Tennissen in Australie

Ik wil even reageren over al die heisa die gemaakt werd en wordt over die tennisser die Australië uitgezet is. Djocovid, zoiets, dan. Nee, flauw naamgrapje, maar ik kijk nooit naar tennis, een vervelend tijdverdrijf in mijn ogen, alleen voor rijke en luie mensen. Maar goed. Die man werd het land uitgezet, hij was niet gevaccineerd en ja, meteen ging er een gehuil op over discriminatie en niet acceptatie van NIET gevaccineerden. 

 

Maar de waarheid ligt heel anders. De Australische regering(en) zijn heel erg voorzichtig met het binnen laten van buitenlanders. Immers, ze zijn dan wel een continent, maar ook een geïsoleerde eilanden staat, waar veel van hun flora, maar nog meer fauna, geen enkel afweermiddel bezitten tegen allerlei nare en, voor die flora en fauna, heel vijandige buitenlandse virussen/bacteriën. 

 

In 1988 heeft de Koninklijke Marine een smaldeel uitgezonden naar diverse exotische en voor ons Nederlanders, vreemde landen, toen nog. Onder andere Egypte, India, Australië, Nieuw Zeeland, Maleisië en Saudi Arabië waren de landen die dat smaldeel aandeden.

Ik weet dat zeker, ik was aan boord van een van die schepen.

Wij deden vier keer een Australische haven aan en alle vier keren moesten wij met onze schoenen door een schuifelbak met desinfectans, zoals je ook wel ziet op bepaalde inrichtingen met vee en zo.

 

Dat was natuurlijk om te voorkomen dat wij onder onze schoenen aangeplakte ziektekiemen hadden meegenomen, bijvoorbeeld uit Indonesië. Sommigen van ons hadden fietsen meegenomen en ook daarvan moesten de banden, die dus het grondgebied van dat fraaie land zouden aanraken, ontsmet worden. Een in onze ogen, hele logische verklaring, gezien het isolement van dat continent.

Wij hadden daar geen enkel probleem mee en werden als helden ontvangen door de bevolking. 

 

Dat nu een tennisser dat land binnen wil, zonder Covid vaccinatie en dat de Ozzie regering dat NIET toestaat vind ik helemaal begrijpelijk. De arrogantie van die man is dan ook onbegrijpelijk. Zijn thuisland, een Balkanstaatje, is in rep en roer en wil geen Australische bezoekers meer toe laten. Alsof je voor je lol naar de Balkan gaat zeg. Nu ja, dat laatste zal ik maar schrappen. Te beledigend voor die 6000 mensen in dat landje.

 

Ik wacht jullie honende en haat berichtjes maar af. Die tennisser is in jullie ogen meer waard dan de gezondheid van een heel continent, dat bijna zo groot als Europa is en iets meer bevolking kent dan ons land, maar wel heel veel kwetsbare dieren en planten heeft.

Maar soit, jullie, tennis kenners en fans, zijn meer kenners dan ik, neem ik aan.

 

Tweespalt in ons land

 Na weken, misschien maanden, wachten op de uitnodigingsbrief voor de booster prik, die maar niet kwam, waren we het helemaal zat. Nee, geen kwaad woord over hard werkende GGD mensen, die doen hun stinkende best, allemaal, daar ben ik van overtuigd, maar de administratie is een drama, lijkt me toe.

Enfin, na aanvankelijk geen brief te hebben ontvangen, maakten we maar online een afspraak. Waarom online een woord is is me een raadsel, maar het schijnt zo te zijn. De lief had aanvankelijk nog geen DigiD, maar die heb ik rap aan kunnen vragen, na wat verwikkelingen doordat ik, niet helemaal, maar toch wel wat dommer ben op het net.

