai poppenhuis kopen met wat poppen voor de dochters en misschien een speel scheepje voor de zoon.
Ze liepen over de Warmoesstraat, passeerden de Oude Kerk, liepen over de Voorburgwal en De Ruyter greep zijn vrouw steviger bij haar arm. 'Kijk nu toch eens hoeveel zwervers, schooiers en bedelaars hier rondhangen', mopperde hij een beetje boos. 'Dat volk moet toch ergens ondergebracht kunnen worden? We kunnen dat volk toch niet gewoonweg laten stikken?' Hij dacht lang en diep na. Toen hij bij de houtsnijder was geweest, kreeg hij een idee. De man had allemaal houten soldaatjes gemaakt en die ook nog eens fraai beschilderd. 'Dat is het, natuurlijk!' zei Michiel tegen zijn Anna. 'Dat ga ik doen met die gasten!'
Het jaar daarop was het Korps Mariniers een feit.
Ho, ho, blasfemie? Nee, nu ja, wel. Geintje! Maar met de dikke knipoog van de Marineman tegen de Marinier.
Want zo doen wij dat! De Marinier, de Tor, het Paard, tegen het vlooteelt, de vlootbalen. We kennen elkaar te goed, we hebben zo vaak samen gediend, zowel "QPO, Qua Patet Orbis", de Korps kreet, als wel gewoon op zee, "Meerrol op post", de marine kreet. Ondanks de "vijandschap" tussen beide groepen, is er een behoorlijke wederzijdse bewondering voor elkaar. Mariniers die hun ding doen tegen vijandelijk vuur en zo en met een vreselijke verachting tegenover hun eigen veiligheid stranden en landen bestormen, kan op bewondering rekenen van de mannen en vrouwen in het donkerblauw, zonder rode biezen. De Vloot die, bij windkracht heel veel, gewoon hun werk blijven doen en de torren daar brengen waar ze moeten zijn en hun nog laten mee eten ook, zeg maar, krijgen de dank van die mannen in het vaak camouflage groen!
Vaak en veel dienden Mariniers bij de vloot. Als "Onderofficier van Politie", zoals dat heet. Zeg maar de "Wijkwout". Ze deden meer aan boord, natuurlijk, maar wij van de Vloot kwamen er niet helemaal uit wat dat dan wel was, overigens. Nu ja eten en drinken en lastig aanwezig zijn dan.
Maar zo ondersteunde de Vloot, ze werden niet alleen gedoogd, zoals een criticaster van mijn Blogs schreef, nee, ze, de vloot, ondersteunde het Korps daadwerkelijk. Met het koken van maaltijden, het logistiek ondersteunen, met onder andere: B., B., B. (Beans, Bandages, Bullets) en het verplegen van die slechts "enkele" Marinier krijger die echt ziek werd. Of een klo..zak... streek uithaalde om in een tent zijn brandertje te laten branden en dus een CO2 verknettering kreeg. Maar ook de korpsleden met Frostbite en zoveelste graad bevriezingen, of ski verwondingen, werden graag door ons, genezerikken, gedoogd door het korps, geholpen, hoor. (Geen dank, het is ons werk.)
Een uitgebreide sunday brunch in elkaar zetten voor de zwaar beproefde leden die weken in de behoorlijke vries kou hebben gediend: "graag gedaan." Zorgen dat jullie financiële toelages elke maand binnen kwamen: "daar zijn we voor." Zorgen dat er DVD's en ontspanningsmateriaal was? "Je kent ons. Doene we voor jullie!"
Nee, nee, de vloot en het Korps zullen altijd blijven rotzooien en elkaar achter de vodden blijven zitten. Zo hoort het. Zo moet het. Da's net zoiets als eh, zeg maar, als Sint en Zwarte Piet. Als Kerstman en arrenslee, als Pasen en hazen, zoiets.
Nee hoor, er is niets tegen het Korps aan te voeren. Het is een trotse organisatie. Het is een trots Korps. Ze mogen er zijn. Ik weet het uit ervaring, ik heb gedurende twee jaar een compie van het korps mogen leiden. (Ja, een Geneeskundige compagnie, met veel vlootbalen er in, dat wel, maar dan wel voor de helft gevuld met MARNS. Ik heb de torren dus wel leren kennen.) In die jaren heb ik ook de USMC en de ROYAL MARINES leren kennen. En, net als bij hun vloot lui, doen de Nederlandse Maten en de Nederlandse Mariniers in niets voor hen onder. In tegendeel, wil ik haast zeggen. Onze kant was beter en slimmer!
Dus: van harte Korps en hopelijk nog 350 jaar erbij! En dat is wel gemeend! Van een vlootbaal ook nog eens!
Ze liepen over de Warmoesstraat, passeerden de Oude Kerk, liepen over de Voorburgwal en De Ruyter greep zijn vrouw steviger bij haar arm. 'Kijk nu toch eens hoeveel zwervers, schooiers en bedelaars hier rondhangen', mopperde hij een beetje boos. 'Dat volk moet toch ergens ondergebracht kunnen worden? We kunnen dat volk toch niet gewoonweg laten stikken?' Hij dacht lang en diep na. Toen hij bij de houtsnijder was geweest, kreeg hij een idee. De man had allemaal houten soldaatjes gemaakt en die ook nog eens fraai beschilderd. 'Dat is het, natuurlijk!' zei Michiel tegen zijn Anna. 'Dat ga ik doen met die gasten!'
