Dit stukje zal het laatste stukje zien dat jullie van mij lezen op de Facebook pagina's. Nee, nee, nee, ik sluit mijn account niet helemaal af, helaas voor jullie, maar ik zal niet meer gaan ageren en reageren op Facebook berichten, zoals ik het in het verleden wel eens deed. De reden(en) daarvoor is/zijn, dat ik deze FB wereld niet leuk meer vindt.
Mijn jongste dochter introduceerde me ooit bij het internet, WIKI en zo, toen ik nog hardop riep dat ik geen Internet nodig had en dat ik in de Bieb alles kon vinden. Een mening waar ik nog steeds achter sta, overigens. (Tja, en dat je nu in de Bieb ook overal Internet hebt, zwakt mijn stellige mening dan weer af.)
Later maakte de schat een FB account voor me aan en man, dat was geweldig. Ik kon ouwe vrienden opzoeken, kletsen over van alles en nog wat en, merkte ik, ik kon mijn, overigens milde, vorm van scriptmanie kwijt, door Blogs te schrijven en te plaatsen. Die Blogs waren vooral fun, ze gingen over mijn fietspassie en mijn lees gekte en mijn liefde voor geschiedenis en af en toe maakte ik der ene over mijn werk in een Super.
Ik volgde natuurlijk ook vrienden en kennissen die dingen beweerden en dingen schreven en meningen plaatsten en vaak ook dingen begonnen te 'sharen' waar ik het helemaal niet mee eens was.
Actie is reactie, natuurlijk en omgekeerd. Dus ja, je kunt negatieve reacties verwachten en dat moet je natuurlijk inrekenen (incalculeren is zo een k.. woord) in de dingen die je schrijft. Goed, ik hou van een pittige discussie, in ons gezin (met de kids en zo) doen wij daar ook aan, maar: we blijven in het nette, nu ja, laten we zeggen, we blijven in het redelijke. Redelijke argumenten aanvoeren, goede gesprekstonen blijven houden, vooral NIET gaan schelden en niet gaan "dakken". Maar in principe komt elk onderwerp bij ons in de gesprekken binnen, zoals Trump/Zwarte Piet discussie/Groenvoorzieningen/Erfpacht, ik l.. maar wat, maar der wordt over gesproken. Niet zo op FB.
Op FB zijn de meningen aan het verharden en verbitteren nu, zo merk ik. Mensen geven elkaar niet meer de ruimte om hun meningen te geven, die vaak genuanceerd zijn , maar blèren daar meteen over heen met een hele negatieve en vaak heel ongenuanceerde mening en dat op een hele negatieve manier. Ik moet nog even aan mijn laatste FB bericht denken, over die flauwe not Gijn, die de Belgische journaliste, Bo van Spilbeeck, "parodieerde".
Ik had daar een harde mening over, lees dat stuk nog eens, zo niet: mensen die die moeilijke weg opgaan worden door Gijn en zijn maten terug geduwd als 'de dikke dame op de kermis' of de 'ongelooflijke Siamese tweeling', zoiets, in ieder geval werden die mensen door die k.. gijp en zijn makkers weer in een hoek geduwd, maar ik ga daar verder niet over door.
De reacties die ik kreeg, van vele 'hardcore' Gijp- voetbal fans, waren ongelooflijk. Ik was meteen een "Policor" en een "Anti zwarte Piet mens" en zo. Mensen die mijn Blogs hebben gelezen weten dat ik dat dus helegaar niet ben, nu ja, misschien moet ik het wel worden? (Geintje)
En ik heb der geen zin meer in. Ik kreeg rare foto's en berichten toegestuurd die zeiden dat het me mijn gezin wel eens zouden kunnen kosten? Nu ja, probeer het maar dan, zou'k zeggen, kijken hoe ver het ziekenhuis voor jou is? In Amstelveen kan de Ambu je nog naar de EH poli brengen hoor, zover is dat niet.
Nee, ik ben ook mede schuldig aan de verharding van het Debat en van de verzuring van het debat en daar heb ik helemaal spijt van. Ik nok der dus ook mee. "Willum", een hele goeie vriendin van me. zei het al jaren geleden: "Je wordt niet vrolijker van Facebook" en ja, waar is waar.
Ja, ik zwijg (tijdelijk) onder de terreur. Laf, ja, maar ik heb geen zin meer in die
shit. Op een oorlogsmonument in Mokum staat een fraaie dichtregel van Randwijck: "Een volk dat onder Tirannen zwicht, zal meer dan lijf en goed verliezen: dan dooft het Licht!"
Maar ik zwicht niet onder die terreur, ik zwijg tijdelijk, zoals men in de oorlog ook tijdelijk zweeg.
zondag 11 februari 2018
maandag 8 januari 2018
Willem Elsschot
'En,
ho, ho, ho', hoorde en las ik trouwe lezers brullen, 'what about good
old Willem Elsschot? Waarom is hij der niet bij?' Nu ja, geliefde Blog
lezer van me, dat heb ik even apart gehouden, want daar gaat dit hele
stuk nu over. Die Elsschot is/was misschien wel de meest begaafde
Vlaamse schrijver van de vorige eeuw, sterker, misschien wel de beste
Nederlandstalige schrijver van al die vorige jaren, hij leefde van 1882
tot 1960 en heeft dus Coolen/Roothaert/Lampo en al die coryfeeën gelezen
en waarschijnlijk gekend, ga ik dan maar even van uit. Zijn oeuvre is
niet heel groot, het verzamelde werk beslaat een kleine 800 pagina's
maar het is heel belangrijk, want zo goed geschreven en, vooral, voor
het eerst was het een Vlaamse schrijver die herkenbaar Nederlands
schreef, zonder al die fraaie Vlaamse woorden, die geen Nederlander
herkende, zonder woordenboek.
