= kort: na allerlei afspraken op hoog niveau en allemaal waarschuwingen, na allemaal overvallen die voor het personeel, dat dat heeft meegemaakt, helemaal traumatisch is verlopen, mag het personeel van De Keten de deuren van de winkel slechts op bepaalde tijden openen, om het niet denkbeeldige overval gevaar tegen te gaan. Daar zijn keiharde afspraken over gemaakt (in dikke protocollen vastgelegd, hoor) en sommigen van ons, waaronder ik, hebben zelfs van die alarm knoppen om hun nek hangen, om dat gevaar te melden. Een collega, nee, zelfs een sectorchef, deed dat wel en verbrak dus zo de afspraak. Daar waar zij me vaak een half uur laat staan wachten als ik wel eens een (1) minuut te laat ben=
(Ok, het gaat in dit verhaal alleen slechts over een (1) simpele afdelingschef. Afdelings- chefs zijn mensen die vaak niets meer, over het algemeen vaak heel veel, minder scholing hebben gehad dan de mensen die zogenaamd "onder" hun werken. Vaak zijn ze boven komen drijven door steeds maar; "Ja chef, zeker chef, goed chef", te zeggen en dat dus jarenlang consequent, (voor een uitleg van die term, zie het vorige Blog), te blijven antwoorden. Veel van die sectorchefs hebben overigens geen idee van wat van hen verwacht wordt over hoe ze leiding aan hun afdeling moeten geven, nu ja, aan het aan hen toegewezen personeel dan. Ze hebben nooit enige training of cursus in die richting gehad. Er zijn er tussen die amper kunnen lezen/rekenen, ik meen dat, echt! Het is te gek voor woorden. (In mijn vorige leven hebben wij, onderofficieren, jarenlang trainingen gehad in dat geven van leiding en het beoordelen van ons personeel, in het motiveren en trainen van onze duur opgeleide mensen.
Niet zo bij de bij De Keten. Over het algemeen vinden ze, dat sectorchef volk dan, dat ze, doordat ze 'sectorchef' zijn, ze ook geen deel meer uit hoeven te maken van het werkfront, of de werkvloer, de mannen die het doen, van de winkel. Dus distantiëren ze zich van alles wat met de werkvloer te maken heeft en leven ze in iele en nare eigen en ivoren torentjes. Bij mijn KM hadden we die mensen ook, natuurlijk. Wij noemden hen 'officieren'. Een vreemd volk, dat ook niet wist hoe de wereld er uit zag. Nu noem ik dat soort personen tegenwoordig maar autisten of afdeling chefs)
Dus zie ik haar, zij die zich afdelingschef noemt en dus zou moeten weten hoe het 'wel' moet, die deur openen voor een van haar medewerksters, die, zoals gezegd een minuut of tien te laat was. Rond die klok ben ik al weer hard aan het werk aan het andere eind van de toko, en ik hoor de deurbel dus nooit. Deze ochtend zag ik het toevallig wel gebeuren, ik rommelde wat in mijn kastje, op jacht naar mijn Leatherman of zo. (Maar de keremn dat ik het niet gezien heb?) Ik keek naar het gebeuren en duidde, naar de sectorchef kijkend, die zogenaamde sectorchef dan en naar de klok wijzend, dat de deur nog helemaal niet open mocht. Maar ze opende die deur wel en liet haar personeelslid binnen!.
Ik vroeg verbaasd: 'Maar dat kan toch niet, het is toch nog geen tijd?' Het antwoord was klaar en simpel en werd heel bits, niet bitch, maar bits, maar vul maar in hoe dat Engelse woord uit onze taal ontstaan is, heel uitgesproken: 'Mijn afdeling moet wel aan het werk en draaien, ja!'
Toen gebeurden er een paar dingen in mijn hoofd en geen positieve dingen, als ik eerlijk ben. Het eerste ding was:
1! "Jij bent GVD de GVD een afdelingschef! Jij moet je GVD het voorbeeld zijn en je al helemaal aan de regels te houden."
2! "Dus: ik kan je ook niet vertrouwen. Ik dacht dat ik de vorige FM en zijn HOKA kon vertrouwen, maar die hebben mijn vertrouwen beschaamd, die hebben me vern...kt! En, dat doe jij dus nu ook!
3! "Dus:jouw arrogantie is zo groot: als de bakkerij niet werkt, dan werkt de winkel niet? Jij kijkt dus neer op de rest van de mensen die hier werken? Want, ik heb het ook druk en ik wil om vier of vijftien over zes ook binnen gelaten worden! Maar ik en mijn afdeling tellen dus niet mee in jouw ogen?"
Dus concludeer ik dat ik wel heel consequent ga moeten zijn en haar, die zogenaamde 'sector- of afdelingschef, niet meer mag en sterker nog, niet meer kan of wil vertrouwen. Dat ik dus helemaal geen ene moer met haar of die afdeling van haar, meer te maken ga of wil hebben, of er ook maar ene moer voor wil doen.
Ergo: dat ik me helemaal afkeer van de hele winkel, dat ik voortaan alleen maar mijn eigen 'dingetjes' doe en geen enkel woord van geen enkele sectorchef meer aanneem. Daarbij verwijzend naar het gedrag van hun collega. Die is namelijk (al helemaal) niet te vertrouwen en die heeft dus de toon gezet !Dus: ik ben verlost. Ik ben dus verlost van alle malle dingen. Ik ga vanaf nu mijn dingen doen, in mijn eigen tempo.
Maar, mijn salaris strookje is terecht, na bijna drie weken. Maar: met 100 euro minder dan waar ik recht op heb. Oude oplicht praktijken herleven schijnbaar weer. Dus: weer achter mijn geld aan! (Oeps, ik ben wel vaker poen kwijt geraakt, onder een andere FM?)
Nu ja, ik ga me dan uiteindelijk maar eens ziek melden. Een week of vier, een jaar of drie, "ziek" zijn is, sorry voor hen die ECHT ziek zijn, ook wel lekker. En dan hoef ik niet te Bloggen over de misstanden in De Keten hopelijk!
dinsdag 4 november 2014
maandag 3 november 2014
Inconsequent gedrag, dat mag! (deel een)
Ja, der was al een tijd geen blog meer verschenen over De Keten. Daar was ook weinig aanleiding toe. Maar vanaf nu? Alleen maar donkere tijden, geloof ik!
Hoewel? Nu ja, gewoon wel. FM was een hele tijd afwezig vanwege een redelijke ernstige ziekte van zijn jongste kind, een zoontje dat de familie naar mij heeft vernoemd. Ik schreef er eerder over. Gelukkig gaat het met het manneke en het gezin nu weer iets crescendo. Het jochie is uit het ziekenhuis en aan de beterende hand. Maar, ik sprak hem vandaag, hij en zijn gezin hebben het moeilijk gehad en ik weet en begrijp dat. Ik heb zelf vier van die rakkers opgevoed en heb nu twee kleinkind rakkers, die op gezette tijden ook wel eens in ziekenhuizen lagen dus ja, vertel me niks. De angst en de onzekerheid, je word er gek van.