Het jaar daarop was het Korps Mariniers een feit.
Ho, ho, blasfemie? Nee, nu ja, wel. Geintje! Maar met de dikke knipoog van de Marineman tegen de Marinier.
Want zo doen wij dat! De Marinier, de Tor, het Paard, tegen het vlooteelt, de vlootbalen. We kennen elkaar te goed, we hebben zo vaak samen gediend, zowel "QPO, Qua Patet Orbis", de Korps kreet, als wel gewoon op zee, "Meerrol op post", de marine kreet. Ondanks de "vijandschap" tussen beide groepen, is er een behoorlijke wederzijdse bewondering voor elkaar. Mariniers die hun ding doen tegen vijandelijk vuur en zo en met een vreselijke verachting tegenover hun eigen veiligheid stranden en landen bestormen, kan op bewondering rekenen van de mannen en vrouwen in het donkerblauw, zonder rode biezen. De Vloot die, bij windkracht heel veel, gewoon hun werk blijven doen en de torren daar brengen waar ze moeten zijn en hun nog laten mee eten ook, zeg maar, krijgen de dank van die mannen in het vaak camouflage groen!
Vaak en veel dienden Mariniers bij de vloot. Als "Onderofficier van Politie", zoals dat heet. Zeg maar de "Wijkwout". Ze deden meer aan boord, natuurlijk, maar wij van de Vloot kwamen er niet helemaal uit wat dat dan wel was, overigens. Nu ja eten en drinken en lastig aanwezig zijn dan.
Maar zo ondersteunde de Vloot, ze werden niet alleen gedoogd, zoals een criticaster van mijn Blogs schreef, nee, ze, de vloot, ondersteunde het Korps daadwerkelijk. Met het koken van maaltijden, het logistiek ondersteunen, met onder andere: B., B., B. (Beans, Bandages, Bullets) en het verplegen van die slechts "enkele" Marinier krijger die echt ziek werd. Of een klo..zak... streek uithaalde om in een tent zijn brandertje te laten branden en dus een CO2 verknettering kreeg. Maar ook de korpsleden met Frostbite en zoveelste graad bevriezingen, of ski verwondingen, werden graag door ons, genezerikken, gedoogd door het korps, geholpen, hoor. (Geen dank, het is ons werk.)
Een uitgebreide sunday brunch in elkaar zetten voor de zwaar beproefde leden die weken in de behoorlijke vries kou hebben gediend: "graag gedaan." Zorgen dat jullie financiële toelages elke maand binnen kwamen: "daar zijn we voor." Zorgen dat er DVD's en ontspanningsmateriaal was? "Je kent ons. Doene we voor jullie!"
Nee, nee, de vloot en het Korps zullen altijd blijven rotzooien en elkaar achter de vodden blijven zitten. Zo hoort het. Zo moet het. Da's net zoiets als eh, zeg maar, als Sint en Zwarte Piet. Als Kerstman en arrenslee, als Pasen en hazen, zoiets.
Nee hoor, er is niets tegen het Korps aan te voeren. Het is een trotse organisatie. Het is een trots Korps. Ze mogen er zijn. Ik weet het uit ervaring, ik heb gedurende twee jaar een compie van het korps mogen leiden. (Ja, een Geneeskundige compagnie, met veel vlootbalen er in, dat wel, maar dan wel voor de helft gevuld met MARNS. Ik heb de torren dus wel leren kennen.) In die jaren heb ik ook de USMC en de ROYAL MARINES leren kennen. En, net als bij hun vloot lui, doen de Nederlandse Maten en de Nederlandse Mariniers in niets voor hen onder. In tegendeel, wil ik haast zeggen. Onze kant was beter en slimmer!
Dus: van harte Korps en hopelijk nog 350 jaar erbij! En dat is wel gemeend! Van een vlootbaal ook nog eens!
dinsdag 8 december 2015
Wanen van de dag, moslim visie.
Met deze zin wil ik me overigens niet aansluiten bij de beide blonde wannabe leiders van de vrije wereld, de heren Wilders en Trump, hoor. Maar ze hebben al tijden de signalen meerdere malen doorgegeven dat ze beiden "anti fanatieke" moslim zijn. "Anti fanatieke" dus. Da's een nuance natuurlijk. De fanatieke moslim heerst en is onder ons. In moskeeën, in praat- en leesgroepen over de islam. Nee, ik zeg het de blonde man uit Venlo na: Niet iedere moslim is een terrorist. Maar wel elke terrorist is een moslim. Maar goed, het ging me nu even over de "waan van de dag" en die heeft helaas, weer eens met moslims, die foute groep dan, te maken.
Als straf zullen ze wel weer eens een virus naar mijn Pc sturen, dat gebeurde vandaag ook, ik ben een dikke twee uur bezig geweest om de zaak weer aan de rit te krijgen. Nee, ja, dat is denk ik natuurlijk niet waar hoor, het was een foute besturing of zo en geen wraak van Allah of IS, natuurlijk, gewoon een klo..za.... fout van mij.