Naast een goede proza schrijver was hij ook nog eens een fantastisch dichter. Zijn boeken als: Kaas en Lijmen/Het Been zijn bijna magisch realistisch te noemen en ik heb ze dan dus ook met veel plezier gelezen. Ook zijn gedichten zijn fraai, hoewel ik geen echte poëzie liefhebber ben, maar de meest fraaie regel uit onze Nederlandse gedichten taal komt toch van hem, vind ik, namelijk: "Tussen droom en daad staan wetten in de weg en praktische bezwaren". Ik geloof ook dat de zin: "Kaas marcheert altijd", uit het boek 'Kaas', een van de fraaiste proza zinnen is, ooit in onze taal geschreven
De man heette natuurlijk, zeg maar, helemaal geen Elsschot, die naam had hij aangenomen, natuurlijk. Zijn echte naam was Alfons de Ridder. Hij was de zoon van een bakker uit Antwerpen. Hij studeerde graag en gemakkelijk en begon de liefde voor het lezen en de literatuur al jong te ontdekken. Door een of ander, nooit echt opgehelderd misverstand, werd hij van het Atheneum gestuurd en ging hij, onder andere, bij een scheepswerf werken, de werf Gusto, in Schiedam. Hij werd daar een zogenaamde 'handels correspondent'. Daar, vlak bij Rotjeknor dan, werd hij door een secretaresse aangemoedigd om zijn verhalen te publiceren. Die secretaresse, mejuffrouw Van der Tak, heeft zijn eerste manuscript, Villa des Roses, keurig uitgetikt, hij zond het verhaal in en het (boekje) werd in 1910 gepubliceerd.
Later ging hij in de reclame wereld werken, met tegenzin, overigens. Hij werkte voor diverse tijdschriften waaruit hij het fictieve: "Algemeen Wereldtijdschrift" destilleerde dat in nogal wat van zijn boeken voorkomt. Dat zogenaamde tijdschrift is een totale leugen, volgeschreven met allemaal ditjes en datjes en voorspeld de lezer de fraaiste dingen, maar zaken die uiteindelijk allemaal neerkwamen op leugen en bedrog.
Toch heeft hij, met heel veel tegenzin, zijn eigen reclame bureau gesticht. Een van zijn fraaiste zinnen uit die tijd was: "Lofzang op de mostaard" (eet mosterd van Tierenteyn Ferdinand / veruit de bekwaamste fabrikant / van ons beminde Belgenland).
Daarnaast bleef hij natuurlijk ook schrijven. Zijn oeuvre is niet heel groot, ik zei dat al, zijn verzamelde werk beslaat 750 pp, (uitgave 1957, Van Kampen en Zoon, Amsterdam). Maar het is wel allemaal helemaal raak. Boeken als Kaas, Lijmen en Lijmen/Het Been, zijn vermakelijk, vooral om dat hij met inzicht verteld hoe die reclame wereld, waarin hij redelijk toonaangevend was, werkt.
Ook zijn gedichten zijn heerlijk te lezen, vooral omdat ze nog rijmen ook. Ik geef even de strofe die hem wereld beroemd maakte in het Nederlands talig taal gebied:
Over (zijn) mislukte huwelijk:)
"Maar doodslaan deed hij niet, want tussen droom en daad
staan wetten in de weg en praktische bezwaren
en ook weemoedigheid, die niemand kan verklaren,
en die 's avonds komt, wanneer men slapen gaat."
Fraai, toch?
Nu ja, even deze, toen zijn dochtertje overleed:
"De aarde is niet uit haar baan gedreven
toen uw hartje stil bleef staan,
de sterren zijn niet uitgegaan
en 't huis is overeind gebleven."
Zo triest, toch!
Goed, ik heb mijn laatste bijdrage over voor mij ooit echt ter zake doende schrijvers geleverd, mijn 'dertigers', noem ik ze maar even, omdat ze vaak een jaar of dertig/veertig waren toen ze hun grote werken uitbrachten.
Mochten jullie geïnteresseerd zijn in de (ouwe) "hardcopies" van die werken dan zijn ze heel gemakkelijk te bestellen hoor, voor een spotprijs. Dus ga niet naar Bol.com maar kijk op b.v. Boek2, op Boekwinkeltjes of antiquariaat Dick Zandbergen.
Ja, natuurlijk zijn ze misschien te downloaden, kan. Ik weet alleen dat de boeken van mijn 'dertigers' wat meer rust en plezier uitstralen dan al die opgefokte hedendaagse "echte' literatureluur. Bovendien heb ik het liefste een echt boek in handen en nee, ik hou niet zo van readers, maar da's ieder zijn zin. Ik raad jullie aan die boeken in ieder geval te lezen!
=Later meer over lezen en boeken, o.a. over Ruiz Zafon en zo=
Naast een goede proza schrijver was hij ook nog eens een fantastisch dichter. Zijn boeken als: Kaas en Lijmen/Het Been zijn bijna magisch realistisch te noemen en ik heb ze dan dus ook met veel plezier gelezen. Ook zijn gedichten zijn fraai, hoewel ik geen echte poëzie liefhebber ben, maar de meest fraaie regel uit onze Nederlandse gedichten taal komt toch van hem, vind ik, namelijk: "Tussen droom en daad staan wetten in de weg en praktische bezwaren". Ik geloof ook dat de zin: "Kaas marcheert altijd", uit het boek 'Kaas', een van de fraaiste proza zinnen is, ooit in onze taal geschreven
De man heette natuurlijk, zeg maar, helemaal geen Elsschot, die naam had hij aangenomen, natuurlijk. Zijn echte naam was Alfons de Ridder. Hij was de zoon van een bakker uit Antwerpen. Hij studeerde graag en gemakkelijk en begon de liefde voor het lezen en de literatuur al jong te ontdekken. Door een of ander, nooit echt opgehelderd misverstand, werd hij van het Atheneum gestuurd en ging hij, onder andere, bij een scheepswerf werken, de werf Gusto, in Schiedam. Hij werd daar een zogenaamde 'handels correspondent'. Daar, vlak bij Rotjeknor dan, werd hij door een secretaresse aangemoedigd om zijn verhalen te publiceren. Die secretaresse, mejuffrouw Van der Tak, heeft zijn eerste manuscript, Villa des Roses, keurig uitgetikt, hij zond het verhaal in en het (boekje) werd in 1910 gepubliceerd.
Later ging hij in de reclame wereld werken, met tegenzin, overigens. Hij werkte voor diverse tijdschriften waaruit hij het fictieve: "Algemeen Wereldtijdschrift" destilleerde dat in nogal wat van zijn boeken voorkomt. Dat zogenaamde tijdschrift is een totale leugen, volgeschreven met allemaal ditjes en datjes en voorspeld de lezer de fraaiste dingen, maar zaken die uiteindelijk allemaal neerkwamen op leugen en bedrog.