Maar goed. Zoals in elke werkomgeving zijn er afspraken onder de mensen maar ook afspraken in de werkomgeving. Nu ja, dat begon al een paar duizend jaar geleden met de befaamde Tien Geboden, overigens. "Gij zult niet dit, gij zult niet dat, of, gij zult dat juist wel" en nou ja, je kent die zooi wel. In onze werkomgeving, bij De Keten, hebben we natuurlijk ook allemaal diverse en vaak vaststaande, en vooral op dat laatste woord leg ik even de nadruk, afspraken. Gij zult niet stelen, is der een van, maar ja, hoe geloofwaardig is dat als de leiding van je filiaal jou en de collegae al jaren lang bedot. Fraai oud woord voor: vern....! Dus ja, je geloofwaardigheid in alle FM(N) is natuurlijk al helemaal tot het nulpunt gedaald als de man ook je salarisstrookje van de afgelopen maand nog niet eens op kan diepen. "Ja, dan mot je hem maar digitaal aanvragen!" zeggen jullie. Nee, dat doe ik niet. Ik ben van de oudere stempel, van de hele oude garde! Van de oudere, zeg maar hele ouwe, garde. Ik wil papier in mijn handen hebben een stuk papier na kunnen lezen en niet een of ander digitaal brieffie op mijn scherm zien.
Nee, ik ben geen digibeet, verre van dat. Maar: ik lees geen E-boeken. Ik wil een boek in mijn klauwen hebben, het papier voelen en de bladen kunnen ruiken, ja! Duidelijk, ja!
Dus zeur ik de FM(N) al een week of twee aan zijn hoofd om dat stukje papier, maar nix, nada, nothing, nichts, Dus? Dus geen vertrouwen in de man.
Voor de oplettende lezertjes: we hebben ooit eens een soort cursus gehad, waar in we geleerd hebben dat "Afspraak = afspraak", is. Daar moesten we ons aan houden en we mochten het kader daar ook over aan spreken. Niets is dus minder waar. Maar goed, dat salaris strookje, ach, dat komt wel.
Wat veel erger is, is dat er mensen zijn die weg willen en ook nog eens kunnen komen met inconsequent gedrag. Ik geef de definitie van het woord consequent: "in overeenstemming met voorgaande afspraken." Dus, kort door de bocht: ik spreek wat af met mijn vrouw: "ik doe de boodschappen", ik doe ze niet, dus ben ik: inconsequent. Ik spreek wat af met mijn collega van het KDT: "ik ben morgen om zeven uur present". ik ben het niet, dus ben ik inconsequent. Het voorvoegsel 'in' betekent: 'niet', overigens.
Bij de hele Keten hebben we afspraken over de openingstijden van ons filiaal. Dit om eventuele overvallen en eventuele overvallers niet de kans te geven om hun slag te slaan. Dit zijn strikte regels, waar absoluut NIET van af geweken mag worden! Om 0600 gaat er een club mensen naar binnen. Daarna is het strikt verboden om de deur te openen tot 0630. Het gebeurt me wel eens, zelden overigens, dat ik vijf minuten na 0600 aan de deur sta. Lekke band, file, gewoon laat, what ever. Ik word er dus niet in gelaten want, zegt de boze mevrouw die dit verhaal beheerst, de chef van de Bakkerij: 'Je bent buiten tijd, dus je wacht maar tot half zeven.' Kijk, en dat is gewoon waar, ze is gewoon consequent. Dus wachtte ik, die paar maal dat het me overkwam, gewoon tot 0630. Jammer, een half uur werk gemist, op een minuut na of zo, maar goed: regels zijn regels! Dacht ik, als brave burger en nette oude en zich aan regels houdende marine man. Maar: wat schetste mijn verbazing vandaag?
De regels mogen gewoon overtreden worden door de cheffin van de bakkerij! Zij zag dus kans om een van haar personeelsleden rond kwart over zes: nog helemaal zware sluitingstijd, gewoon binnen te laten!
=later meer, maar er zal een piisig verhaal bijkomen, denk ik=
Hoewel? Nu ja, gewoon wel. FM was een hele tijd afwezig vanwege een redelijke ernstige ziekte van zijn jongste kind, een zoontje dat de familie naar mij heeft vernoemd. Ik schreef er eerder over. Gelukkig gaat het met het manneke en het gezin nu weer iets crescendo. Het jochie is uit het ziekenhuis en aan de beterende hand. Maar, ik sprak hem vandaag, hij en zijn gezin hebben het moeilijk gehad en ik weet en begrijp dat. Ik heb zelf vier van die rakkers opgevoed en heb nu twee kleinkind rakkers, die op gezette tijden ook wel eens in ziekenhuizen lagen dus ja, vertel me niks. De angst en de onzekerheid, je word er gek van.
Maar goed. Zoals in elke werkomgeving zijn er afspraken onder de mensen maar ook afspraken in de werkomgeving. Nu ja, dat begon al een paar duizend jaar geleden met de befaamde Tien Geboden, overigens. "Gij zult niet dit, gij zult niet dat, of, gij zult dat juist wel" en nou ja, je kent die zooi wel. In onze werkomgeving, bij De Keten, hebben we natuurlijk ook allemaal diverse en vaak vaststaande, en vooral op dat laatste woord leg ik even de nadruk, afspraken. Gij zult niet stelen, is der een van, maar ja, hoe geloofwaardig is dat als de leiding van je filiaal jou en de collegae al jaren lang bedot. Fraai oud woord voor: vern....! Dus ja, je geloofwaardigheid in alle FM(N) is natuurlijk al helemaal tot het nulpunt gedaald als de man ook je salarisstrookje van de afgelopen maand nog niet eens op kan diepen. "Ja, dan mot je hem maar digitaal aanvragen!" zeggen jullie. Nee, dat doe ik niet. Ik ben van de oudere stempel, van de hele oude garde! Van de oudere, zeg maar hele ouwe, garde. Ik wil papier in mijn handen hebben een stuk papier na kunnen lezen en niet een of ander digitaal brieffie op mijn scherm zien.
Nee, ik ben geen digibeet, verre van dat. Maar: ik lees geen E-boeken. Ik wil een boek in mijn klauwen hebben, het papier voelen en de bladen kunnen ruiken, ja! Duidelijk, ja!
Dus zeur ik de FM(N) al een week of twee aan zijn hoofd om dat stukje papier, maar nix, nada, nothing, nichts, Dus? Dus geen vertrouwen in de man.
Voor de oplettende lezertjes: we hebben ooit eens een soort cursus gehad, waar in we geleerd hebben dat "Afspraak = afspraak", is. Daar moesten we ons aan houden en we mochten het kader daar ook over aan spreken. Niets is dus minder waar. Maar goed, dat salaris strookje, ach, dat komt wel.