Over die waan en zo dan. Ik hou ergens wel van "complot theorieën". Ik lees ze graag. Het aantal boeken in dat genre dat geschreven is over de moord op JFK bedraagt honderdduizenden. De boeken over de moord op Pim Fortuin of Van Gogh komt ook al tegen de honderden. Dit zijn vrij recente, schokkende, ja soms wereld schokkende, zaken. Andere boeken en schrijvers houden zich bezig met de aanleiding van beide wereldoorlogen, houden zich bezig met de zogenaamde "vermeende" holocaust. De meeste van die theorieën zijn te dom om waar te zijn en verliezen na een paar dagen hun actualiteit.
Maar, momenteel duiken de "complottheorieën" weer op zoals eenden uit een vijver. Het gaat nu om de aanslagen die recentelijk in Frankrijk zijn gepleegd, Charley Hebdo eerst en ja, de dertiende van de elfde. (Ik vergeet de aanslag in Beiroet of het neerhalen van het Russische vliegtuig niet, ook de recente moordpartijen in Californië vergeet ik niet, maar het gaat even over Frankrijk, nu.)
Op de publieke omroep was er, afgelopen zondag, een interview programma over het al dan niet "in scene gezet zijn" van die attentaten, van die beestachtige moorpartijen. De man die het interview afnam en opzoek ging naar de antwoorden, heette Salahedinne Benchiki. Een naam die natuurlijk meteen aan de vooringenomenheid met zijn onderwerp en zijn gesprekspartners doet denken? (Om heel eerlijk te zijn: de interviewer deed zijn best om elke vorm van die vooringenomenheid kwijt te zijn, waarvoor mijn compliment.)
Goed: klagers in die uitzending waren twee goed geklede, welbespraakte, met snor en baard uitgeruste heren. Deze heren geloofden niet dat de moorden in Parijs, zie boven, echt waren gepleegd, maar meenden en brachten die meningen ook voor het voetlicht. Het was een "samenzwering" van de westerse en democratische machten, vertelden de snorremannen. (Goed opgeleid, aan hun spraak te horen. Goed opgeleid op de kosten van de Nederlanders, natuurlijk.) "Want", zeiden ze, "er wordt een "flic" een Franse agent , met een Kalasjnikov neergeschoten, maar we zien geen bloed uit zijn hoofd spatten", overigens een beetje te gretig naar mijn mening. "En ja, kijk, die mensen die zogenaamd ontsnappen uit het gebouw, hebben kogelvrije vesten om, die wisten dus al van te voren wat er zou gebeuren!", kwaakten ze beiden onder de moslim snorren vandaan. (Ze zeiden meer van dat soort dingen, maar dat laat ik even gaan, die opmerkingen waren dommer dan gewoon het standaard moslim dom.)
De man met de moeilijke naam was op zoek gegaan naar deskundigen. Hij vond ze in diverse specialisten die over kogelwonden mee kon praten en die ontzenuwden het gel.. van de twee mannetjes. Hij ondervroeg ook een (overigens Noord Afrikaanse) journaliste van Charlie H., die kon verklaren dat de mensen met de "kogelvrije" vesten op een naburig nieuwsgaring bureau werkten waarbij ze vaak naar oorlogsgebieden werden uitgezonden en dat die vesten een soort standaard kleding was, die aan hun stoelen hing. (Zoals BHV'ers dat ook hebben, zeg maar.)
Maar: nee, nee, het was niet goed genoeg. Met typische door de moslim indoctrinatie, zo gaat het meestal altijd, verklaarden de twee om het hardst dat de islam weer eens het slachtoffer was, dat waren ze natuurlijk altijd, zeiden ze, dat de interviewer vooringenomen was en dat ze geen ene flik... van de specialisten hun verhaal geloofden. De "aflul" motoren gingen weer helemaal aan. moslims waren de zieligste mensen ter wereld, meenden ze, het zieligste geloof ter wereld, want ze werden steevast gediscrimineerd en konden er noot iets aan helpen of iets aan doen. Ze kregen sowieso de schuld van alles. (Goh, dacht ik, dat waren toch eerst altijd de Joden? Ik heb nog nooit van pogroms op moslims gehoord. Nu ja, de kruistochten dan, maar die islam geloofsgroep deed daar ook aardig in mee, hoor, lees je geschiedenis.)
Maar, er is een markt voor, voor die BS'ers. Ik las een week of zo terug, op een forum van mijn vorige werkgever, waarop gehoofdoekte medewerksters keihard verklaarden dat de aanslagen in Frankrijk, allemaal complotten van de USA waren. Jonge meiden nog, ik heb ze ooit gekend, vrij modern, opgemaakt, lippenstift en roken als ketters, ondanks de hoofddoek. Maar dus wel al allemaal in de ban van de boze Imam.
zondag 6 december 2015
De waan van de dag (1)
Triest, maar waar. De herinneringen aan de aanslagen in Parijs bestaan in de media bijna niet meer, de terrassen daar zijn (gelukkig) weer open, in Sint Jans Molenbeek in Brussel is het bijna weer stil en ook de BRT heeft het over andere zaken, het is bijna weer het business as usual op de aandelenmarkten vandaag, de klimaattop in Parijs is bijna geweest, zonder een echt akkoord, heb ik vernomen, maar what's new, de FIFA bonzen die net gearresteerd zijn, dat stond ook alweer in de krant van gisteren waarin je net je "Fish and chips" of je verse groente op de markt in hebt gekocht. Zo snel is het nieuws, schijnbaar. Zo snel gaat alles, zo snel zijn "wanen".