Toch heeft hij, met heel veel tegenzin, zijn eigen reclame bureau gesticht. Een van zijn fraaiste zinnen uit die tijd was: "Lofzang op de mostaard" (eet mosterd van Tierenteyn Ferdinand / veruit de bekwaamste fabrikant / van ons beminde Belgenland).
Daarnaast bleef hij natuurlijk ook schrijven. Zijn oeuvre is niet heel groot, ik zei dat al, zijn verzamelde werk beslaat 750 pp, (uitgave 1957, Van Kampen en Zoon, Amsterdam). Maar het is wel allemaal helemaal raak. Boeken als Kaas, Lijmen en Lijmen/Het Been, zijn vermakelijk, vooral om dat hij met inzicht verteld hoe die reclame wereld, waarin hij redelijk toonaangevend was, werkt.
Ook zijn gedichten zijn heerlijk te lezen, vooral omdat ze nog rijmen ook. Ik geef even de strofe die hem wereld beroemd maakte in het Nederlands talig taal gebied:
Over (zijn) mislukte huwelijk:)
"Maar doodslaan deed hij niet, want tussen droom en daad
staan wetten in de weg en praktische bezwaren
en ook weemoedigheid, die niemand kan verklaren,
en die 's avonds komt, wanneer men slapen gaat."
Fraai, toch?
Nu ja, even deze, toen zijn dochtertje overleed:
"De aarde is niet uit haar baan gedreven
toen uw hartje stil bleef staan,
de sterren zijn niet uitgegaan
en 't huis is overeind gebleven."
Zo triest, toch!
Goed, ik heb mijn laatste bijdrage over voor mij ooit echt ter zake doende schrijvers geleverd, mijn 'dertigers', noem ik ze maar even, omdat ze vaak een jaar of dertig/veertig waren toen ze hun grote werken uitbrachten.
Mochten jullie geïnteresseerd zijn in de (ouwe) "hardcopies" van die werken dan zijn ze heel gemakkelijk te bestellen hoor, voor een spotprijs. Dus ga niet naar Bol.com maar kijk op b.v. Boek2, op Boekwinkeltjes of antiquariaat Dick Zandbergen.
Ja, natuurlijk zijn ze misschien te downloaden, kan. Ik weet alleen dat de boeken van mijn 'dertigers' wat meer rust en plezier uitstralen dan al die opgefokte hedendaagse "echte' literatureluur. Bovendien heb ik het liefste een echt boek in handen en nee, ik hou niet zo van readers, maar da's ieder zijn zin. Ik raad jullie aan die boeken in ieder geval te lezen!
=Later meer over lezen en boeken, o.a. over Ruiz Zafon en zo=
zaterdag 30 december 2017
Over lekker lezen, deel drie
Dus heb ik het boek 'Munich' van Robert Harris, de befaamde thriller schrijver die onder andere 'Fatherland' en 'Enigma' schreef, terug gebracht naar de bieb. Een boek dat me aanvankelijk heel erg trok, het ging namelijk over de onderhandelingen in München in 1938, tussen de Engelse premier Chamberlain en en de dictator van Duitsland, Adolf Hitler.
Ik was wel helemaal benieuwd om het boek te lezen, mag ik je wel zeggen, het thema beviel me erg.
Maar, ik begon aan het boek en nee, dat boek was taai en bereikte me niet, ik kwam helemaal niet in het verhaal. Goed, zoiets ligt aan mij, de lezer, waarschijnlijk. Ik heb het zelfde ook een beetje met het laatste boek van Ruiz Zafon, 'Het labyrinth der geesten' het p(l)akt niet. Het maakt geen indruk. Het zijn wel allemaal nieuwe boeken, dat wel, ze zijn net net een maand of wat uit, maar nee, helemaal geen 'klik' met die werken. Terwijl ik, de afgelopen zomer al de boeken van Zafon en Harris heb herlezen?!
Dit, dat niet plakken, dat niet interessant zijn van boeken,dat niet gegrepen worden door die boeken, is in tegenstelling tot bijvoorbeeld: 'Een avondje in de Muscadin', uit de jaren vijftig van de vorige eeuw, van, lees hier onder, Roothaert.
Ondertussen ben ik wel helemaal, ik schreef het al, in de ban van die Mr. A. Roothaert geraakt, ik schreef al eerder over hem. Maar nu wil ik meteen eens iets opklaren. Die Mr., ja, hij was afgestudeerd jurist, heeft vaak gepleit en zo, nu ja, die Anton Roothaert is in zijn gehele leven in verband gebracht en beschuldigd van, antisemitisme en van vreemdelingenhaat. Da's naar en daar is overigens geen ene moer van waar. Roothaert was een man die geen anti gevoelens had, Roothaert was een gevoelige man, zonder na-ijver en hij had al helemaal geen anti Joodse of anti buitenlander gevoelens. Nu ja, hij had iets tegen de 'fijne' katholieken.
Ik las, jaren geleden, het eerste boek dat de man ooit schreef: 'Spionage in het Veldleger' en, hoewel het boek in de jaren twintig stijl was geschreven, was ik meteen verkocht, zo goed en zo mooi was het. Niet alleen door het verhaal natuurlijk!
(Een zijstap: oké de boeken van A.M. de Jong, over Merijntje Gijzen heb ik ook verslonden, net als zijn "Dagboek van een Landstormman' en 'Frank van Wezels roemruchte jaren'. Fantastische boeken over de mobilisatie van 1914-'18 door Nederlandse ogen bekeken! Die boeken waren ook heel fraai en goed leesbaar, net als de Merijntje boeken!)
Maar soit, ik las, ik schreef het al eens, het boek 'De vlam in de pan' van die Roothaert. In dat boek vertelde hij hoe hij, als reserve kapitein, de meidagen van 1940 was doorgekomen, nadat vele regeringen de vaderlandse defensie tot op het bot hadden uitgekleed. Door zijn eerlijke boek, je kunt het via Internet bestellen en ik raad het je aan om dat te doen, werd hij uiteindelijk voor slechte Nederlander uitgemaakt, hij zou heulen met de bezetter. Hij vertelde namelijk eerlijk dat het NL leger zich geweldig weerde, dat de NL soldaten een enorme motivatie hadden, maar ja, wapens, als ze die al hadden, uit het jaar nul. De Duitsers waren veel beter voorbereid, maar het Nederlandse leger had zich enorm verweerd. Maar, defensie was verraden door de regering en de politici van die jaren. Ja, der speelt in zijn leven en loopbaan meer, natuurlijk, een nare echtscheiding en zijn haat tegen alles wat RK is en zo.