Wat veel erger is, is dat er mensen zijn die weg willen en ook nog eens kunnen komen met inconsequent gedrag. Ik geef de definitie van het woord consequent: "in overeenstemming met voorgaande afspraken." Dus, kort door de bocht: ik spreek wat af met mijn vrouw: "ik doe de boodschappen", ik doe ze niet, dus ben ik: inconsequent. Ik spreek wat af met mijn collega van het KDT: "ik ben morgen om zeven uur present". ik ben het niet, dus ben ik inconsequent. Het voorvoegsel 'in' betekent: 'niet', overigens.
Bij de hele Keten hebben we afspraken over de openingstijden van ons filiaal. Dit om eventuele overvallen en eventuele overvallers niet de kans te geven om hun slag te slaan. Dit zijn strikte regels, waar absoluut NIET van af geweken mag worden! Om 0600 gaat er een club mensen naar binnen. Daarna is het strikt verboden om de deur te openen tot 0630. Het gebeurt me wel eens, zelden overigens, dat ik vijf minuten na 0600 aan de deur sta. Lekke band, file, gewoon laat, what ever. Ik word er dus niet in gelaten want, zegt de boze mevrouw die dit verhaal beheerst, de chef van de Bakkerij: 'Je bent buiten tijd, dus je wacht maar tot half zeven.' Kijk, en dat is gewoon waar, ze is gewoon consequent. Dus wachtte ik, die paar maal dat het me overkwam, gewoon tot 0630. Jammer, een half uur werk gemist, op een minuut na of zo, maar goed: regels zijn regels! Dacht ik, als brave burger en nette oude en zich aan regels houdende marine man. Maar: wat schetste mijn verbazing vandaag?
De regels mogen gewoon overtreden worden door de cheffin van de bakkerij! Zij zag dus kans om een van haar personeelsleden rond kwart over zes: nog helemaal zware sluitingstijd, gewoon binnen te laten!
=later meer, maar er zal een piisig verhaal bijkomen, denk ik=
maandag 27 oktober 2014
Pissed of deel drie (en laatst?)
Dus ja, dus ja, ging ik maar aan de slag met die FIFO jaarkalender, zoals dat afgrijselijke domme karwei heet. Ik had mijn tijd beter kunnen besteden aan een, zelf opgesteld hygiëne, lees schoonmaak programma, maar FM (N) had heel ander ideeën. Dus stond ik domme dingen, in mijn ogen dan, te doen, terwijl R., mijn gabber van het KDT, mijn werk liep te doen.
Maar, so be it. De rivaliteit, nee, ik moet zeggen, de winkelwedstrijd, door de mensen in "pakken" bedacht, pakte dus ook niet goed uit voor ons. De groenteman en de man van de kip en kaas en de dame van de zuivel zeiden allemaal, bijna tegelijk: 'Krijg het heen en weer met je winkelwedstrijd, wij willen gewoon ons werk doen en geen gel.., eh, gedoe, zeg maar'. Als ik zeg dat de bewoordingen anders en minder wellevend waren, dan geloven jullie me vast niet!
Maar goed, geen winkelstrijd bij ons, in ons filiaal, dan. Maar wel, kreeg onze FM, de FM(N) was geloof ik nog niet aangetreden, het verzoek van een filiaal van ons, iets verderop in de stad, om hulpkrachten te gaan leveren. 'Maar', vroeg FM 'waarom?' Het antwoord was even simpel als vreemd. "We hebben een muizenplaag en hebben hulp nodig om die op te ruimen en schoon te maken en zo", reageerde, onder andere collega A, ooit, toen hij nog echt werkte, een fijne gabber, van dat filiaal. Onze FM is een van de beteren. Misschien wel de goeiste. Hij nam een hand, streek die over zijn hart en detacheerde, fraai oud Marine woord dit, een of twee collegae, die een dag of twee bezig waren met het vangen van die knaagdieren en het opruimen van dewelke (let op het fraaie oude woord) nesten en zo.
De dag nadien kreeg FM weer een verzoek van hetzelfde filiaal. "Man, ja, we hebben weinig personeel en kan je een pax of twee zenden om hier wat te komen cleanen en zo?",was het zielige verzoek van de leiding van dat filiaal. FM, zoals gezegd, hebbende een groot hart, detacheerde weer dezelfde pax, KM taal voor personeel, en die deden hun best, werkten zich de koelere, daarbij glimlachend en koffiedrinkend gadegeslagen door de collegae van dat filiaal. Logisch dat ze lachten, ze hadden zich nooit ene moer aan getrokken van het (overigens niet aanwezige schoonmaakplan) van hun leidinggevenden.
Een lieve, dus vrouwelijke, collega, liet me oip een gegeven moment een foto zien die ze gemaakt had op haar altoos (ja, daar is er weer een) aanwezige Ipod, die zij, overigens heel "erotisch" verbergt in haar BH. (Nee, nee, nee, ik ga nu niet over de warmte en de geur van haar buste beginnen en zo, toen ze met het toestel voorhield, ik ben dan wel een Oude Baas, een zogenaamde OB, maar ik ben zeker geen VOB'tje, hoor)
Op de foto die ik zag, zag ik een abstract schilderij. Ik ben geen liefhebber van abstracte kunst. Ik hou van figuratieve kunst. Hoewel ik op driehonderd meter afstand van het COBRA museum woon, heb ik er nog nooit een voet binnen gezet. COBRA is een groep kunstenaars uit de jaren vijftig, onder leiding, zeg maar, van Karel (ik rotzooi maar wat an) Appel, die heel abstract werk maakten, begrijp je?
Wat collega liet zien was een voorstelling: een 'doek', 70 bij 40 cm, in een loodgrijze achter tint. Op het doek liepen strepen: blauw, grijs, oud schimmelachtig vaal en vaag bruin en ook soms hel verkleurd oranje naar beneden. "Ja meid, ik vin der niks an, ik hou niet van dit soort schilderijen, maar als jij dat gemaakt hebt en als jij dat leuk vindt, sla je vleugels uit en doe maar verder, dan!' zei ik tegen haar. (Ik had de leesbril niet op, overigens.)
Collega (v) begon hardop te lachen. 'Joh, dit is geen schilderij, dit is hoe ik een van de onderste platen van de zuivel afdeling van dat filiaal aantrof! Ik heb op deze plaat minstens een half uur moeten boenen om het enigzins schoon te krijgen!' Ze lachte nog wat na en borg der platte ding, nu ja dat wat ze in der hand had dan, dus, op in haar welgevormde Bustehouder.