Nu ja, ik denk dat ik dus eigenlijk moet zeggen: "de wanen van de dag", want er komen meer en meer van dat soort wanen. (Begrijp me goed: moord en doodslag is geen waan, hoor, dat is heel ernstig, maar het gaat nu even over de snelheden van het nieuws en hoe lang dat nieuws "vers" blijft.) Dat er van dat soort wanen zijn, is ook wel weer begrijpelijk, natuurlijk. Tegenwoordig ligt de wereld namelijk aan je voeten, nu ja, is de wereld op ooghoogte te vinden. Zet je pc aan, je Pad open, start je tablet op en zie wat er gebeurt. Om te beginnen: ik geloof niet dat er een exacte definitie van die kreet "waan van de dag" te vinden is. We worden ook niet geacht dat te weten of te vinden, natuurlijk. Media zijn zelflikkende lolly's. zoals dat heet. Maar over het algemeen is de waan van de dag, zo blijf ik het voorlopig even noemen, een situatie die of een feit dat, als een strovuurtje, door de media trekt, soms zelfs het Journaal bereikt, dat is mijn definitie dan. Daar doen de sociale media heel hard aan mee. Dat is geen verwijt maar een feit.
Ik geef wat voorbeelden, voor ik bij mijn te lange uitleg, ik weet het vrienden, kom: mijn maatje F. is terecht helemaal over de plas en over de piemel, omdat er een collega van hem patiënten gegevens laat slingeren in de openbare ruimte! Maat H., moet stande pede naar NL terug vanuit zijn ver weg tweede thuisland, in verband met een sterfgeval in zijn naaste familie. Maatje R. moet binnenkort geopereerd worden aan een nare en bedreigende ziekte. Ja, allemaal naar maar ook allemaal waar. Deze drie gevallen staan allemaal los van elkaar, behoudens dat het maten van mij en van elkaar en van onze groep vrienden zijn. Deze berichten bereiken ons, de RenP groep, dan wel en doen, het zijn onze gabbers, ons wel wat en meer dan wat!
Deze drie voornoemde voorbeelden gaan niet over BN'ers, natuurlijk. (Nu ja, het zijn in ieder geval geen Bekende Nederlanders, maar misschien wel Beruchte Nederlanders, maar ik doe nu heel flauw, sorry!) Maar stel: stel dat F., H., en R., wel BN'ers waren geweest? Wat zou er dan allemaal geschreven zijn over hen? Laat je fantasie even werken. Ik ga ondertussen van acquit over de huidige wanen van de dag.
Voorbeeld 1:
Zelf ben ik geen "Foodie", zoals dat heet en al helemaal geen kijker naar DWDD, zoals dat popiejopie programma heet, het heet toch zo, geloof ik? In elk geval, dat DWDD heeft een restaurant, nu ja, een Pop Up restaurant geopend in Mokum en dan ook nog eens in de Wester Gas Fabriek, van ooit. (Nu ja, dat moet je net weten te vinden.) Dat was dus weer eens een waan. Het restaurant opende op de derde van deze maand. (ik geef de datum even, voor later: 3 december 2015) maar sloot haar deuren al weer op de vijfde van die maand, net twee dagen later. Waarom? Door dat twee Foodie recensenten, Van Dinther van de Volkskrant en Versprille van Het Parool, het 'sterrenrestaurant' tot op de grond affakkelen.
Voorbeeld 2:
Later, nu ja eerder, ergens afgelopen woensdag, las ik dat Gordaap, Gruwdon, kom hoe heet die griezel, in elk geval die man met die achterlijke krulletjes en die vreselijke liedjes, niet meer op wilde treden. Want, zei de 'man': "ik voel me niet meer gewaardeerd." Joh, hoe zou dat nu komen? Ik weet niet exact hoe ik daar nu weer bijkwam, ik lees geen Privé en Story, nee ook niet bij de kapper, ik heb helaas geen kapper meer nodig, maar, ik was wel blij dat hij zou stoppen. Maar nee, dus, die griezelbus op twee benen komt weer terug, maakte hij vanavond (zaterdag) ergens bekend! Ene Paul de Leeuw doet dat overigens elke maand of zo. Dan denk je, blij: oké, man, geen baden vol met vanillevla of dozen met frikadellen meer waar mensen in worden gezet, maar nee, hoor: "I'll be back", zoals die grote Oostenrijker zei.
Voorbeeld 3:
Sint is het land uit. Helaas zonder het meenemen van een hoop slechte mensen, die al dat geze.. over Sint en Zwarte Piet hebben aangejaagd en daarin blijven volharden. Deze waan steekt aanstaande september ('16) de kop weer op.