Dus Mr. Roothaert verbleef, na de oorlog, de rest van zijn leven in België, waar hij, niettegenstaande het RK bestaan in dat land, gewoon kon blijven schrijven en uitgeven. Je kunt, hij is natuurlijk al jaren dood, al zijn boeken bestellen via het net, goedkoop en snel geleverd.
Maar ook las en kocht ik boeken van Antoon Coolen, die fraaie (Brabantse) romans schreef. Ik gaf al eens aan dat Dorp aan de Rivier tot een Nederlands pronkstuk moest zou gaan behoren, zuks dan, want het is een geschiedenis over een bestaande arts, ene Wiegersma, waarvan zijn huis nog steeds bestaat en zijn tuinpad ook nog. Hierover schreef ik ook al: Het tuinpad van mijn vader!
Om maar te zeggen dat de 'oudere' NL literatuur veel heeft. Niet alleen die mensen, randfiguren in de NL literatuur zoals de lafbekken Ter Braak en Du Perron, die ik in het vorige Blog nog net niet 'afzeek', maar dat binnenkort wel ga doen, maar vooral de goede schrijvers uit het Interbellum, die jaren tussen de wereldoorlogen, hebben het vaak voor hun kiezen gehad..
=later meer=
donderdag 28 december 2017
Over lezen en zo (2)
Nu ja, voortbordurende op het vorige Blog in deze (vrij) nieuwe reeks, vertelde ik al dat ik in Mokum terecht kwam en Innes en Reeman ontdekte, geen hoge literatuur, natuurlijk. Gewoon spannende verhalen van oudere heren die, rond WO1 geboren, de oorlog aan den lijve hadden ondervonden en daar spannende verhalen over vertelden. Daarnaast waren er, in die spannende jaren zeventig, nog heel veel schrijvers die spanning brachten, denk aan Alistair MacLean, Geoffrey Jenkins, Martin Dibner, hoewel die iets later was, maar ook aan mensen als Justin Scott, Fullerton en Basset.
Nu jullie ogen tuiten, zeg maar, wil ik alleen zeggen dat je niet alles gelezen kunt hebben en ja, ik heb natuurlijk veel schrijvers compleet, maar ook heel veel niet.
Op een gegeven moment trok ik bij een dame in, die nog bij haar moeder woonde, en daar hadden ze bijvoorbeeld Zola en Lampo en meer van die echte literatuurpausen. Ik begon voorzichtig met Zola, (zie foto) hebbende gehoord dat hij een 'deksels moeilijke schrijver' was. Maar man, oh man, wat viel dat mee. Zola was een naturalist en vertelde, goed, wel in de taal van die jaren, maar zo fraai geschreven, over de meest uiteenlopende onderwerpen. Over de mijnwerkers en hun lot, over 'de buik van Parijs' dat waren dan de Hallen, de enorme markt waar alle verse producten voor die stad werden verhandeld. Hij schreef ook over de verloren oorlog van de Fransen in 1870-/1871 tegen de Pruisen, hij vertelde dat allemaal in het kader van een grote familie, de Rouchon Macquart's. Een serie, vuistdikke romans van 21 delen. (Ik heb eerder over Zola geschreven in mijn geschiedenis Blog, zie daar.) Ik heb ze niet allemaal kunnen lezen, overigens, de familie had slechts vier of vijf delen van die serie.
Goed, over Lampo dus, mijn grotere held in die dagen. De man schreef, vanaf de jaren vijftig, zogenaamde "magisch realistische" romans, waarbij het meest bekende werk wel 'De Komst van Joachim Stiller' was en is. Ik verslond zijn werk(en). Ik heb het, hij is al jaren overleden, helemaal compleet, maar, het is, laat ik het zo zeggen, niet meer helemaal genietbaar. Op zijn oudere dag werd hij wat zeurderig en te romantisch, zoiets. Hij ging een soort suikertaarten proza schrijven, maar ik ben hem nog steeds trouw en herlees, te hooi en te gras, nog wel eens wat van hem, natuurlijk vooral het oudere werk. Momenteel gaat hij van een ereplaats in een van slaapkamers naar de grote zolder van onze woning.
Daarna moest ik overstappen, vond ik, naar de Nederlandse literatuur, Lampo was een Vlaming, natuurlijk en ja, de Hollandse letteren moesten geëerd, denk ik?
Helaas moest ik al heel snel niets hebben van de Nederlandse literaire wereld. Ik las wat van Reve, in al zijn namen en naamsveranderingen. Die man is onleesbaar en een prut schrijver. Niet volgbaar! Van Mulisch las ik ook wel eens wat, maar ja, de man was zo ingenomen met zichzelf dat dat op elke bladzij van al zijn boeken doorklonk. Wolkers, ging, niet alles maar vooral de pagina's over je-weet-wel, gingen er in als koek. Hermans was heel scherp en ik heb slechts een of twee van zijn boeken echt begrepen.
Zo sukkelde ik de jaren tachtig in. Ik las Tolkien, whoaw, ik las Forester, later Eco, Stockwin en Harris en Kerr en man, man, man, wat een schrijvers! Momenteel heb ik het laatste boek van Robert Harris, Munich, klaar liggen. Ik ben er een paar keer in begonnen, maar kom niet in het verhaal.
Ik heb namelijk een andere schrijver ontdekt, een man die in de jaren twintig tot en met zestig van de vorige eeuw schreef, een schrijver waar ik nu helemaal lyrisch van ben, Mr. A. Roothaert. Vooral bekend van de Vlimmen boeken.
=daar later meer over=
vrijdag 8 december 2017
Over vergeten schrijvers: dat zijn der veel!
En, om maar met de deur in huis te denderen, ga ik er vier van die vergeten schrijvers opnoemen: Roothaert, Coolen, Kortooms en Havank. Er zijn er veel en veel meer, hoor, zoals Du Perron, ene Ter Braak en misschien zelfs een Roelants onder andere. Die drie zijn geheel terecht vergeten, maar ook schrijvers als Beets en Conscience en zo zijn vergeten, maar dat dan geheel onterecht, en zo, maar ik wil geen levenswerk van mijn Blogjes maken, dus ik beperk me even tot deze vier!