(Een oud Km rijmpje schoot door mijn hoofd: een matroos schreef aan zijn meisje: "Ik leg me nu te rusten en droom van U en Uw welgevormde buste")
Dus ja, dat filiaal zou natuurlijk ook niet echt mee spelen ion die "race naar de top", dogten wij. Dogten wij! Want, wat schetste onze verbazing? Je gelooft het niet! Het filiaal dat wij, door inzet van ons personeel, uit de problemen hebben geholpen, het filiaal dat vol muizen en vuiligheid zat: heeft een prijs gewonnen! Een prijs voor, hou je vast: GOED HYGIENE PLAN!
Uit gelachen nu? Ik zeg het, het is waar! Je gelooft het niet, maar een bepaalde collega van dat filiaal loopt dat allemaal, kraaiend van de pret, te verkondigen. Op alle "sociale media" die je maar kunt verzinnen. En wij: nee, geen prijs, een tik op de vingers: want ons "vakken vul plan" deugde niet. Misschien hadden we te weinig mensen in het filiaal, niet genoeg personeel aan het werk gezet? vroeg de "jury" nog eens fijntjes.
Maar, so be it. De rivaliteit, nee, ik moet zeggen, de winkelwedstrijd, door de mensen in "pakken" bedacht, pakte dus ook niet goed uit voor ons. De groenteman en de man van de kip en kaas en de dame van de zuivel zeiden allemaal, bijna tegelijk: 'Krijg het heen en weer met je winkelwedstrijd, wij willen gewoon ons werk doen en geen gel.., eh, gedoe, zeg maar'. Als ik zeg dat de bewoordingen anders en minder wellevend waren, dan geloven jullie me vast niet!
Maar goed, geen winkelstrijd bij ons, in ons filiaal, dan. Maar wel, kreeg onze FM, de FM(N) was geloof ik nog niet aangetreden, het verzoek van een filiaal van ons, iets verderop in de stad, om hulpkrachten te gaan leveren. 'Maar', vroeg FM 'waarom?' Het antwoord was even simpel als vreemd. "We hebben een muizenplaag en hebben hulp nodig om die op te ruimen en schoon te maken en zo", reageerde, onder andere collega A, ooit, toen hij nog echt werkte, een fijne gabber, van dat filiaal. Onze FM is een van de beteren. Misschien wel de goeiste. Hij nam een hand, streek die over zijn hart en detacheerde, fraai oud Marine woord dit, een of twee collegae, die een dag of twee bezig waren met het vangen van die knaagdieren en het opruimen van dewelke (let op het fraaie oude woord) nesten en zo.
De dag nadien kreeg FM weer een verzoek van hetzelfde filiaal. "Man, ja, we hebben weinig personeel en kan je een pax of twee zenden om hier wat te komen cleanen en zo?",was het zielige verzoek van de leiding van dat filiaal. FM, zoals gezegd, hebbende een groot hart, detacheerde weer dezelfde pax, KM taal voor personeel, en die deden hun best, werkten zich de koelere, daarbij glimlachend en koffiedrinkend gadegeslagen door de collegae van dat filiaal. Logisch dat ze lachten, ze hadden zich nooit ene moer aan getrokken van het (overigens niet aanwezige schoonmaakplan) van hun leidinggevenden.
Een lieve, dus vrouwelijke, collega, liet me oip een gegeven moment een foto zien die ze gemaakt had op haar altoos (ja, daar is er weer een) aanwezige Ipod, die zij, overigens heel "erotisch" verbergt in haar BH. (Nee, nee, nee, ik ga nu niet over de warmte en de geur van haar buste beginnen en zo, toen ze met het toestel voorhield, ik ben dan wel een Oude Baas, een zogenaamde OB, maar ik ben zeker geen VOB'tje, hoor)
Op de foto die ik zag, zag ik een abstract schilderij. Ik ben geen liefhebber van abstracte kunst. Ik hou van figuratieve kunst. Hoewel ik op driehonderd meter afstand van het COBRA museum woon, heb ik er nog nooit een voet binnen gezet. COBRA is een groep kunstenaars uit de jaren vijftig, onder leiding, zeg maar, van Karel (ik rotzooi maar wat an) Appel, die heel abstract werk maakten, begrijp je?
Wat collega liet zien was een voorstelling: een 'doek', 70 bij 40 cm, in een loodgrijze achter tint. Op het doek liepen strepen: blauw, grijs, oud schimmelachtig vaal en vaag bruin en ook soms hel verkleurd oranje naar beneden. "Ja meid, ik vin der niks an, ik hou niet van dit soort schilderijen, maar als jij dat gemaakt hebt en als jij dat leuk vindt, sla je vleugels uit en doe maar verder, dan!' zei ik tegen haar. (Ik had de leesbril niet op, overigens.)
Collega (v) begon hardop te lachen. 'Joh, dit is geen schilderij, dit is hoe ik een van de onderste platen van de zuivel afdeling van dat filiaal aantrof! Ik heb op deze plaat minstens een half uur moeten boenen om het enigzins schoon te krijgen!' Ze lachte nog wat na en borg der platte ding, nu ja dat wat ze in der hand had dan, dus, op in haar welgevormde Bustehouder.
(Een oud Km rijmpje schoot door mijn hoofd: een matroos schreef aan zijn meisje: "Ik leg me nu te rusten en droom van U en Uw welgevormde buste")
Dus ja, dat filiaal zou natuurlijk ook niet echt mee spelen ion die "race naar de top", dogten wij. Dogten wij! Want, wat schetste onze verbazing? Je gelooft het niet! Het filiaal dat wij, door inzet van ons personeel, uit de problemen hebben geholpen, het filiaal dat vol muizen en vuiligheid zat: heeft een prijs gewonnen! Een prijs voor, hou je vast: GOED HYGIENE PLAN!
Uit gelachen nu? Ik zeg het, het is waar! Je gelooft het niet, maar een bepaalde collega van dat filiaal loopt dat allemaal, kraaiend van de pret, te verkondigen. Op alle "sociale media" die je maar kunt verzinnen. En wij: nee, geen prijs, een tik op de vingers: want ons "vakken vul plan" deugde niet. Misschien hadden we te weinig mensen in het filiaal, niet genoeg personeel aan het werk gezet? vroeg de "jury" nog eens fijntjes.
zondag 26 oktober 2014
Aardig kwaad aardig. Rivaliteit 2
En nee, rivaliteit is niet erg en kan zelfs gezond werken. Als je al kunt rivaliseren met anderen. Als je dus voldoende personeel en middelen hebt om dat te doen. Zo niet, dan wordt het alleen maar een vervelende zaak van achter alle feiten aanhollen.
Zoals gezegd, heeft De Keten, nu ja, de directie daarvan, de mannen/vrouwen "in pakken" (zie vorige verhalen) besloten dat de filialen onderling maar eens een competitie moesten gaan houden. Geen enkel mens op de werkvloer zit daar natuurlijk op te wachten, geen enkele werknemer van geen enkel filiaal. Niet omdat competitie en/of rivaliteit ongezond is, zoals gezegd, maar, gewoon, omdat we, met weinig personeel, al genoeg te doen hebben zonder dat we ook nog eens elkaar het licht uit de ogen te moeten schijnen. (Omdat we moeten inleveren op personeel van dat gehate HK dat geen enkele voeling heeft met die werkvloer!)