NIEUWS, dames en heren, lees en zie het! Natuurlijk, joh! Vinden jullie het nieuws, dat over al die Uitvreters die ik hier boven noemde? (Ik jat de kreet uitvreters van Nescio hoor, wees daar niet boos over.) Mannen als mijn maten en veel meer mensen als hen, die hebben pas echt nieuws! Niet omdat ze wel/niet/weet niet op Tv (willen) komen of wel/niet/weet niet, een restaurant op Tv gaan voortzetten, dan wel/niet/weet niet, een helemaal niks voorstellende zang carrière willen verder doen! Nee, die hebben nieuws omdat hun leven en hun bestaan om dingen gaat die over dingen gaan. Een gabber die ziet dat z'n patiënten worden te grabbel gegooid, dat hun gegevens op straat terecht komen, en maat die met spoed moet invliegen omdat een naast familielid overleden is, maar die wel met een enorme PTSS naar het buitenland is vertrokken, zonder enige opvang van zijn chefs en leidinggevenden. Een andere vriend die een nare ziekte heeft maar al een jaar niets van zijn "chefs" of van de medewerkers van zijn laatste werkkring heeft gehoord. Kijk, dat zou nu eens iets zijn voor "Hart van Nederland" of voor "Wakker Nederland" of zelfs voor DWDD. Maar ja, mijn gappie's hebben geen slijmerige CD'tjes aan te prijzen, of hebben geen flauwe boekjes geschreven en de drang om die artikelen aan de man te brengen. Nee, die maten hebben levensverhalen te vertellen.
Maar nee, natuurlijk niet. Die komen niet op het nieuws. Die hebben geen commerciële waarde. Die mensen leven niet in het "sprookjespaleis" die al die vreselijke omroepen van hun erge programma's willen maken. Deze drie voorbeelden, levende mensen, levende maten, houden hun eigen broek op, doen hun eigen ding en redden zich weer. Niet door de media, maar door hun gezin, hun familie, hun vrienden. Tja, da's pas het echte leven toch?
Over voorbeeld vier kom ik nog te spreken. Het gaat daarin over het feit dat er een groep mensen is, die de massaslachtingen die IS in Beiroet en Frankrijk en de US deed en ook een aanslag op en Russisch vliegtuig pleegde, beschouwt als propaganda van de westerse wereld tegen de zielige mensen die moslim zij
Nu ja, ik denk dat ik dus eigenlijk moet zeggen: "de wanen van de dag", want er komen meer en meer van dat soort wanen. (Begrijp me goed: moord en doodslag is geen waan, hoor, dat is heel ernstig, maar het gaat nu even over de snelheden van het nieuws en hoe lang dat nieuws "vers" blijft.) Dat er van dat soort wanen zijn, is ook wel weer begrijpelijk, natuurlijk. Tegenwoordig ligt de wereld namelijk aan je voeten, nu ja, is de wereld op ooghoogte te vinden. Zet je pc aan, je Pad open, start je tablet op en zie wat er gebeurt. Om te beginnen: ik geloof niet dat er een exacte definitie van die kreet "waan van de dag" te vinden is. We worden ook niet geacht dat te weten of te vinden, natuurlijk. Media zijn zelflikkende lolly's. zoals dat heet. Maar over het algemeen is de waan van de dag, zo blijf ik het voorlopig even noemen, een situatie die of een feit dat, als een strovuurtje, door de media trekt, soms zelfs het Journaal bereikt, dat is mijn definitie dan. Daar doen de sociale media heel hard aan mee. Dat is geen verwijt maar een feit.
Ik geef wat voorbeelden, voor ik bij mijn te lange uitleg, ik weet het vrienden, kom: mijn maatje F. is terecht helemaal over de plas en over de piemel, omdat er een collega van hem patiënten gegevens laat slingeren in de openbare ruimte! Maat H., moet stande pede naar NL terug vanuit zijn ver weg tweede thuisland, in verband met een sterfgeval in zijn naaste familie. Maatje R. moet binnenkort geopereerd worden aan een nare en bedreigende ziekte. Ja, allemaal naar maar ook allemaal waar. Deze drie gevallen staan allemaal los van elkaar, behoudens dat het maten van mij en van elkaar en van onze groep vrienden zijn. Deze berichten bereiken ons, de RenP groep, dan wel en doen, het zijn onze gabbers, ons wel wat en meer dan wat!
Deze drie voornoemde voorbeelden gaan niet over BN'ers, natuurlijk. (Nu ja, het zijn in ieder geval geen Bekende Nederlanders, maar misschien wel Beruchte Nederlanders, maar ik doe nu heel flauw, sorry!) Maar stel: stel dat F., H., en R., wel BN'ers waren geweest? Wat zou er dan allemaal geschreven zijn over hen? Laat je fantasie even werken. Ik ga ondertussen van acquit over de huidige wanen van de dag.