Van die vier waren Roothaert, Coolen en Kortooms alle drie Brabanders, allen (bijna) afkomstig uit de Peel, waar veel van hun werken ook spelen. Deze drie hebben allen een enorm oeuvre geschreven, waarvan minstens een van hun boeken verfilmd is. Van Roothaert kennen we: "Dr. Vlimmen", een prachtig verhaal over een niet gelovige dierenarts in een fel katholieke streek, Coolen schreef het prachtige en ook nog eens spannende: "Dorp aan de rivier", ook al over zo een niet gelovige katholiek en Kortooms schreef zijn humoristische werken over mensen in de Peel, ik noem alleen maar even "Beekman en Beekman", maar ook van hem is bijvoorbeeld: "Help de dokter verzuipt" verfilmd.
Havank is overigens nooit verfilmd, maar wat niet is? Havank is overigens een geboortige Fries, uit Leeuwarden, maar niet steil, nee, integendeel. De vier zijn 'generatie' genoten van elkaar. Ze zijn allen geboren tussen 1896 en 1914 en drie van hen stierven tussen 1961 en 1967. Kortooms, die wat jaren jonger was, stierf overigens in 1999. Het is bekend dat Roothaert en Havank elkaar kenden, maar ik ga der effe vanuit, dat, in de toen nog niet zo grote kring van de hedendaagse Palmentjes en Thomeesetjes en zo, die mannen elkaar allemaal wel eens ontmoet zullen hebben. Alle vier kregen ze soms wel eens een grote en stevige dorst, luidt het verhaal, dus zullen ze elkaar wel eens op het Boekenbal zijn tegen gekomen.
Om even te beginnen bij Havank, dat is een pseudoniem van Hans van der Kallen, die Fries, weet je nog, hij had een groot oeuvre van detective verhalen. Die verhalen gingen over: 'De Schaduw', een merkwaardige, een hoogst merkwaardige, hoofdinspecteur van de Surete Nationale, de Franse Geheime Dienst. In den beginne, waren de verhaaltjes nogal haastig en nogal flauw, maar later werden ze steeds meer spannend. Hij schreef ongeveer dertig van de 'romans' rond zijn hoofdpersoon, de heer C.M.M. Charlier, de Schaduw dus.
Niets ten nadele van detective verhalen, ik herlees zijn boekjes, momenteel zo in de donkere dagen rond kerst, met graagte en plezier, maar ja, het zijn Philip Kerr verhalen, zeg maar. Plezant en amusant, maar niets verder.
Van Roothaert ben ik een dikke fan. Ik heb zijn: 'Spionage in het Veldleger' en zijn 'De vlam in de pan' met veel plezier en met veel spanning gelezen. (Dat als tweede genoemde boek is een felle aanklacht tegen de staat van het NL leger in de meidagen van '40. Hij werd daarop later fel veroordeeld, maar hij had, natuurlijk, helemaal gelijk. Lees dat boek, liefhebbers van de NL historie over onze tweede wereldoorlog geschiedenis en lees over het verraad dat onze soldaten en marine mensen toen is aangedaan.)
Hij, Roothaert, heeft meerdere detectives geschreven, waaronder 'Onbekende dader' en 'Onrust op Raubrakken'. Ik heb nog een aantal van zijn boeken klaar liggen voor een volgende vakantie. Waaronder: 'Villa Cascara' en 'De wenteltrap'.
Kortooms is een beetje een onbekende, voor mij. Ik las Beekman en Beekman als kind en genoot van de humor uit die boeken. Ik las nog wat meer en ja, het was wat gein en zo. Zoals Havank detectives schreef, zo schreef Kortooms leuke en lollige, vooral dat,boeken en verhalen over De Peel. Ik heb zijn dorp en zijn monument gezien in Deurne en ja, het was aangenaam om te zien en de tekst te lezen.
Antoon Coolen is natuurlijk een geweldige schrijver van de meest 'literaire' boeken over het gewone volk van de Peel. Zijn meest bekende boek, verfilmd, zoals ik al schreef, is 'Dorp aan de rivier'.
Ik zag die film, op de tv, toen ik een jaar of twaalf was en die maakte enorme indruk. Ik zag de scene voor me waarin een mevrouw een bonte handdoek van het hoofd werd gepakt en.. nee, nee, nee, lees het. Het boek maakte, na vijftig jaar, nog steeds indruk, eerlijk is eerlijk.
Over dat laatste boek, dat Dorp en zo, heb ik al eens geschreven, nu ja, als een zij stapje dan. Die Coolen schreef over een bepaalde arts, ene Hendrik Wiegersma. Die arts was een man naar mijn hart. "Alles voor mijn patiënten", luidde zijn devies en hij waagde de meest ingewikkelde daden om zijn patiënten te helpen, te redden. Maar goed, het was een Peelse held. Hij had een sjiek herenhuis in Deurne met een fraaie tuin en een mooie bongerd. Een van zoons, Frigo Wiegersma maakte jaren en jaren later daar een gedicht over: 'Langs het tuinpad van mijn vader.' Zijn partner Wim Sonneveld zong dat lied, kreeg er bijna een Oscar voor.
Ik ken dat tuinpad, ik heb het, met de racefiets in de hand bezocht en ik heb heel, heel hardop dat fraaiste lied van Sonneveld gezongen.
In die buurt vond niemand het merkwaardig, of hoogst merkwaardig, geloof ik!
=mochten jullie, lieve en trouwe lezers en lezeressen verder willen in een werkgroepje of zo, laat het me weten, ik wil altijd wel over boeken en schrijvers oh'en=
Van die vier waren Roothaert, Coolen en Kortooms alle drie Brabanders, allen (bijna) afkomstig uit de Peel, waar veel van hun werken ook spelen. Deze drie hebben allen een enorm oeuvre geschreven, waarvan minstens een van hun boeken verfilmd is. Van Roothaert kennen we: "Dr. Vlimmen", een prachtig verhaal over een niet gelovige dierenarts in een fel katholieke streek, Coolen schreef het prachtige en ook nog eens spannende: "Dorp aan de rivier", ook al over zo een niet gelovige katholiek en Kortooms schreef zijn humoristische werken over mensen in de Peel, ik noem alleen maar even "Beekman en Beekman", maar ook van hem is bijvoorbeeld: "Help de dokter verzuipt" verfilmd.