Soit. We logden in, maakten een ellenlange vragenlijst, dit was begin december, mind you, en konden dan geprikt worden, eindelijk, ergens in januari, de zevende om exact te zijn. Ik kon om 0930 al komen en E was dan om 1145 aan de beurt. In Hilversum, nota bene, een dertig kilometer verderop. Dat zou betekenen dat ik door duisternis, nevel en waarschijnlijk heel slecht weer naar dat dorp moest rijden, terug moest komen en mijn vrouw op moest halen en nog eens die tocht moest maken. Omslachtig is het woord, milieuonvriendelijk komt ook in aanmerking als opmerking. Maar goed, je doet wat je kan, wij wilden de booster. Toch vonden we het allebei raar en we besloten om het landelijke GGD nummer te bellen om te zien of het prikken niet eerder kon plaatsvinden. Er is een vaccinatie locatie in ons dorp, Amstelveen, maar we waren voor de beide eerste doses in de RAI geweest, hemelsbreed 15 minuten van ons huis, als je rustig aan doet.

De geliefde belde, eindeloos vaak, met die nationale hulplijn en kreeg uiteindelijk een hele aardige mijnheer te pakken, die allemaal vragen stelde en een heel lang gesprek volgde, waarop we te horen kregen dat we allebei op 2 januari, zondag, vandaag, om half een terecht konden, in de RAI. Perfect dus. Dus gingen we vanmiddag naar de aangewezen locatie. Parkeren in het RAI gebouw is ook een ding hoor. Hoewel ik er vaker was, voor vaak fiets tentoonstellingen, had ik geen benul hoe groot dat complex eigenlijk is. Ik fiets er jaarlijks diverse malen langs en omheen, maar je verdwaald er echt, als je niet op je qui-vive bent, dus ik zorgde ervoor om me in te prenten waar we geparkeerd stonden. P3-3, ik sloeg het op op mijn inwendige harde schijf.

Buiten gekomen stond er een enorme rij mensen met allemaal mondmaskers op het gezicht en papieren in de hand. Wij sloten aan. Ik was er al van overtuigd dat ik de cyclocross van vanmiddag zou missen, maar mens, mens, mens, wat ging het allemaal vlot. Papieren ID bewijs, alles bij de hand, nog even een vragenlijstje in vullen en drie kwartier later zaten we al in de auto, ik had de parkeerplek heel goed onthouden, reden we, toch wel opgelucht: "Hoera, we hebben hem" naar huis, door een druilerig Buitenveldert. Een lied van Frans Halsema deinde zachtjes in mijn hoofd. "De jongen denkt waar kan het nou, het meisje zegt ik hou van jou en over Buitenveldert daalt alweer een DC 9" 

Thuis zetten we de tv aan en zien de ME een verboden demonstratie van anti vaccin mensen wegsturen met harde hand. De tweespalt in ons land is dus ongekend. Nee, ik spreek me niet voor of tegen uit, jullie begrijpen ons standpunt natuurlijk wel. Dus nee, geen vaccin en fel tegen, of dus ja vaccin, maar de mensen die zich wel laten prikken demonstreren niet tegen de niet gevaccineerden. Vreemd toch? Wij, de gevaccineerden, zorgen voor de samenleving, ga ik van uit? Samenleving, samen moeten we dat virus er onder krijgen, vind ik. Maar: wij hebben de derde prik en we gaan ook voor een vierde of vijfde of zoveelste prik hoor. Samen dat kloten virus bestrijden. 

Een aanstaande minister, Dijkgraaf, vertelde onlangs op tv dat het virus onder ons zou blijven en dat de niet gevaccineerde mensen op langere termijn waarschijnlijk heel veel gezondheidsproblemen zouden kunnen krijgen. 

Ik hoop het niet. Niet voor hen, maar voor de mensen die bikkelhard werken in de zorg.

Oh ja, nog de beste wensen, hoor.

Niet normale mensen.

 Helaas, vind ik, heb ik, tot nu toe, al tijden geen Blogje meer geschreven. Vaak deed ik dat over onrecht, of over dingen die me verwonderden, of over dingen die me opwinden, of waar ik opgewonden/boos over werd of was, nu ja, de dingen die me aan het denken zetten. Maar, raar genoeg, is dat tijden niet gebeurd. Niet dat ik me niet opwond over zaken, of dat ik niet meeging met de wereld die het was zoals het was, want ja, natuurlijk fokte ik me vaak op, maar, omdat ik zo vaak negatieve berichten terug kreeg, ben ik er even mee gestopt. Tot nu.