Voorbeeld 1:
Zelf ben ik geen "Foodie", zoals dat heet en al helemaal geen kijker naar DWDD, zoals dat popiejopie programma heet, het heet toch zo, geloof ik? In elk geval, dat DWDD heeft een restaurant, nu ja, een Pop Up restaurant geopend in Mokum en dan ook nog eens in de Wester Gas Fabriek, van ooit. (Nu ja, dat moet je net weten te vinden.) Dat was dus weer eens een waan. Het restaurant opende op de derde van deze maand. (ik geef de datum even, voor later: 3 december 2015) maar sloot haar deuren al weer op de vijfde van die maand, net twee dagen later. Waarom? Door dat twee Foodie recensenten, Van Dinther van de Volkskrant en Versprille van Het Parool, het 'sterrenrestaurant' tot op de grond affakkelen.
Voorbeeld 2:
Later, nu ja eerder, ergens afgelopen woensdag, las ik dat Gordaap, Gruwdon, kom hoe heet die griezel, in elk geval die man met die achterlijke krulletjes en die vreselijke liedjes, niet meer op wilde treden. Want, zei de 'man': "ik voel me niet meer gewaardeerd." Joh, hoe zou dat nu komen? Ik weet niet exact hoe ik daar nu weer bijkwam, ik lees geen Privé en Story, nee ook niet bij de kapper, ik heb helaas geen kapper meer nodig, maar, ik was wel blij dat hij zou stoppen. Maar nee, dus, die griezelbus op twee benen komt weer terug, maakte hij vanavond (zaterdag) ergens bekend! Ene Paul de Leeuw doet dat overigens elke maand of zo. Dan denk je, blij: oké, man, geen baden vol met vanillevla of dozen met frikadellen meer waar mensen in worden gezet, maar nee, hoor: "I'll be back", zoals die grote Oostenrijker zei.
Voorbeeld 3:
Sint is het land uit. Helaas zonder het meenemen van een hoop slechte mensen, die al dat geze.. over Sint en Zwarte Piet hebben aangejaagd en daarin blijven volharden. Deze waan steekt aanstaande september ('16) de kop weer op.
NIEUWS, dames en heren, lees en zie het! Natuurlijk, joh! Vinden jullie het nieuws, dat over al die Uitvreters die ik hier boven noemde? (Ik jat de kreet uitvreters van Nescio hoor, wees daar niet boos over.) Mannen als mijn maten en veel meer mensen als hen, die hebben pas echt nieuws! Niet omdat ze wel/niet/weet niet op Tv (willen) komen of wel/niet/weet niet, een restaurant op Tv gaan voortzetten, dan wel/niet/weet niet, een helemaal niks voorstellende zang carrière willen verder doen! Nee, die hebben nieuws omdat hun leven en hun bestaan om dingen gaat die over dingen gaan. Een gabber die ziet dat z'n patiënten worden te grabbel gegooid, dat hun gegevens op straat terecht komen, en maat die met spoed moet invliegen omdat een naast familielid overleden is, maar die wel met een enorme PTSS naar het buitenland is vertrokken, zonder enige opvang van zijn chefs en leidinggevenden. Een andere vriend die een nare ziekte heeft maar al een jaar niets van zijn "chefs" of van de medewerkers van zijn laatste werkkring heeft gehoord. Kijk, dat zou nu eens iets zijn voor "Hart van Nederland" of voor "Wakker Nederland" of zelfs voor DWDD. Maar ja, mijn gappie's hebben geen slijmerige CD'tjes aan te prijzen, of hebben geen flauwe boekjes geschreven en de drang om die artikelen aan de man te brengen. Nee, die maten hebben levensverhalen te vertellen.
Maar nee, natuurlijk niet. Die komen niet op het nieuws. Die hebben geen commerciële waarde. Die mensen leven niet in het "sprookjespaleis" die al die vreselijke omroepen van hun erge programma's willen maken. Deze drie voorbeelden, levende mensen, levende maten, houden hun eigen broek op, doen hun eigen ding en redden zich weer. Niet door de media, maar door hun gezin, hun familie, hun vrienden. Tja, da's pas het echte leven toch?
Over voorbeeld vier kom ik nog te spreken. Het gaat daarin over het feit dat er een groep mensen is, die de massaslachtingen die IS in Beiroet en Frankrijk en de US deed en ook een aanslag op en Russisch vliegtuig pleegde, beschouwt als propaganda van de westerse wereld tegen de zielige mensen die moslim zij
donderdag 3 december 2015
De laatste over "Bizar".
Ik had natuurlijk beloofd om ooit dit laatste "Bizar" verhaal te schrijven, maar dat is al een dik jaar of zo geleden. Velen van jullie, nu ja, veel, weten niet eens meer waar het over ging.
Goed, ik geef even een opfris oefening, ik begrijp dat het verhaal ietwat weg is geschoven in de herinnering! De vader van mijn kinderen is een dikke anderhalf jaar geleden heen gegaan. (Je kunt eerst de de vorige berichten, onder de titel Bizar gepubliceerd, nalezen, natuurlijk. Zo niet, dan word je lui, lieve lezer) Maar goed, dan even een korte opfrissing. Kort? Je kent me hè? Goed, de lief, had, net als velen van ons, eerst een ander. Daar was ze ook nog eens mee gehuwd geweest, daar had ze ook twee kinderen mee, maar, zoals vaak, ging dat niet goed. De man in kwestie was een "Scrooge" zeg maar, (bekend van de Christmas Carol van Dickens). Hij gaf geen ene cent uit aan het huishouden, hij had totaal geen enkele interesse in zijn kinderen of de eega. Ze scheidden uiteindelijk, de twee kids bleven bij haar.