Havank is overigens nooit verfilmd, maar wat niet is? Havank is overigens een geboortige Fries, uit Leeuwarden, maar niet steil, nee, integendeel. De vier zijn 'generatie' genoten van elkaar. Ze zijn allen geboren tussen 1896 en 1914 en drie van hen stierven tussen 1961 en 1967. Kortooms, die wat jaren jonger was, stierf overigens in 1999. Het is bekend dat Roothaert en Havank elkaar kenden, maar ik ga der effe vanuit, dat, in de toen nog niet zo grote kring van de hedendaagse Palmentjes en Thomeesetjes en zo, die mannen elkaar allemaal wel eens ontmoet zullen hebben. Alle vier kregen ze soms wel eens een grote en stevige dorst, luidt het verhaal, dus zullen ze elkaar wel eens op het Boekenbal zijn tegen gekomen.
Om even te beginnen bij Havank, dat is een pseudoniem van Hans van der Kallen, die Fries, weet je nog, hij had een groot oeuvre van detective verhalen. Die verhalen gingen over: 'De Schaduw', een merkwaardige, een hoogst merkwaardige, hoofdinspecteur van de Surete Nationale, de Franse Geheime Dienst. In den beginne, waren de verhaaltjes nogal haastig en nogal flauw, maar later werden ze steeds meer spannend. Hij schreef ongeveer dertig van de 'romans' rond zijn hoofdpersoon, de heer C.M.M. Charlier, de Schaduw dus.
Niets ten nadele van detective verhalen, ik herlees zijn boekjes, momenteel zo in de donkere dagen rond kerst, met graagte en plezier, maar ja, het zijn Philip Kerr verhalen, zeg maar. Plezant en amusant, maar niets verder.
Van Roothaert ben ik een dikke fan. Ik heb zijn: 'Spionage in het Veldleger' en zijn 'De vlam in de pan' met veel plezier en met veel spanning gelezen. (Dat als tweede genoemde boek is een felle aanklacht tegen de staat van het NL leger in de meidagen van '40. Hij werd daarop later fel veroordeeld, maar hij had, natuurlijk, helemaal gelijk. Lees dat boek, liefhebbers van de NL historie over onze tweede wereldoorlog geschiedenis en lees over het verraad dat onze soldaten en marine mensen toen is aangedaan.)
Hij, Roothaert, heeft meerdere detectives geschreven, waaronder 'Onbekende dader' en 'Onrust op Raubrakken'. Ik heb nog een aantal van zijn boeken klaar liggen voor een volgende vakantie. Waaronder: 'Villa Cascara' en 'De wenteltrap'.
Kortooms is een beetje een onbekende, voor mij. Ik las Beekman en Beekman als kind en genoot van de humor uit die boeken. Ik las nog wat meer en ja, het was wat gein en zo. Zoals Havank detectives schreef, zo schreef Kortooms leuke en lollige, vooral dat,boeken en verhalen over De Peel. Ik heb zijn dorp en zijn monument gezien in Deurne en ja, het was aangenaam om te zien en de tekst te lezen.
Antoon Coolen is natuurlijk een geweldige schrijver van de meest 'literaire' boeken over het gewone volk van de Peel. Zijn meest bekende boek, verfilmd, zoals ik al schreef, is 'Dorp aan de rivier'.
Ik zag die film, op de tv, toen ik een jaar of twaalf was en die maakte enorme indruk. Ik zag de scene voor me waarin een mevrouw een bonte handdoek van het hoofd werd gepakt en.. nee, nee, nee, lees het. Het boek maakte, na vijftig jaar, nog steeds indruk, eerlijk is eerlijk.
Over dat laatste boek, dat Dorp en zo, heb ik al eens geschreven, nu ja, als een zij stapje dan. Die Coolen schreef over een bepaalde arts, ene Hendrik Wiegersma. Die arts was een man naar mijn hart. "Alles voor mijn patiënten", luidde zijn devies en hij waagde de meest ingewikkelde daden om zijn patiënten te helpen, te redden. Maar goed, het was een Peelse held. Hij had een sjiek herenhuis in Deurne met een fraaie tuin en een mooie bongerd. Een van zoons, Frigo Wiegersma maakte jaren en jaren later daar een gedicht over: 'Langs het tuinpad van mijn vader.' Zijn partner Wim Sonneveld zong dat lied, kreeg er bijna een Oscar voor.
Ik ken dat tuinpad, ik heb het, met de racefiets in de hand bezocht en ik heb heel, heel hardop dat fraaiste lied van Sonneveld gezongen.
In die buurt vond niemand het merkwaardig, of hoogst merkwaardig, geloof ik!
=mochten jullie, lieve en trouwe lezers en lezeressen verder willen in een werkgroepje of zo, laat het me weten, ik wil altijd wel over boeken en schrijvers oh'en=
donderdag 7 december 2017
Maar, der zijn ook echte en goede schrijvers, toch?
Ja, er zijn echte en goede vaderlandse schrijvers. Dat heb ik ondertussen ook ontdekt, maar je moet ze wel met een lampje zoeken, hoor, maar zie ook onderstaande lijst! Tommy Wieringa heeft in die lijst 113 punten en is dus topscorer van de vaderlandslievende, nee, Vaderlandse literatuur. Nee, dat zie ik zelf niet zo. Wieringa is natuurlijk een vaardige schrijver, maar meer ook niet. Ga dus maar het lijstje af, bekijk de namen en geef, in je zelf, commentaar! Maar dat commentaar mag ook hier hoor, op deze pagina of op mijn mailadres: Lucedith@gmail.com!
Deze getallen en cijfers komen natuurlijk van Google!
Van de meesten van hen, bovenstaande schrijvers,heb ik nog nog nooit gehoord, overigens. Lubach, lees ik, is een aardige cabaretier, meer niet. Isa Hoes heeft, heel triest, haar man verloren, heel triest, heeft daar een aardig boekje over geschreven, maar daarom is Isa nog geen schrijfster?!