Ik ben er nu zo klaar mee, met al dat gedoe over de "Non vaccers", heten die mensen zo of wordt dat anders genoemd? Ze vinden zich zelf geuzen of zo. Ze demonstreren tegen de vaccins, ze slopen politie auto's, ze plunderen, ze haatten alles en ik haat hen!

Ik heb het er helemaal mee gehad. De besmettingen lopen op, de ziekenhuis opnames, en vooral de IC opnames lopen op, het dodental loopt op, vreselijk.

Is dat de schuld van de mensen die zich niet laten vaccineren? Ja. ik denk het wel. Ik denk dat die egotrippers ons land en onze bevolking weliswaar in gevaar brengen, door hun ego gel..! Omdat je ooit trombose kan ontwikkelen", of omdat je ooit een hersenziekte kan krijgen. WTF.

Als je je niet laat vaccineren heb je al een hersenziekte, niet gevaccineerde idioot. Je hebt geen idee wat je de rest van de samenleving aan doet. Je hebt geen idee, vanuit je hoge NIET VACCIN hoge toren hoe de wereld in elkaar zit. Je bent een low live, een egocentrische, totaal op je zelf geconcentreerde idioot.

Hoe durf jij de mensen in je omgeving aan te doen dat jij lekker niet geprikt wil worden? Terwijl de wereld om je heen dat wel doet om ook jouw, egoïstisch kadaver, jouw nare huid te redden? 

Het leven van mij, mijn vrouw, mijn kinderen en, sterker nog, mijn kleinkinderen, die zijn veel belangrijker dan mezelf of mijn directe naasten, komen door jou, non vaccer, in gevaar. Daarom haat ik je. Jij, bijvoorbeeld Willem Engel en al jouw ontkenners.

Er is CORONA, die zal er blijven, ons hele leven, maar door achterlijke figuren als die 'niet normale mensen' lopen de levens van ons en onze gezinnen gevaar.  

Hoe het moet worden opgelost? Prikken en prikken en afstand houden. Dus: verwijder de niet gevaccineerden uit onze samenleving, laat ze op een vlot ergens op de Atlantische oceaan huis houden, maar niet in een normale samenleving. Ze plaatsen zich zelf namelijk buiten ONZE samenleving? En dat is totaal gevaarlijk. Weer de niet gevaccineerden.

Tuig

 "Mag ik zeggen dat ik mijn land niet meer herken? Ja dat mag ik zeggen", zou Mart Smeets ooit wel eens hebben kunnen zeggen. Mart Smeets. Een grote man, niet alleen qua postuur, maar ook qua ijdelheid, qua bevlogenheid, qua werkzaamheid en qua kennis over vele zaken, toevallig ook over mijn sport, het wielrennen.

Maar daar gaat het nu niet over, niet over die Smeets. Hij zou het wel willen, denk ik. Het gaat er, dit is flauw natuurlijk, over dat je een verhaal, in veler ogen en zeker in de mijne, niet met 'ik' mag beginnen, Dan wordt het een ego bericht, zeg maar. Hoewel ik denk dat dit berichtje ook wel een ego bericht gaat worden.

Ik herken mijn land niet meer, dat is mijn verhaal, mijn boodschap. In een eerder berichtje schreef ik al dat ik dat enorme gedoe rond de Corona opstanden wel een beetje kon begrijpen, maar dat ik dat gedoe er ver te veel over vond gaan. Ik begrijp de mensen die in opstand komen, die boos zijn, die zich zorgen maken, die zich het allemaal aantrekken en die er geen ene moer meer van snappen, van die maatregelen dus. Dat doe ik ook niet meer, hoor. Niet essentiële winkels moeten dicht of nog niet? Of om zes uur? Of om acht uur? Maar waar zit de crux nu? Zes uur, acht uur? Niemand weet het. Of nee, alle niet essentiële winkels moeten helemaal dicht? De horeca dan weer vanaf een bepaald tijdstip of juist weer niet? Mag alcohol dan wel weer verkocht worden na acht uur in de supers of alleen voor mensen met 21 + in hun legitimatiebewijs? Mag je nog een burgertje scoren bij de Mc of ook al helemaal niet meer? Bakkie doen bij de Hema, met een lekkere worst? Weten jullie het allemaal nog?

