Maten naaien!

Een hele goede en hele oude, niet wat leeftijd betreft, maar wel in aantal jaren, ene vriend F. deed, terecht, zijn beklag in een bericht op onze faceboek pagina van de RenP, je weet wel, die excluso vereniging! Hij, F., was laaiend woedend en ja, hij had gelijk, maar ja, gelijk is geen bochel, zei de oude filosoof Paco Saul al jaren. (Paco Saul is overigens een wat vreemde en mysterieuze figuur, waarover ik het nog wel eens zal hebben.)
Even over vriend F. Hij is, net als ik dat ben, een ouwe KM Onderofficier uit de verpleegwereld en dus ja, behept met A: zijn werkplicht en B: zijn empathische insteek. Dus broeder F. doet, nu "gepensioneerd", in zijn 'nieuwe' werk dat wat hij moet doen en, hem kennende, een heel veel stappie meer. Hij werkt in de zorg, bijna altijd in de nacht, hij werkt ergens, ik ga daar verder niet op in, zijn privacy is gewaarborgd, maar hij heeft een drukke en volle baan, al met al. Hij is, samen met z'n meisje, die ik ook ken, overigens, full time pa en ook nog eens, samen met zijn lieve echtgenote, een oppas opa en oma, net als de E. en ik zijn en dat schept een band, nu ja, dat geeft in ieder geval wel wat begrip en mede gevoel en "ideewisselingen" en zo naar elkaar toe en dat is geweldig spygososijo gelul allemaal. 
F. is nu, vandaag, helemaal boos en terecht! Op zijn werkplek gaat het niet helemaal goed, der wordt te veel gevraagd aan en van de collegae en er wordt te weinig terug gegeven, zeg maar!
Ik ga een stukkie van zijn boosheid hieronder weergeven. (Met zijn toestemming overigens. Maar: boos is boos en boos mag een uitlaatklep hebben!)

Quote: 
Maar, er is ons gevraagd, let wel, gevraagd, of wij indien daar gelegenheid voor is om wat klusjes te doen. Een duidelijk voorbeeld daar van is bijvoorbeeld de vele printverzoeken die wij krijgen.
Zo is ons ook een keer gevraagd of het mogelijk is dat wij in het weekend de brievenbus kunnen legen. Ook dit staat niet in onze taakomschrijving maar uit collegialiteit doen wij dat.
Het zelfde geld voor het vullen en legen van de vaatwasser. Dat is ons gevraagd. Meestal lukt ook wel tijdens een nachtdienst. Maar zoals jij al aangeeft, het lukt soms ook niet altijd omdat onze assistentie benodigd is in een unit. Het gebeurd ook wel dat wij de gehele nachtdienst in een Unit verblijven.
Maar hier zijn wij dus helaas het slachtoffer van onze goodwill. Wat begint als hulpvaardigheid wordt na een paar maal gezien als plicht. Als het dus niet een keer lukt, wordt er gelijk geklaagd. Althans zo komt het op ons over. Maar zoals al eerder aangegeven, dat een keer de vaatwasser niet geleegd is, heeft dus een hele goede reden.
Om even hier over verder te gaan. Wij zijn niet aangenomen om de rotzooi van collega’s op te ruimen. Een bekend voorbeeld hiervan was de keer dat de lege pizzadozen tot aan het plafond in de gammele opgestapeld stonden, daar heb ik toen persoonlijk voor bedankt. En ook hierover kwam gelijk een klaagmail. Verder is het ook zo dat er vaak niet genoeg mokken/theeglazen zijn om de vaatwasser te vullen, en een machine die half gevuld is, die zet ik niet aan. Kortom, hand in eigen boezem steken dus. Als niemand de vuile mokken terug brengt naar de pantry, dan hoef je ook niet te verwachten dat er de volgende ochtend een schone mok voor je klaar staat, want die zijn dan gewoon op. Helaas zien we maar al te vaak dat er vergeten wordt een deur af te sluiten en daar binnen zie je dan 3, 4, 5 vuile mokken/thee glazen op 1 bureau staan, maar ook dienbladen met vuile borden, bestek, en soepkommen met de aangekoekte inhoud er nog in, die er soms na weken nog staan, ronduit smerig en onhygiënisch. 
Unquote

Komt dit jullie bekend voor? Ja, dit is maten naaien van de eerste orde! Het is je werk afschuiven en je maten/collegae der mee opzadelen! F. zit met het geluiwammes van zijn maten! 
Het overkwam de lief, mijn E., ook vaak. Zij werkte ook in de zorg. Ze had ook vaak een hele drukke dienst, veel patiënten die niet door de eerdere ploeg afgehandeld waren en dan werd er ook nog gevraagd om de afwasmachine te legen en de medicijnen voor de volgende dag klaar te zetten en of dat ze de theepotten wel afdoende wilde afwassen! De E. werkte in haar eentje op drie afdelingen, waar er eigenlijk vijf zorgverleners moesten zijn! En die collegae bleven maar klagen als zij de volle afwasmachines of de vuilnisbakken niet leeg had geruimd en zo. 
Maten naaierei dus! F. is aangewezen om zijn werk te doen, i.e. zijn patiënten te verzorgen. Dat F. daarbij komende werkzaamheden doet, bedden verschonen als dat nodig is, luiers verschonen, hun tranen drogen, de familie inlichten, ik noem maar wat en dat soort gedoe, ja, dat weet hij en doet hij ook wel. Maar: je naait je aflosser toch als je, zoals in F's geval, je nog eens een hele afwas of erger moet oplossen? Sterker! Als er uit een collegiaal gevoel, ff een mokkie afwassen voor een gabbertje, een heel ritueel wordt gemaakt om een hele afwas (en meer, denk ik) aan jou, als collega, over te laten? Maten naaien!

Een tweede geval van Maten naaien, ook even. De ex coureur Thomas Dekker, de gevallen prins van het Nederlandse wielrennen, vertelt zijn verhaal en doet dat met allerlei hele gevoelige details over collegae van hem, opgetekend door Wannabee coureur Thijs Zonneveld. Ze spraken over diepe dingen, zeiden ze. Hoeren/Snoeren en Taxi rijden, heette dat, zoals we dat vroeger bij de KM vertelden en, zeiden we ook, nee, nee, we wisten dat we, zonder afspraken noot dingen over elkaar zouden vertellen. Wij waren geen matennaaiers! Nooit en nimmer!

Met dank aan F. om een stukje van zijn bericht te mogen lenen!