Tot mijn grote blijdschap staat warhoofd en warrig haar hoofd Palmen NIET in die lijst, zij kan niet schrijven en kan, volgens Ischa Meijer, die staat er ook al niet in wordt vernoemd, ook nog eens niet n....., zoiets. Van der Heijden staat op drie, veel te laag, gezien zijn oeuvre, natuurlijk. Kees van Kooten staat wel goed, ongeveer en Mak mag meer punten krijgen. Ik ben het niet met zijn wereld beschouwing, die multiculti beschouwing, eens, maar hij is een goed en gedegen historicus en een vlotte schrijver. Ik mis overigens wel Herman Pley, een hele goede schrijver en kenner van de middeleeuwse literatuur, en ja, ik zie ook geen Philip van Oostrom, nog zo een goede middeleeuwen deskundige nergens staan.
Wel zie ik Wagendorp, schrijver van Mont Ventoux. Ik heb zelf overigens een fraaier boek geschreven over fietsende vrienden, maar dit terzijde. Ik mis de, van huis uit Turkse, schrijver Ozcan Akyol op deze lijst, overigens.
Maar goed, laten we eerlijk zijn, alle van de bovengenoemde "literatoren" hebben over het algemeen hun kunstjes vertoond bij diverse Gooise matras programma's als daar zijn DWDD, Pauw, Jinek et cetera. Dat geldt niet alleen voor de schrijvers, maar ook voor allerlei muzikanten van niets.
Even Kinnesinne: ik kom niet bij die bovenstaande praatprogramma's, hoewel mijn boek "De Berg" spannender en beter is dan dat van Wagendorp. Tja, dan breek je niet door, zeg maar!
=later meer over de literatuur in dit land, waarin ik in ga over de vergeten schrijvers: Roothaert/Havank/Kortooms=
- Oek de Jong - 96 punten
- A.F.Th van der Heijden - 78 punten
- Arnon Grunberg - 67 punten
- Jan Brokken - 66 punten
- Gerbrand Bakker - 65 punten
- Tom Lanoye - 60 punten
- Herman Koch - 58 punten
- Martin Bossenbroek - 57 punten
- Joke van Leeuwen - 56 punten
- Geert Mak - 53 punten
- Esther Naomi Perquin - 52 punten
- Michel van Egmond - 51 punten
- Kees van Kooten - 48 punten
- Toine Heijmans- 47 punten
- Esther Gerritsen - 46 punten
- Bert Wagendorp - 44 punten
- Marja Pruis - 43 punten
- Simone van der Vlugt - 40 punten
- Michael Berg - 39 punten
- Saskia Noort - 38 punten
- Peter Terrin - 37 punten
- Dimitri Verhulst - 36 punten
- Arjen Lubach - 35 punten
- Cees Nootenboom - 34 punten
- Esther Verhoef - 33 punten
- Anne Vegter - 32 punten
- Shira Keller - 31 punten
- Nelleke Noordervliet - 30 punten
- Isa Hoes - 29 punten
- Ramsey Nasr - 28 punten
- Christiaan Weijts - 27 punten
- Arthur Japin - 26 punten
- Erwin Mortier - 25 punten
- Carolijn Visser - 24 punten
Deze getallen en cijfers komen natuurlijk van Google!
Van de meesten van hen, bovenstaande schrijvers,heb ik nog nog nooit gehoord, overigens. Lubach, lees ik, is een aardige cabaretier, meer niet. Isa Hoes heeft, heel triest, haar man verloren, heel triest, heeft daar een aardig boekje over geschreven, maar daarom is Isa nog geen schrijfster?!
Tot mijn grote blijdschap staat warhoofd en warrig haar hoofd Palmen NIET in die lijst, zij kan niet schrijven en kan, volgens Ischa Meijer, die staat er ook al niet in wordt vernoemd, ook nog eens niet n....., zoiets. Van der Heijden staat op drie, veel te laag, gezien zijn oeuvre, natuurlijk. Kees van Kooten staat wel goed, ongeveer en Mak mag meer punten krijgen. Ik ben het niet met zijn wereld beschouwing, die multiculti beschouwing, eens, maar hij is een goed en gedegen historicus en een vlotte schrijver. Ik mis overigens wel Herman Pley, een hele goede schrijver en kenner van de middeleeuwse literatuur, en ja, ik zie ook geen Philip van Oostrom, nog zo een goede middeleeuwen deskundige nergens staan.
Wel zie ik Wagendorp, schrijver van Mont Ventoux. Ik heb zelf overigens een fraaier boek geschreven over fietsende vrienden, maar dit terzijde. Ik mis de, van huis uit Turkse, schrijver Ozcan Akyol op deze lijst, overigens.
Maar goed, laten we eerlijk zijn, alle van de bovengenoemde "literatoren" hebben over het algemeen hun kunstjes vertoond bij diverse Gooise matras programma's als daar zijn DWDD, Pauw, Jinek et cetera. Dat geldt niet alleen voor de schrijvers, maar ook voor allerlei muzikanten van niets.
Even Kinnesinne: ik kom niet bij die bovenstaande praatprogramma's, hoewel mijn boek "De Berg" spannender en beter is dan dat van Wagendorp. Tja, dan breek je niet door, zeg maar!
=later meer over de literatuur in dit land, waarin ik in ga over de vergeten schrijvers: Roothaert/Havank/Kortooms=
woensdag 6 december 2017
Geen Nederlandse Litaretureluur meer
Goed, Zola en zo al ontdekkend hebbende, kwam de stap nader om de Nederlandse letteren te gaan bestuderen. Ik las dus bijvoorbeeld Busken Huet, man wat erg, ik las Beets, grappig, maar wel belerend, immers een dominee zijnde, ik las Van Deijssel, gruwelijk, hoewel die nu ja, erotische scene van zijn hoofdpersonage er wel mee door kon, ik las Louis Paul Boon, ik las, later Van het Reve, afgrijselijke en naargeestige verhalen, ik nam werken van Mulisch ter hand, niet door te komen, (Reve zij het al: het werk van Mulisch, dat is vullis, het werk van Reve, da's pas leve) en ik las wat van Hermans.
Ik was niet onder de indruk dat ik er veel van zou opsteken, nu ja, laat ik het zo zeggen: het boeide me voor geen meter! Nog steeds was daar Lampo, met zijn half literaire en half spannende boeken en ja, dat kon ik allemaal verdragen. Maar nog meer Innes en nog meer Reeman en ja, ook Monsarrat, je weet wel, las ik. Kortom: ik las veel boelen met spanningsbogen, zeg maar. In de NL literatuur zijn niet veel spanningsbogen te vinden, hoor.