 Mensen, regering, doe eens gewoon duidelijke uitspraken? Feit is dat er in Europa al geen ene gelijkduiding is over de diverse acties die worden of moeten worden genomen, zie het beleid in Oostenrijk, waar ze heel streng zijn, maar ook in Belgae, waar men acht (8!) ministers van volksgezondheid heeft. Europa lijkt me totaal failliet.

De mensen, nu ja, mensen, die die vreselijke rellen in steden en plaatsen als bijvoorbeeld Rotterdam/Leeuwarden/Groningen/Roermond/Susteren, maar meerdere plaatsen, hebben veroorzaakt, weten het ook allemaal niet meer. In mijn ogen is het tuig. Demonstreren doe je vredig, zoals wij, zei de auwe lul, tegen Vietnam en zo, tegen "Johnson moordenaar" en dat soort zaken en spreuken, waarbij we helemaal vergaten dat de eens, o zo geliefde, maar helaas vermoorde JFK, het bevel al had gegeven om de boel in Vietnam te gaan bombarderen, maar Soit. Maar rotzooi trappen deden we niet, ik herinner me een demo in Mokum die van het CS naar de Dam ging, waar in de kreten, zie boven, hard werden geschreeuwd, de wouten naast ons meeliepen en ik bang was dat ik gefotografeerd/herkend zou worden. Ik was toen namelijk een marine man en ik vreesde herkend te worden en de dag daarop, het was een zondagmiddag, vrij vroeg, want op zaterdag kon je niet demonstreren, het was a/ te druk in de stad en b/ we moesten op maandag weer vroeg op want maandag was het weer werkendag (zo gedisciplineerd waren we toen nog) maar er ging niets naar de gallemiezen en zelfs onze bekertjes en ons afval werden opgeraapt.

Dus nee, ik heb helemaal niets met de mensen die nu zogenaamd demonstreren. Relschoppers zijn het. JA, je mag het helemaal oneens zijn met de maatregelen en ja, daar mag je tegen zijn, maar doe dat wel normaal, gooi geen ambu's kapot, reageer je niet af op de wouten of de hulpverleners van de brandweer of de ambulance medewerkers, plunder geen winkels, want dan ben je geen demonstrant meer, maar een oproerkraaier en kom je waarschijnlijk uit de krochten van een hooligan voetbalclub. En ik veracht je. Ga in dat geval lekker terug onder die stenen waar je onder uit gekropen of gesidderd bent, want je bent niet meer dan een gedrocht, zo uit een Hobbit film gekropen en doe je niet voor als of je bezig bent om de democratie of de vrijheid van het woord te redden. 

Je bent niets, niks, niemendal. Je bent een gedrocht dat het niet waard is om in dit fraaie en vrijheidslievende land te wonen. IK HAAT JULLIE.

WK fietsen

 Mensen, mensen, mensen, wat een WK wielrennen was dit weer, nu ja, wat een WK was het eigenlijk voor het eerst? Het gebeurde allemaal in Vlaanderen en ja, het was een happening om nooit te vergeten!

De Vlamingen beweerden dat 'het fietsen weer thuiskwam', in navolging van het WK voetballen, of was het nu het EK, van een jaar of wat geleden, en ja, de Vlamingen hadden een beetje gelijk, hoor. Hoewel? De echte eerste fiets, zoals wij die kennen, werd ontwikkeld in Frankrijk, de eerste luchtbanden werden ontwikkeld in Ierland, door een dokter Dunlop en ja, daarna kwam het fietsen een beetje naar Vlaanderen toe en die hebben dat, net als wij Nederlanders het schaatsen, compleet omarmt. Herman Chevrolet en meerdere mensen hebben daar hele dikke boeken over geschreven, omtrent het hoe en waarom, interessant om te lezen en het geeft ook een beetje een inkijk in het feit waarom het wielrennen zo een typische Vlaamse sport is.

Inkijkje een: Vlaanderen was toen straatstervens arm en een man op een fiets, die wat presteerde, kwam soms thuis met een prijsgeld waar zijn ouders zich jaren krom voor moesten werken.