Waar de regels voor de competitie op gebaseerd zijn, weet men trouwens alleen in dat saaie en sombere en nare Hoofdkwartier, ergens in een door god en Klein Pierke vergeten plaatsje ergens in een provincie, waar men waarschijnlijk niet genoeg meemaakt om in leven te blijven. Ik ken ze nauwelijks, die figuren die uit die boerenpolder komen. Ik weet alleen dat ze net zoveel verstand hebben van het werken in een filiaal en het werk op de vloer als de bekende koe van de bekende spruiten. In het saaie bestaan van de HK mens is er hooguit wat rivaliteit in de onderlinge afdelingen als het gaat om het feit wie er het eerste bij de koffiemachine is, of wie als eerste afdeling weer een nieuwe cartridge voor de printer nodig heeft. Dus nee, HK en de "wereld": het gaat nooit een huwelijk worden, hoor.
Dus moeten we, op aansporing van het HK, voldoen aan de rivaliteit. Dus zegt men: een wedstrijd, da's gezond joh, zet je beste beentje voor, ga ervoor, doe je ding, maak er een plezierige wedstrijd van en we beoordelen je. Weet je, daar wordt dan een geldbedrag aan gekoppeld. Daar kun je een fijn personeelsfeest van houden. (Tja en dat maakt me ook weer kwaad. Een personeelsfeest. Daar mag/moet je dus over stemmen. Een personeelsfeest waar ik, dikke zestiger ook aan mee "mag" doen. Paintballen, Bowlen, eten, zulks! No effing way. Ik ken hooguit wat mensen van de ochtend ploeg en heb totaal geen zin om met een groep jeugdigen (vanaf 14 +) die ik totaal niet ken en die mij ook niet kennen (of dat zouden willen, waar ik hen gelijk in geef, natuurlijk, grumpy old man die ik dreig te worden nee, eerlijk zijn, die ik een beetje al ben) te gaan eten in allerlei restaurants die, over het algemeen Halal maaltijden serveren. Want, ik ga nu heel erg door de midden bocht, veel van onze werknemers zijn moslims. Die eten dus Halal. Halal vlees wordt dus traditioneel geslacht. Daar heb ik mijn hele leven tegen geprotesteerd. (MAAR: OOK TEGEN KOSHER SLACHTEN! Ik schrijf dat maar groot anders wordt ik morgen weer van van alles beschuldigd) En nu zou ik dat vlees dus wel moeten gaan eten? I do not think so, Ich denke es nicht, Je ne le pens sa! Dus: NFW. Dus: geen feest voor deze oudere mijnheer. Take it or leave it, dus.)
Dat heb ik overigens al die jaren gedaan, ik heb nooit meegedaan aan personeelsfeesten, voor andere redenen dan hier boven vermeld, trouwens. Maar, het geld dat IK ook mee heb lopen verdienen voor die personeel pot gaat wel aan mijn neus voorbij. Maar ook aan de neuzen van ander collegae die niet willen/kunnen meedoen aan het zogenaamde feest, natuurlijk)
Maar goed, dat is het minste van mijn opmerkingen, het minste van mijn kritiek of mijn ergernissen. Waar het me vooral om gaat is dat de befaamde hukkemukken in het nare en kleine en bekrompen provincieplaatsje zonder naam, de mensen die geen idee hebben hoe de wereld echt in elkaar zit, tegen ons, de mensen op de vloer, zij die het geld maken, zij die de poen verdienen, de poen die de hukkemukken een dik betaald salaris geeft, ons wel vertellen hoe het moet. Je moet een hele goeie AGF, oh ja, Aardappelen/Groente/Fruit afdeling neerzetten! (Zegt de groenteman: maar ik heb geen personeel) Je moet een hele goeie zuivel afdeling hebben! (Zegt de melkboer: ik heb maar een pax werken, ik heb niets meer, ik leen al uren van die vent van de DV) Je moet een sterke KW afdeling neerzetten! (Zegt de man van de KW: mag ik dan personeel aannemen?) Je hygiëne moet tiptop zijn! (Zegt de man van de Hygiëne, ik dus in dit geval, best, geef me er maar TIJD voor, ik doe het nu tussen de bedrijven door en ja, dat is zo goed en kwaad het gaat, toch maar echt een beetje hier en daar.)
Dus zegt de FM(N) nog even snel: Doe even de jaartelling FIFO, van het broodbeleg en zo. We hebben binnekort een winkelwedstrijd!
Ik ga dat laatste nog wel eens, in een ander verhaal, dat iets minder positief als het huidige is, uitleggen. Maar pas als ik uitgebriest ben, hoor en dat duurt nog wel even.
Overigens zat ik vandaag weer eens heerlijk op de fiets. Door de polders rond Amstelveen en Mokum, 020, oké, als jullie dat liever hebben. En ik rekende uit dat ik nog minder dan zeshonderd werkdagen te gaan heb tot het volledige "geluk" dat mij dan, hopelijk, te beurt valt. Nog 584 dagen in de tredmolen van RIVALITEIT en HK figuren. Ik kijk er echt naar uit!
Zoals gezegd, heeft De Keten, nu ja, de directie daarvan, de mannen/vrouwen "in pakken" (zie vorige verhalen) besloten dat de filialen onderling maar eens een competitie moesten gaan houden. Geen enkel mens op de werkvloer zit daar natuurlijk op te wachten, geen enkele werknemer van geen enkel filiaal. Niet omdat competitie en/of rivaliteit ongezond is, zoals gezegd, maar, gewoon, omdat we, met weinig personeel, al genoeg te doen hebben zonder dat we ook nog eens elkaar het licht uit de ogen te moeten schijnen. (Omdat we moeten inleveren op personeel van dat gehate HK dat geen enkele voeling heeft met die werkvloer!)
Waar de regels voor de competitie op gebaseerd zijn, weet men trouwens alleen in dat saaie en sombere en nare Hoofdkwartier, ergens in een door god en Klein Pierke vergeten plaatsje ergens in een provincie, waar men waarschijnlijk niet genoeg meemaakt om in leven te blijven. Ik ken ze nauwelijks, die figuren die uit die boerenpolder komen. Ik weet alleen dat ze net zoveel verstand hebben van het werken in een filiaal en het werk op de vloer als de bekende koe van de bekende spruiten. In het saaie bestaan van de HK mens is er hooguit wat rivaliteit in de onderlinge afdelingen als het gaat om het feit wie er het eerste bij de koffiemachine is, of wie als eerste afdeling weer een nieuwe cartridge voor de printer nodig heeft. Dus nee, HK en de "wereld": het gaat nooit een huwelijk worden, hoor.