Ja, zo kwam het een van het ander, ik begon meer boeken te kopen voor de spanning, zowel fictie als non fictie, die non natuurlijk zijnde een niet uit de loterij, maar niet een soeur uit een klooster of zo.
Ik las en kocht veel geschiedenis, veel geschiedenis over van alles, vanaf de eerste mens tot aan de laatste wereldoorlog. Maar, ik las absoluut geen Nederlandse auteurs meer, had ik me voorgenomen.
Toen kwamen er mensen op mijn pad die me, nee, geen echte mensen, maar, laat ik het zeggen, nieuwsgierige stemmen in het hoofd, die me vertelden dat ik naar de bron terug moest, naar de oorsprong van het schrijven van Nederlanders.
Ik had, ik schreef het al, Beets en zo, gelezen, Piet Paaltjes, de gedichten van Blom, Nijhoff en zo, maar nee, ik moest naar de basis, begreep ik, gewoon naar het volksverhaal. Dat volksverhaal had ik, ik was amper twaalf, al eens gelezen en goed bevonden en me er kostelijk mee geamuseerd, ik moest dus terug naar de verhalen voor het volk!
Dus herlas ik nog eens Toon Kortooms' "Beekman en Beekman", herlas ik boeken van Roothaert, die op zolder lagen, zoals de 'Vlimmem trilogie', las en herlas de boeken van A.M. de Jong: 'Merijntje Gijzen' en zo, en Frank van Weezel, ik schaftte me de trilogieën van Antoon Coolen aan, waaronder het fantastische: "Dorp aan de rivier."*
En ja, ik was thuis. Nee, ik wilde geen ingewikkelde figuren als A.J.F., of Thomese, Palmen, een rampenplan, meer te lezen of boeken van warhoofden als Grunberg of Noteboom of welke literatureliere magoggel nu weer in de kranten als hoofdprijs werd afgeschilderd. Ik had mijn eigen boeken, mijn eigen leeswereld ontdekt.
En die heb ik nog. Nog steeds doe ik niets met die "pauzen" die zogenaamde onze schrijf- en taalwereld bevolken, ik heb der niets mee. Ik heb mijn schrijvers: Roothaert, Coolen en meer van die auteurs die normaal schrijven. Ja, ik weet het, vaak uit voorbije jaren, nu ja, zo zij het!
Ik lees natuurlijk veel, nog steeds, en ook veel van hedendaagse schrijvers, maar geen literatuur zwendelaars meer.
*Dorp aan de rivier is ook verfilmd. (Kijk maar op Jouwpijpje) De grap erbij is de arts in dat boek en in die film de vader is van Frigo Wiegersma, de partner van Wim Sonneveld. "Het tuinpad van mijn vader" bestaat echt, ik ben er geweest en heb het nummer daar ter plekke geneuried! Ik schreef er al over, veel eerder.
=over Havank, ooit eens misschien?=
Ik was niet onder de indruk dat ik er veel van zou opsteken, nu ja, laat ik het zo zeggen: het boeide me voor geen meter! Nog steeds was daar Lampo, met zijn half literaire en half spannende boeken en ja, dat kon ik allemaal verdragen. Maar nog meer Innes en nog meer Reeman en ja, ook Monsarrat, je weet wel, las ik. Kortom: ik las veel boelen met spanningsbogen, zeg maar. In de NL literatuur zijn niet veel spanningsbogen te vinden, hoor.
Ja, zo kwam het een van het ander, ik begon meer boeken te kopen voor de spanning, zowel fictie als non fictie, die non natuurlijk zijnde een niet uit de loterij, maar niet een soeur uit een klooster of zo.
Ik las en kocht veel geschiedenis, veel geschiedenis over van alles, vanaf de eerste mens tot aan de laatste wereldoorlog. Maar, ik las absoluut geen Nederlandse auteurs meer, had ik me voorgenomen.
Toen kwamen er mensen op mijn pad die me, nee, geen echte mensen, maar, laat ik het zeggen, nieuwsgierige stemmen in het hoofd, die me vertelden dat ik naar de bron terug moest, naar de oorsprong van het schrijven van Nederlanders.
Ik had, ik schreef het al, Beets en zo, gelezen, Piet Paaltjes, de gedichten van Blom, Nijhoff en zo, maar nee, ik moest naar de basis, begreep ik, gewoon naar het volksverhaal. Dat volksverhaal had ik, ik was amper twaalf, al eens gelezen en goed bevonden en me er kostelijk mee geamuseerd, ik moest dus terug naar de verhalen voor het volk!
Dus herlas ik nog eens Toon Kortooms' "Beekman en Beekman", herlas ik boeken van Roothaert, die op zolder lagen, zoals de 'Vlimmem trilogie', las en herlas de boeken van A.M. de Jong: 'Merijntje Gijzen' en zo, en Frank van Weezel, ik schaftte me de trilogieën van Antoon Coolen aan, waaronder het fantastische: "Dorp aan de rivier."*
En ja, ik was thuis. Nee, ik wilde geen ingewikkelde figuren als A.J.F., of Thomese, Palmen, een rampenplan, meer te lezen of boeken van warhoofden als Grunberg of Noteboom of welke literatureliere magoggel nu weer in de kranten als hoofdprijs werd afgeschilderd. Ik had mijn eigen boeken, mijn eigen leeswereld ontdekt.
En die heb ik nog. Nog steeds doe ik niets met die "pauzen" die zogenaamde onze schrijf- en taalwereld bevolken, ik heb der niets mee. Ik heb mijn schrijvers: Roothaert, Coolen en meer van die auteurs die normaal schrijven. Ja, ik weet het, vaak uit voorbije jaren, nu ja, zo zij het!
Ik lees natuurlijk veel, nog steeds, en ook veel van hedendaagse schrijvers, maar geen literatuur zwendelaars meer.
*Dorp aan de rivier is ook verfilmd. (Kijk maar op Jouwpijpje) De grap erbij is de arts in dat boek en in die film de vader is van Frigo Wiegersma, de partner van Wim Sonneveld. "Het tuinpad van mijn vader" bestaat echt, ik ben er geweest en heb het nummer daar ter plekke geneuried! Ik schreef er al over, veel eerder.
=over Havank, ooit eens misschien?=
Abonneren op:
Posts (Atom)