Inkijkje twee: in ons land was het verrijden van wielerwedstrijden tot dik in de jaren twintig, van de vorige eeuw, verboden en ja, zo kwamen er nauwelijks goede wielrenners voor in ons land. (Dominee en pastoor vonden het afgrijselijk dat er mannen reden met blote benen, maar ook dat die sport op de dag des Heren werd verreden, de enige vrije dag van de werkman, wanneer ze eigenlijk te kerke moesten.)

Enfin, ons land is eigenlijk nooit meer helemaal van die achterstand afgekomen. Ja, we hebben fantastische coureurs gehad, we hebben die nog, we hebben zelfs TdF en GdI winnaars en zelfs een VdE winnaar in onze gelederen, ook wereld kampioenen en een heleboel winnaars van grotere en minder grote wedstrijden. En we hebben natuurlijk top talenten, vul de namen zelf maar in, maar het fietsen leeft helemaal niet zo fanatiek als in België, maar misschien moet ik gewoon toch maar, discriminerend, Vlaanderen zeggen. Oh ja, de Walen hadden, in het verleden, hele goede renners, hoor, dat wel. Maar nu is Vlaanderen de basis van de koers en de Vlamingen zijn de liefhebbers van de koers.

Dus ja, dit najaar werd er in en rond Antwerpen en Leuven een WK wielrennen georganiseerd en mens, mens. mens wat een WK was dat! Niet alleen door het fantastische decor en die geweldige wedstrijden en die ontzettende fraaie medaillespiegels voor ons land* maar al helemaal door de fraaie streken en waar de renners (m/v) rond reden, maar ook door het fantastische en helemaal enthousiaste publiek. Vlaanderen op zijn best en ja, de frieten en het bier gingen giga omzetten scoren, het jaar dat we, een beetje, corona vrij waren. Ik heb een hele week genoten, dat mag ik wel stellen.

* Nederland had eenmaal goud, driemaal zilver en tweemaal brons. 

F1/Tennis/fietsen

Binnenkort komt de F1 weer naar Nederland. Dat moet heerlijk zijn voor de liefhebbers van die sport.

Een kennisje van me woont in Zandvoort, bij het circuit. Zij verheugt zich nu al enorm op de race, dat gebrul van de auto's en dat gedoe en dat leven in het (trouwens heel saaie) dorp en zo. Het is haar en hem gegund. Maar ik keek, tersluiks, fraai oud woord weer, even naar de prijzen van de entree voor die GP Zandvoort. De jongste dochter en haar vriend zijn ook vreselijke F1 fans, misschien daarom? De F1 gaat miljoenen opleveren aan Zandvoort en wijde omgeving.

Maar goed, er is dus nogal geld mee gemoeid.

Je mag 585,00 euro voor een tribune plaatsen aftikken, oef, wat een poen, soms een halve maand salaris? Niet voor de gewone man, geloof ik? 

 

Voor de finale van bijvoorbeeld de tennis finale van Roland Garros, die man was ooit een vliegheld uit WO1, voor de Fransen natuurlijk, maar werd neergeschoten door een Duitser, en ja, daar zit een heel verhaal aan vast, waar ook Anthony Fokker, de Nederlandse vliegtuigbouwer in Duitse dienst mee te maken heeft. (Die Garros was eerder wel heel afgezakt naar dat slappe tennisspel, overigens. Maar bien, soit, om dat te mogen zien, ik zal er nooit naar kijken, tennis is een afgrijselijk gedoe in mijn ogen) betaal je slechts 350 euro. Tennis is een naar spel, in mijn ogen. Er zijn meer rust momenten dan dat er gespeeld wordt. En dan nog dat middeleeuwse gedoe met die ballen mensen? ('Hen' heet dat tegenwoordig toch?) En dat gekreun van die spelers/speelsters/hen, na elke geslagen bal? Maak me gek...!)

Maar goed, even terug van mijn 'haatpaard', want ja, ik haat tennis, een debiel spel en een vreselijk gedoe, dat hele middagen gaat duren. 

