Een "vlootje" bij het Korps (1)

Torren en vlootbalen: dat zijn natuurlijke vijanden! Vloot en Mariniers: het gaat nooit samen! "Dat vloot-eelt is een ongeorganiseerde en ongedisciplineerde troep". "Die rood gebiesde Jazz band kevers doen alleen aan opdrachten en tonen geen initiatieven!" 

Vloot en torren: dat gaat nooit goed samen. Zegt men!

Dat zijn ongeveer de meningen die je hoorde (en misschien nog hoort) in de wandelgangen van de organisatie die KM heet. De Koninklijke Marine, waarvan het Korps Mariniers een deel van uitmaakt. Maar: deze meningen zijn vooroordelen en, zoals de meeste vooroordelen, misschien, sterker, heel vaak, niet helemaal van waarheid gespeend, maar over het algemeen helemaal niet waar. Vloot en Korps niet samen kunnen werken? Niet samen door één deur kunnen? Kom nou! Ja, in de ogen van de vlootmensen die nooit met de mannen van het Korps hebben samengewerkt, misschien en ja, omgekeerd geldt dat voor leden van het Korps natuurlijk ook. Echter, vaak is er een soort, natuurlijk onuitgesproken respect, voor elkaar. De vloot heeft best wel, nare woorden die twee, bewondering voor de manier waarop de mannen met de rode strepen op het daags blauw, hun werk doen in meestal, nu ja eigenlijk altijd, hele moeilijke omstandigheden. (Altijd: waren het “meestal” of “soms” een beetje moeilijke omstandigheden, dan zou de KL het wel doen.) En dat deden die Korps Harries dan ook nog bij nogal wisselende temperaturen, die variëren van – 50 tot + 50. Aan de andere kant hebben de mannen van het Korps de nodige waardering voor de moeilijke omstandigheden waarin de vlootlui, bij windkracht zeven of zo, en een hoge zee, op een dansend en steigerend schip, nog kans zien om olie en voorraden aan boord te krijgen. Dat terwijl de mensen van de fraaie pakken met rode bies vaak met een enigszins raar gevoel in de maagstreek het bed houden.

Maar de praktijk logenstraft natuurlijk die vooroordelen helemaal. Ik ga het natuurlijk niet hebben over de geschiedenis van het roemruchte Korps. Dat doen de Korpsmannen en – historici veel beter dan ik dat kan, natuurlijk. Maar: het enige en echte Korps werd wel door een vlootman opgericht, nu ja, die gaf de OPORD dus uit. Dat was ene Michiel de Ruyter. Maar de eerste baas van het korps was ook nog eens ene baron Van Ghent. En die man was een Pleun, een soldaat. Ja, en hij heeft zijn naam niet van de kazerne, hoor. Maar goed, als vlootman ben ik gewend om dingen even duidelijk te stellen, maar dan wel met een vette knipoog naar de leden en mijn vrienden van het Korps.

Maar dat vloot en torren niet samengaan is nonsens. Ze kunnen elkaar niet missen, hoewel ze dat nooit zullen toegeven, natuurlijk. Trots is trots, nietwaar. Maar het feit blijft dat het Korps ondersteund wordt door de vloot. Dan bedoel ik daar niet allen de prachtige schepen mee die wij, groothartige vlootmensen die we zijn, apart voor hen hebben laten bouwen, maar vooral door de mannen en vrouwen van de Logistieke ondersteuning. Wees eerlijk, hoe goed MARNS  (mariniers)met diverse kwaliteitsnummers ook zijn, de vloot is meer gespecialiseerd in dat soort zaken. Neem de ziekenpa’s en – ma’s. Neem de kokologen, de magazijnbeheerders, neem de schrijvers of de OFFTA, OFFLDA en, ja zelfs, soms de LTZAR’s. (Diverse aanduidingen voor diverse soorten officieren.) Het is zelfs zo ver gekomen bij het Korps, dat men een apart LOGBAT (Logistiek Bataljon) op heeft gericht, waarin eigenlijk vooral vloot mensen dienen.

Maar hoe kwam ik bij het Korps terecht? In mijn jaren, ik ben in 2002 met FLO gegaan en toen  (maar misschien is het nu nog zo) moest je solliciteren naar een “naast hogere rang”. Ik was op dat moment SMJRLDGD (sergeant majoor) en was in die tijd hoofdinstructeur in het opleidingscentrum voor de ziekenverplegers in Hilversum. Maar zoals dat vaak gaat in ‘hogere rangen’ werd ik steeds meer een “bureau-man”. Maar ik wilde weer eens wat doen, echt met mijn vak bezig zijn, mensen beter maken, of sturing geven aan hen die dat deden. Na al de varende en operationele plaatsingen die ik had gehad was een jaartje zogenaamd “bureau aap” spelen wel lekker, maar ik wilde toch weer terug in mijn eigenlijke vak. Nu zijn die “operationele” plaatsingen voor wat hogere OOFFLDGD niet veel voorkomend, zeker niet in die tijd. Ik kreeg te horen dat ik kon solliciteren naar een walfunctie in Den Helder, maar dan wel als AOO, als stip, de krul was dan binnen. Maar, man Den Helder? Dat is niet alleen boven de boomgrens, het was ook nog eens een functie op een stoffig bureau. Bovendien zou ik moeten werken op een staf bureau waar ik alleen maar vijandig tegen aan keek, door eerdere en nare ervaringen. Met mensen die allemaal al stoffig waren, al waren gesuccombeerd maar alleen nog wachtten op hun begrafenis, en die mij eerder als verraders dan als collegae voorkwamen. Nou nee, dat al helemaal niet. Er kwam een bericht binnen dat er in de VBHKAZ een AOOLDGD gezocht werd om de functie van CDEGNKCIE over te nemen.

Ja, stap terug nu. Wat? AOOLDGD? GNKCIE? CDE?  Wat is dit allemaal? Ik geloof dat de lezers van dit verhaal voornamelijk mensen zijn die “ooit” maar misschien ook wel “nooit” gediend hebben bij de KM. De marine is namelijk gek op dit soort afkortingen, ik ben het moeilijke woord ervoor even kwijt. Maar voor de niet KM lezer: AOOLDGD staat voor Adjudant Onder Officier Logistieke Dienst Geneeskundige Dienst. GNKCIE betekent dan: GeNeeskundige CompagnIE en CDE is dan weer, vertaald: Chef Der Equipage. Da’s de man die tussen de equipage, de lagere rangen, en de officieren in staat, zeg maar. Ik solliciteerde, op de toen bekende manier. Een verzoekenbriefje, in drievoud, dat met “een schrijfmachine of met een duidelijk leesbaar handschrift” moest worden ingevuld en ja, ik maak het kort, ik kreeg de job inclusief de krul en dus: de centen, pegels, doekoe, munten, ook dat is wel belangrijk, natuurlijk, maar voor wie is dat niet?