Wij werden, later, een paar en "haar" kids, werden dus ook mijn kinderen. Dat is zo geweest, dat is zo gebleven. Hun vader had en heeft alle contact met hen verbroken en heeft ze nog nooit een verjaardagskaart of een berichtje met kerst of oud of nieuw gestuurd. "Zijn", nu, mijn, kinderen, noemen me al jaren hun pa, of noemden me woorden en kreten die kinderen vaker zeggen tegen hun ouders als ze nog in de pubertijd zijn. Het zijn desondanks altijd mijn kinderen geweest. Het zullen ook altijd mijn kinderen blijven.
Er kwam, een goede anderhalf jaar gelden of zo, een telefonische mededeling van een van de zussen van de ex van mijn lief, van een tante van die kinderen, dus, met de mededeling dat hun vader overleden was.
En nee, er was total geen rouw rondom dat bericht. Hun biologische "vader" had nooit belangstelling in hen getoond, had ook nooit naar hen omgekeken. Door zijn overlijden werden onze (zijn) kids dus de (enige) erfgenamen. Ze moesten dus, of, een erfenis aannemen, of dat niet doen, waarvan ze natuurlijk geen idee hadden, hoe groot die was of hoeveel schulden aan die erfenis vast zouden kunnen zitten.
Op advies van de lief en mij namen ze toch maar een notaris in de hand, die uitzocht dat er, op heel veel verschillende bankrekeningen en zo, er wel een behoorlijk batig saldo, nu ja, diverse batige saldo's (of saldi?) te vinden waren.
Er bleek ook nog een een huis te zijn, dat de kinderen erfden. Een achttiende eeuws pand, een soort monument! Zo een typisch Zaans huis, van hout opgetrokken met een (ooit dan) groene verflaag bestreken. Samen met hen bezochten en bekeken E. en ik het pand. Ik vond het niet veel, oké. Mijn lief, de ex van de hem dan, was er natuurlijk ooit, vaak door hem gedwongen, in ieder geval op bezoek bij haar schoonouders, meerdere malen geweest en wist dat het een "horror house" was, waar de geur van ongewassen lijven, ongedane vaten en niet in wasmachines gestopte kleding, niet schoongemaakte kamers en nooit geluchte ruimtes heerste en hoogtij vierde. Ik stapte even binnen en kwamen er kukkend uit. Man die vreselijke geur!
Dan was er nog dat huis, dat de "ongelukkigen" zeg maar, hadden geërfd. Ik geef een korte beschrijving van mijn herinnering van toen:
Oh ja, het pand had vier muren en een dak. Dat is het. Het was/is zo een oude Zaanse woning, nu ja, misschien Oud Noord Hollands, je kent ze wel. Groot, twee panden tegelijk lijkt het wel, met slechts een ingang, met bovenop een groot pannendak, twee schuine zijden voor/achter en aan beide zijkanten, met van die fraaie rood/zwarte pannen. Een magistraal pand, natuurlijk, als het onderhouden geweest zou zijn. Het huis was vierkant, was helemaal van hout gebouwd en in het zo bekende Zaanse groen geschilderd (ooit). Dat hout was die benaming trouwens ook waard geweest: ooit. Nu was het Molm. Ik duwde, niet helemaal per ongeluk natuurlijk, met een vinger aan de kopse kant van een van de planken die de zijkant van het huis uitmaakten. Ik hoorde een enorm gegil en geschreeuw en gebrul. Nee, niet van de mensen die binnen waren, maar van de houtwurmen, kakkerlakken, rupsen, enge beesten en nare wezens met soms meer dan vier poten die zich in dat stukje plank bevonden en zich nu haastig uit de buurt maakten. Geschrokken haalde ik mijn vinger terug, net voordat een in paniek geraakte: "Grote oneven getande zevenpotige houtekauw", of "Houtworm met ongeëvenaarde en segregerende zaagtanden", zulke dieren dan, mijn vinger wilde afbijten met zichtbaar malende en hoorbare kaken.
Het is nu anderhalf jaar later. Het huis heeft "op de markt gestaan", zoals dat heet, geloof ik. Het huis is onlangs verkocht. Voor een prijs die een veelvoud van mijn en mijn liefs "samengetelde jaarinkomen", zoals de Belastingdienst ons elke keer weer meld. Vier keer dat bedrag. Twee maal dat bedrag per kind dan! Ik ben der blij mee hoor, voor hen. Een goede start in het leven, toch?