Goed, verder: een finale van de Premier League is voor 750! pietermannen al te volgen, deze en vorige prijzen zijn allemaal per persoon, natuurlijk en ook nog eens buiten de kosten van de reis naar welke finale in welk land dan ook, in welk stadion in welk land dan ook en dat drijft de prijs nogal op, natuurlijk, inclusief hotel en vliegreis.

 

Goed, ik had en heb vaker bij finales of prologen van wereld koersen gestaan. Ik heb meerdere malen de TdF, de GdI en zelfs de VdE gezien, live voor mijn snufferd, maar ik heb er nooit iets voor betaald. Nu ja, je kom een pakket kopen met daarin een shirtje, een pet en een zonebril en vaak een rugtasje, allemaal met opdruk,voor een joet ongeveer.

Ik bleef zoeken, maar ik kon totaal geen bedrag vinden voor de entree van bijvoorbeeld, Parijs-Roubaix, van de Amstel Gold Race, Milaan-San Remo, Dwars door Vlaanderen, Parijs-Tours, noem maar op. Maar dus ook niet voor de Ronde van Vlaanderen, de echte eendagskoers van het jaar zeg maar, dus nam ik contact op met de 'inrichters' van die koers zoals dat zo fraai heet.

 

'Maar menneke, zijt ge op uwen kop gevallen, allez, jong, maar da trekt op niks, tiens. Den koers is toch gratis, kost u niks. Ge zijt zeker een 'Ollander da ge zo op uw frankses gaat zien, stommekloot! De koers is voor 't volk zunne en niet veur die sjieke meinse van den tennis of van den foetbaol, komt maor eens aan den start zien manneke, tien duzend mense, kiekt naor den start, twintig duzend mense kiekt naor den arrivé, onderweg kiekt, vieftig duisend mense aan de wegen, op de televisie kieken een miljoen mense, allez, waor klapt ge over? Toegangs preise? Voor den koers van 't joar? Ge zeit zot zeker?' 

 

Ik werd stil. Ja, misschien wel een miljoen mensen die naar de koers kijken. Maar er gaat geen centiem van alle uitzendingen naar die koersen. Triest, toch?

 

Museum bezoek met Muizenissen 2

 Enfin, twee weken na het mislukte bezoek gingen we het weer opnieuw proberen. Ditmaal geen besmettingen en geen Corona virus dat op de loer lag. De grap was dat ik door mijn Tomtom dezelfde kant was opgestuurd als de vorige keer. En de veel grotere grap was dat ik Frans' zijn voertuig op dezelfde plek zag als die vorige keer, bijna, op misschien 100 meter na, op exact dezelfde plek, net onder Utrecht.

Hij zag mij ook in zijn spiegel, ik reed verder dus maar achter hem aan en we bereikten op hetzelfde moment de afslag naar het Militair museum. Die laatste, wat is het, 500 meter, misschien een kilometer, is een plat en stuk gereden betonbaantje, vermoedelijk door al dat zware verkeer dat daar tanks en vliegtuigen naar toe bracht. Ik raakte een hobbel en man, man, man, wat gebeurt er? Mijn hele achteruitkijkspiegel lazert in een keer naar beneden. F... it, K.., Kl..., wat is dit? Eenmaal ingeparkeerd tracht ik die averij te verhelpen, maar dat gaat niet, natuurlijk niet, zoals later zal blijken. Frans doet nog even de bekende duit in het zakje, maar ja, goede maat dat ie is, hij is ook geen techneut.

Ik besluit dus maar om de garage te bellen, waar ik al jaren kom en een aardige dames zegt dat ik rond 1500 uur helemaal welkom ben. Hoe je het ook keert en wendt, toch ga je met een domperachtig gevoel zo'n prachtig gelegen gebouw binnen, toch?

 Veel musea hebben oude façades en zo. Dat leek me aanvankelijk ook denkbeeldig voor dit museum, maar: integendeel. Het Nationaal Militair museum is geweldig en ik wil jullie, lieve lezers, aanraden het te gaan bezoeken. Het is een geweldig nieuw gebouw, heel modern, helemaal apart voor die museum functie ingericht en opgezet en het heeft een prachtig uitzicht over de buiten expositie, als ik het zo mag noemen.