Dus moeten we, op aansporing van het HK, voldoen aan de rivaliteit. Dus zegt men: een wedstrijd, da's gezond joh, zet je beste beentje voor, ga ervoor, doe je ding, maak er een plezierige wedstrijd van en we beoordelen je. Weet je, daar wordt dan een geldbedrag aan gekoppeld. Daar kun je een fijn personeelsfeest van houden. (Tja en dat maakt me ook weer kwaad. Een personeelsfeest. Daar mag/moet je dus over stemmen. Een personeelsfeest waar ik, dikke zestiger ook aan mee "mag" doen. Paintballen, Bowlen, eten, zulks! No effing way. Ik ken hooguit wat mensen van de ochtend ploeg en heb totaal geen zin om met een groep jeugdigen (vanaf 14 +) die ik totaal niet ken en die mij ook niet kennen (of dat zouden willen, waar ik hen gelijk in geef, natuurlijk, grumpy old man die ik dreig te worden nee, eerlijk zijn, die ik een beetje al ben) te gaan eten in allerlei restaurants die, over het algemeen Halal maaltijden serveren. Want, ik ga nu heel erg door de midden bocht, veel van onze werknemers zijn moslims. Die eten dus Halal. Halal vlees wordt dus traditioneel geslacht. Daar heb ik mijn hele leven tegen geprotesteerd. (MAAR: OOK TEGEN KOSHER SLACHTEN! Ik schrijf dat maar groot anders wordt ik morgen weer van van alles beschuldigd) En nu zou ik dat vlees dus wel moeten gaan eten? I do not think so, Ich denke es nicht, Je ne le pens sa! Dus: NFW. Dus: geen feest voor deze oudere mijnheer. Take it or leave it, dus.)
Dat heb ik overigens al die jaren gedaan, ik heb nooit meegedaan aan personeelsfeesten, voor andere redenen dan hier boven vermeld, trouwens. Maar, het geld dat IK ook mee heb lopen verdienen voor die personeel pot gaat wel aan mijn neus voorbij. Maar ook aan de neuzen van ander collegae die niet willen/kunnen meedoen aan het zogenaamde feest, natuurlijk)
Maar goed, dat is het minste van mijn opmerkingen, het minste van mijn kritiek of mijn ergernissen. Waar het me vooral om gaat is dat de befaamde hukkemukken in het nare en kleine en bekrompen provincieplaatsje zonder naam, de mensen die geen idee hebben hoe de wereld echt in elkaar zit, tegen ons, de mensen op de vloer, zij die het geld maken, zij die de poen verdienen, de poen die de hukkemukken een dik betaald salaris geeft, ons wel vertellen hoe het moet. Je moet een hele goeie AGF, oh ja, Aardappelen/Groente/Fruit afdeling neerzetten! (Zegt de groenteman: maar ik heb geen personeel) Je moet een hele goeie zuivel afdeling hebben! (Zegt de melkboer: ik heb maar een pax werken, ik heb niets meer, ik leen al uren van die vent van de DV) Je moet een sterke KW afdeling neerzetten! (Zegt de man van de KW: mag ik dan personeel aannemen?) Je hygiëne moet tiptop zijn! (Zegt de man van de Hygiëne, ik dus in dit geval, best, geef me er maar TIJD voor, ik doe het nu tussen de bedrijven door en ja, dat is zo goed en kwaad het gaat, toch maar echt een beetje hier en daar.)
Dus zegt de FM(N) nog even snel: Doe even de jaartelling FIFO, van het broodbeleg en zo. We hebben binnekort een winkelwedstrijd!
Ik ga dat laatste nog wel eens, in een ander verhaal, dat iets minder positief als het huidige is, uitleggen. Maar pas als ik uitgebriest ben, hoor en dat duurt nog wel even.
Overigens zat ik vandaag weer eens heerlijk op de fiets. Door de polders rond Amstelveen en Mokum, 020, oké, als jullie dat liever hebben. En ik rekende uit dat ik nog minder dan zeshonderd werkdagen te gaan heb tot het volledige "geluk" dat mij dan, hopelijk, te beurt valt. Nog 584 dagen in de tredmolen van RIVALITEIT en HK figuren. Ik kijk er echt naar uit!
zaterdag 25 oktober 2014
Aardig Kwaad Aardig (over rivaliteit) Deel 1 nog maar!
Is rivaliteit gezond? Ja, natuurlijk. Zonder rivaliteit zou de mensheid niet meer bestaan, denk ik. Zonder rivaliteit zouden we allang opgevreten zijn door andere en veel grotere dieren of door andere (lagere) mensen soorten of door het steeds veranderende klimaat of zo.
Mannen, ja, sorry, maar jullie vrouwen gaan ook nog voorkomen in dit verhaal, maar vooral mannen doen werkelijk aan rivaliteit: wie heeft de langste en wie kan het verste plassen of zijn naam in de sneeuw schrijven met zijn pl.. enzovoort, toch? Wees nou eerlijk, zo zit de wereld van de "Marlboro" man in elkaar. Toch? Wees weer eerlijk: sport is een mannending. Natuurlijk zijn er vele vrouwelijke sporters, die zelfs EK of WK worden in hun disciplines, maar de echte en harde sporten worden gedaan door kerels, nu ja, mannen. Voorbeelden? Kijk maar eens een zondagmiddag Tv. Dames Hockey? Vrouwen voetbal? Vrouwen op racefietsen? Ja, het moet en mag, maar interessant? Nauwelijks. Maar kijk ook naar allerlei films. Mannen doen hun ding, vrouwen het hunne. Mannen doden de boeven, vrouwen praten met de slachtoffers en zo. Seksistisch? Nee, hoor. Een gewone en reële kijk op de wereld. (Maaqr met een enorme knipoog, natuurlijk!)
Mannen, ja, sorry, maar jullie vrouwen gaan ook nog voorkomen in dit verhaal, maar vooral mannen doen werkelijk aan rivaliteit: wie heeft de langste en wie kan het verste plassen of zijn naam in de sneeuw schrijven met zijn pl.. enzovoort, toch? Wees nou eerlijk, zo zit de wereld van de "Marlboro" man in elkaar. Toch? Wees weer eerlijk: sport is een mannending. Natuurlijk zijn er vele vrouwelijke sporters, die zelfs EK of WK worden in hun disciplines, maar de echte en harde sporten worden gedaan door kerels, nu ja, mannen. Voorbeelden? Kijk maar eens een zondagmiddag Tv. Dames Hockey? Vrouwen voetbal? Vrouwen op racefietsen? Ja, het moet en mag, maar interessant? Nauwelijks. Maar kijk ook naar allerlei films. Mannen doen hun ding, vrouwen het hunne. Mannen doden de boeven, vrouwen praten met de slachtoffers en zo. Seksistisch? Nee, hoor. Een gewone en reële kijk op de wereld. (Maaqr met een enorme knipoog, natuurlijk!)