Goed, ik geef even een opfris oefening, ik begrijp dat het verhaal ietwat weg is geschoven in de herinnering! De vader van mijn kinderen is een dikke anderhalf jaar geleden heen gegaan. (Je kunt eerst de de vorige berichten, onder de titel Bizar gepubliceerd, nalezen, natuurlijk. Zo niet, dan word je lui, lieve lezer) Maar goed, dan even een korte opfrissing. Kort? Je kent me hè? Goed, de lief, had, net als velen van ons, eerst een ander. Daar was ze ook nog eens mee gehuwd geweest, daar had ze ook twee kinderen mee, maar, zoals vaak, ging dat niet goed. De man in kwestie was een "Scrooge" zeg maar, (bekend van de Christmas Carol van Dickens). Hij gaf geen ene cent uit aan het huishouden, hij had totaal geen enkele interesse in zijn kinderen of de eega. Ze scheidden uiteindelijk, de twee kids bleven bij haar.
Wij werden, later, een paar en "haar" kids, werden dus ook mijn kinderen. Dat is zo geweest, dat is zo gebleven. Hun vader had en heeft alle contact met hen verbroken en heeft ze nog nooit een verjaardagskaart of een berichtje met kerst of oud of nieuw gestuurd. "Zijn", nu, mijn, kinderen, noemen me al jaren hun pa, of noemden me woorden en kreten die kinderen vaker zeggen tegen hun ouders als ze nog in de pubertijd zijn. Het zijn desondanks altijd mijn kinderen geweest. Het zullen ook altijd mijn kinderen blijven.
Er kwam, een goede anderhalf jaar gelden of zo, een telefonische mededeling van een van de zussen van de ex van mijn lief, van een tante van die kinderen, dus, met de mededeling dat hun vader overleden was.
En nee, er was total geen rouw rondom dat bericht. Hun biologische "vader" had nooit belangstelling in hen getoond, had ook nooit naar hen omgekeken. Door zijn overlijden werden onze (zijn) kids dus de (enige) erfgenamen. Ze moesten dus, of, een erfenis aannemen, of dat niet doen, waarvan ze natuurlijk geen idee hadden, hoe groot die was of hoeveel schulden aan die erfenis vast zouden kunnen zitten.
Op advies van de lief en mij namen ze toch maar een notaris in de hand, die uitzocht dat er, op heel veel verschillende bankrekeningen en zo, er wel een behoorlijk batig saldo, nu ja, diverse batige saldo's (of saldi?) te vinden waren.
Er bleek ook nog een een huis te zijn, dat de kinderen erfden. Een achttiende eeuws pand, een soort monument! Zo een typisch Zaans huis, van hout opgetrokken met een (ooit dan) groene verflaag bestreken. Samen met hen bezochten en bekeken E. en ik het pand. Ik vond het niet veel, oké. Mijn lief, de ex van de hem dan, was er natuurlijk ooit, vaak door hem gedwongen, in ieder geval op bezoek bij haar schoonouders, meerdere malen geweest en wist dat het een "horror house" was, waar de geur van ongewassen lijven, ongedane vaten en niet in wasmachines gestopte kleding, niet schoongemaakte kamers en nooit geluchte ruimtes heerste en hoogtij vierde. Ik stapte even binnen en kwamen er kukkend uit. Man die vreselijke geur!
Dan was er nog dat huis, dat de "ongelukkigen" zeg maar, hadden geërfd. Ik geef een korte beschrijving van mijn herinnering van toen:
Oh ja, het pand had vier muren en een dak. Dat is het. Het was/is zo een oude Zaanse woning, nu ja, misschien Oud Noord Hollands, je kent ze wel. Groot, twee panden tegelijk lijkt het wel, met slechts een ingang, met bovenop een groot pannendak, twee schuine zijden voor/achter en aan beide zijkanten, met van die fraaie rood/zwarte pannen. Een magistraal pand, natuurlijk, als het onderhouden geweest zou zijn. Het huis was vierkant, was helemaal van hout gebouwd en in het zo bekende Zaanse groen geschilderd (ooit). Dat hout was die benaming trouwens ook waard geweest: ooit. Nu was het Molm. Ik duwde, niet helemaal per ongeluk natuurlijk, met een vinger aan de kopse kant van een van de planken die de zijkant van het huis uitmaakten. Ik hoorde een enorm gegil en geschreeuw en gebrul. Nee, niet van de mensen die binnen waren, maar van de houtwurmen, kakkerlakken, rupsen, enge beesten en nare wezens met soms meer dan vier poten die zich in dat stukje plank bevonden en zich nu haastig uit de buurt maakten. Geschrokken haalde ik mijn vinger terug, net voordat een in paniek geraakte: "Grote oneven getande zevenpotige houtekauw", of "Houtworm met ongeëvenaarde en segregerende zaagtanden", zulke dieren dan, mijn vinger wilde afbijten met zichtbaar malende en hoorbare kaken.
Het is nu anderhalf jaar later. Het huis heeft "op de markt gestaan", zoals dat heet, geloof ik. Het huis is onlangs verkocht. Voor een prijs die een veelvoud van mijn en mijn liefs "samengetelde jaarinkomen", zoals de Belastingdienst ons elke keer weer meld. Vier keer dat bedrag. Twee maal dat bedrag per kind dan! Ik ben der blij mee hoor, voor hen. Een goede start in het leven, toch?
Abonneren op:
Posts (Atom)