We dwaalden eerst door de militaire historie. Oude harnassen, helmen, kurassen, speren, diverse wapens, noem maar op. Later kwam het geschut aan de beurt, vanaf rare achterladers tot de meest moderne anti lucht wapens. We stonde elkaar een beetje verbaasd aan te kijken, "Er moet toch iemand eens geweest zijn, ooit, heel vroeger, die zei: van al die wapens en kurassen en zo, bewaar ik er een? Voor over 400 jaar in een museum?" Nu ja, veel van die oudere zooi is natuurlijk, aan de hand van schilderijen en tekeningen  gereconstrueerd, dachten en meenden we en dat is waarschijnlijk helemaal terecht. 

We dwaalden door de enorme collectie en keken onze ogen uit. Geschut, wapens, uitrustingen, uniformen, voertuigen en vliegtuigen te over en we en discussieerden van harte over Spitfires, Fokkers, Hawkers, Starfighters en F 16's die we allemaal zagen en we zagen ook de voertuigen waar wij diverse herinneringen aan hadden. Frans aan de Finse Patria, een doodkist op wielen, geloofde ik dat hij zei, waarin hij diverse patrouilles in Afghanistan had gemaakt en daar niet al te blij over was, over het voertuig dan en ik zag diverse Mariniers Landrovers, waar ik zelf op en mee gereden had en waar ik me daar helemaal thuis in voelde. (Als ik de centen en het bravoure had om een LARO, zoals die in Defensie termen wordt genoemd, te kopen had ik dat al jaren geleden gedaan, wat een heerlijke en betrouwbare voertuigen.)

Frans had dus zijn memories over de Patria, ik had het over een Duitse Mercedes. Op een morgen in Albanië kregen we te horen dat een Duitse Merc in een rivierbedding was gestort. Meteen een medisch team er op af, de mensen werden gered maar de chauffeur was dood. Triest. Die chauffeur, een Gefreite, een korporaal zeg maar, zei tegen zijn chef dat die brug niet betrouwbaar was. Zijn majoor, wel een overlever, had hem een opdracht gegeven: 'Befehl ist befehl', had hij gezegd en de Duitse Gefreite was dus dat onbetrouwbare bruggetje opgereden en ze waren vijf meter naar beneden gestort. De Gefreite had het niet overleefd. Dat vertelde een andere overlevende, een Oostenrijkse Luitenant. Ja, triest allemaal.

(Dat gedoe in Albanië had overigens meer weg van een internationaal circus. Als 'chef der equipage' zoals mijn functie in die vredesmacht toen was, had ik natuurlijk Mariniers, maar ook Belgen, mannen en vrouwen, Nederlands Landmacht personeel, mannen en vrouwen, Luchtmacht, natuurlijk ook mannen en vrouwen, Vloot personeel, mannen en vrouwen, onder 'mijn' beheer, maar ook Litouwers en Tsjechen en ja, die Oostenrijkers. Ik vond een Italiaanse collega terug, die ik in Noorwegen had ontmoet en ja, het was spannend, maar gezellig spannend.)

Enfin, we kwam het museum uit, aten nog iets en ik belde de WW. Die kwamen na anderhalf uur. Ik zei tegen mijn gabber diverse malen dat 'ie gewoon weg kon gaan, maar ja, de KM kreet is: Samen uit, samen thuis. De ANWB kwam, kon het niet oplossen, want geen secondelijm bij zich, zoiets simpels vertelde hij. Hij plakte de zaak vakkundig stevig af en even later reed ik, veilig voelend, terug naar huis. Bij de garage kwam een monteur de zaak bekijken, haalde de tape eraf, nam een bus secondelijm in de hand, spoot wat, drukte het stevig aan en vroeg er niets voor. 

Drie minuten later reed ik weer terug, nu echt naar huis, met een stevig geplakte achteruitkijk spiegel.

Tja, toch laten die dingen muizenissen in je hoofd na, tijdens zo een bezoek. Jammer, maar ik ga er met zoon en kleinzoon nog wel eens naar toe, maar dan zal ik ze waarschuwen voor de gaten in het beton.