Maar, dat echt bestaande verschil tussen de geslachten, is gegroeid doorheen het ontstaan van de mensheid. De eerste mensen waren jagers. Mannen jaagden, vrouwen verzorgden het kroost en kookten en naaiden kleding, dat laatste woord zeg ik er maar even bij. Mannen kregen daarom ook een beter idee van waar de jacht moest plaats vinden, dan vrouwen. Mannen kregen daardoor ook een beter kijk op hoe je een mammoet of zo, in een kleine ruimte moest zien te krijgen om dat beest dan dood te schieten met pijl en boog of dood moesten gooien met grote stenen.
Vele eeuwen later, ongeveer wel een 50.000 jaar later, werden die eigenschappen: "ruimtelijk inzicht" of "goed in- of uit parkeren genoemd" en dat is dus ook zo. Nee, nee, nee, verre van, ik ben geen "anti-vrouwen" man, integendeel. Ik waardeer vrouwen om al hun goede (en soms minder prettige) eigenschappen. Maar: dames die dit lezen, of er van gruwen, mannen werken nog steeds samen beter dan vrouwen in een groep. Wees eerlijk, ik ben het ook. Kerels hebben wel eens mot onderling. Dat kan hoog oplopen, heb ik in mijn werkzame leven ervaren. Dan meppen ze elkaar voor de harses en dan drinken of praten ze het weer af. Vrouwen? No way. Eens een wrok, altijd een wrok en ontken het niet!
De Engelse dichter William Congreve schreef het in 1690 of zo al: "Hell has no fury like a woman scorned", vrij vertaald: een beledigde vrouw is erger dan de Duivel!
Kijk om je heen. mannen, luister naaar de verhalen in je familie en gezinnen en onder je vriendinnen. Het is waar!
Tja, aborteren, het is een vak hoor en ik doe het weer vakkundig. Nee, waar dit Blog over gaat is over rivaliteit en of dat wel/niet/misschien/soms, doorhalen wat je wilt, nodig of dus ook, nuttig is. Ja, zeg ik. In mijn (ik heb het tot vervelens toe geschreven) echte leven hadden we bij de KM een hele en dus vaak gezonde rivaliteit tussen de diverse marine schepen onderling. "Hullie van Hr. Ms. Augurk, snappen der geen ene moer van, hejje gezien hoe dieprauw der uitziet?" " Die gasten van Hr Ms Komkommer zijn achterlijke gasten man, zie hoe dat schip afmeert tegen die steiger?"
Nu ja, woorden van die strekking dan. Dus was je voor je eigen schip, de Augurk of de Komkommer. De grap derbij was, dat je een jaar of zo later op de Augurk voer, of juist op de Komkommer en dat je dan het andere schip, waar je juist ooit zo trots op was, af zat te plassen. (Dat woord mag van de Bloggerbazen wel.) Maar goed, rivaliteit is goed. En dat merken we in De Keten dus ook. Onze "wijze" directie heeft een rivaliteits-wedstrijd ingevoerd. Zogenaamd om de filialen scherper te maken. Maar welke criteria ze daar voor aanhouden is het personeel, dat het werk moet doen, nog niet helemaal duidelijk.
-maar daar over later meer, veel meer-
Vele eeuwen later, ongeveer wel een 50.000 jaar later, werden die eigenschappen: "ruimtelijk inzicht" of "goed in- of uit parkeren genoemd" en dat is dus ook zo. Nee, nee, nee, verre van, ik ben geen "anti-vrouwen" man, integendeel. Ik waardeer vrouwen om al hun goede (en soms minder prettige) eigenschappen. Maar: dames die dit lezen, of er van gruwen, mannen werken nog steeds samen beter dan vrouwen in een groep. Wees eerlijk, ik ben het ook. Kerels hebben wel eens mot onderling. Dat kan hoog oplopen, heb ik in mijn werkzame leven ervaren. Dan meppen ze elkaar voor de harses en dan drinken of praten ze het weer af. Vrouwen? No way. Eens een wrok, altijd een wrok en ontken het niet!
De Engelse dichter William Congreve schreef het in 1690 of zo al: "Hell has no fury like a woman scorned", vrij vertaald: een beledigde vrouw is erger dan de Duivel!
Kijk om je heen. mannen, luister naaar de verhalen in je familie en gezinnen en onder je vriendinnen. Het is waar!
Tja, aborteren, het is een vak hoor en ik doe het weer vakkundig. Nee, waar dit Blog over gaat is over rivaliteit en of dat wel/niet/misschien/soms, doorhalen wat je wilt, nodig of dus ook, nuttig is. Ja, zeg ik. In mijn (ik heb het tot vervelens toe geschreven) echte leven hadden we bij de KM een hele en dus vaak gezonde rivaliteit tussen de diverse marine schepen onderling. "Hullie van Hr. Ms. Augurk, snappen der geen ene moer van, hejje gezien hoe dieprauw der uitziet?" " Die gasten van Hr Ms Komkommer zijn achterlijke gasten man, zie hoe dat schip afmeert tegen die steiger?"
Nu ja, woorden van die strekking dan. Dus was je voor je eigen schip, de Augurk of de Komkommer. De grap derbij was, dat je een jaar of zo later op de Augurk voer, of juist op de Komkommer en dat je dan het andere schip, waar je juist ooit zo trots op was, af zat te plassen. (Dat woord mag van de Bloggerbazen wel.) Maar goed, rivaliteit is goed. En dat merken we in De Keten dus ook. Onze "wijze" directie heeft een rivaliteits-wedstrijd ingevoerd. Zogenaamd om de filialen scherper te maken. Maar welke criteria ze daar voor aanhouden is het personeel, dat het werk moet doen, nog niet helemaal duidelijk.
-maar daar over later meer, veel meer-
woensdag 22 oktober 2014
Het enige en echte KDT, met afbeelding!
Een Still uit de nieuwe NL film: "Licensend to Fill" , binnenkort in de bioscoop"
Man, man hoe moeilijk kan iets gaan! Ik ben gisteravond tot drie keer toe begonnen met dit nieuwste en meest verse Blog over het KDT en tot drie maal toe ging het de bietenbrug op en zat ik weer naar een compleet blanco pagina te loeren. Dat je daar niet echt blij van wordt, nou ja, dat mag duidelijk zijn. Maar goed, de vierde keer dan maar. Hierbij dus een afbeelding van het, ondertussen beroemde en waarschijnlijk bewonderde Dream team. Het team voor al je moeilijk en vervelende klussen. Snel, precies en accuraat. Dat is het motto van de twee echte kerels. Hun andere motto hebben ze gepikt van James Bond: "Licensend to Kill" maar deze twee echte kerels zeggen: "Licensend to Fill." En dat doen ze dus ook, accuraat en snel en precies, die echte en heuse en macho kerels. (Ze staan niet afgebeeld in de echte kleuren van hun echte werkgever. Dat mag niet van die werkgever, omdat dat dan weer niet mag van de raad van de Reclame of zo een raar bureau, ergens in Den Haag of zo. Dus zijn ze in anonieme kleding gefotografeerd.) Maar, geen enkele job is die mannen te zwaar, hoor. Je ziet de twee nu afgebeeld voor de zogenaamde "wereld straat", zie vorige Blogs. Bij de vracht voor die wereld straat is ook nog eens de vracht voor het pad van de "Geitenwollen sokken en de Vage Harries" gevoegd. De zogenaamde Bio straat. Daar vullen onze helden dingen als "Spelt' en "Quinola met wortelen en linzen" (wat het allemaal ook moge wezen) en in plaats van niet ter plekke over hun nek te gaan van de tarwe zemelen en de onbesneden rabbi's en de onbevruchte, maar wel eiwit zaad houdende Lijnzaad- of Tarwe grutten en glutenvrije bio suikers en de vreemde wortel- of bietensappen, gaan ze gewoon door! Kerels! Maar ook het schoonmaken van de moeilijkste plekken in de Super, doen ze met veel plezier en ze zingen zelfs tijdens het werk. Zo heeft de R., rechts op de foto) de goederenlift helemaal gecleaned en netjes gemaakt. (dacht ik toch? Of is dat nu de taak van L., links op de foto) In ieder geval: het gaat wel gebeuren.
Op deze foto zie je onze (niet al te jonge) helden afgebeeld voor die wereld straat. Een vak en een straat dat weinige mensen aan durven te pakken, omdat die nogal complex is. Je moet Japans, Indonesisch, Indies en Mexicaans begrijpen om het door te hebben. (Vrij na Johan C.) Onze, veel gemiste, door ziekte, collega JoJo was de enige die dat schap, die straat helemaal onder haar controle had. Hierbij van harte beterschap, JoJo. Maar: het DT durft het wel aan te vatten en goed. Binnen drie uur is de vracht weg gevuld en dan komt de nieuwe vracht, die van de DV onder andere, die door hen ook in bliksemtijd wordt weggewerkt. De FM, die nu een FM(N) boven zich heeft, maar die altijd onze echte FM zal blijven, loopt met een lach op de lippen door het filiaal. Hij neuriet af en toe zelfs een deuntje en lijkt gelukkig. Ja, begrijpelijk, met zo een team van helden in je winkel. Dus ja, morgen: dan gaan we weer aan het werk. De lift wordt schoongemaakt, de entree van de winkel krijgt een grote schoonmaakbeurt en het DT gaat er weer voor!
zaterdag 18 oktober 2014
Het Dream team, deel twee.
In het vorige Blog heb ik uitgelegd wat een Dreamteam is en waarom een D. een D. is. Nu ja, bij wielrenners en voetjeballers en lange mannen die een balletje door een ringetje gooien, ja, ze noemen het echt sport, is dat niet zo moeilijk. Die gasten, op de wielrenners na dan, verdienen een godsvermogen, Dat afgezet tegen de uren die ze "werken" nu ja, aanwezig zijn op het speelveld. Ik verwijs hierbij, heel even, naar het Oranje elftal op hun weg naar de kwalificatie naar de EK, die, in de zomer van '16 wordt gehouden in Frankrijk. Moet ik er over verder gaan? Ik heb de match om de "klere nikker", eh, leren knikker, niet gezien, ik hou niet zo van voetbal. Nu ja, ik heb het NL team hoog gehouden, zeker na de WK in Brazilië, maar dat vooral omdat een hele dierbare vriend van me, en van mijn FB club, emigreerde naar dat land, waar hij uiteindelijk verenigd werd met zijn gezin.
'Was dat nu ook een dream team, oude man?' zou mijn confrère R. hebben gevraagd. Ja, R., dat was ook een beetje een dreamteam. Maar die droom is nu, volgens mij, helemaal over. Niet dat ik het voetbal, althans de voorstadia daar van, echt volg, zoals gezegd.
Maar ik dwaal weer af en zo. Goed, een dreamteam bij De Keten, dus. Dat is sinds een opmerking van de FM een waarheid, een compliment voor dat team, dat nu bekend staat onder de naam ReL. FM, (FM, is de jongste van de twee, maar ik blijf hem FM noemen, want hij heeft een geweldig klus geklaard met twee banen tegelijk en ook nog eens de onrust {zie allemaal vorige schrijfsels gesust}, is nu afgelost in zijn dubbelfunctie, ik schreef hier eerder over, door een FMN. Ik heb de nieuwe "chef" net een week meegemaakt en ga er nog verder niet op in, maar ter zijner tijd, zal hij voor het voetlicht verschijnen.
Maar goed. Door het feit dat drie, minstens drie, oudere, nee da's niet goed, ik ben een, nu ja, de enige oudere, nu ja, door dat er een aantal niet meer al te piep medewerkers, die jonger zijn dan Uw berichtgever, zoals gezied, door ziektes en zo, (dat is beter geschreven) , voorlopig niet of iets minder aan het arbeidsproces deelnemen, mooie zin, vind ik, geloof ik, nemen het dreamteam, de ReL dat werk maar over. Dat behelst voornamelijk het bijhouden en bijvullen van de zogenaamde "Wereldstraat". Dat begrip heb ik al uitgelegen! . Blog gemist? Ok ff voor jullie dan:
De Keten is heel erg bezig met producten uit Azië en Afrika en de zogenaamde "overzeese" gebiedsdelen. Mevrouw "De Keten" kwam uit Indonesië, en ja, sambal en "boemboes" pasten in de strategie en later werd het honderden producten die en andere regio's en en veel en veel meer. Momenteel verkopen we dus producten uit de hele wereld. (Ik heb het al verteld en anders lees je de eerder Blogs er maar op na! Nee, ik ben niet pissig, nee, helemaal niet, maar je moet wel blijven lezen en zo. Ik vertel het verhaal nu al weer voor de zoveelste keer. Nou ja, De Keten heeft een grote "straat", afdeling, met allemaal buitenlandse producten. De 'Wereldstraat', noemen we dat. En nee, we zijn geen Chinese toko of zo, maar kom nu maar eens kijken als je in de buurt bent. Nee, ik ben niet pissig, maar ik word af en toen zo kwaad om die vragen naar e bekende weg.)
Maar goed, omdat de mevrouw, J, een hele fijne collega, die dat gebeuren, die straat dus, voornamelijk bijhoudt, al een hele tijd ziek is, en haar beide collegae, M en L. . die daar ook hun kunsten vertoonden, dat ook al een tijd zijn, werd die handel een behoorlijke tijd verwaarloosd. Geen enkele collega zag kans om die (moeilijke) straat te willen vullen of het door absentie ontstane probleem te willen gaan oplossen!
Maar: toen kwam de redding in de nood! Toen werd het KDT*, de ReL gevormd! Sterke mannen, die sterk werk gingen doen! Mannen die zich nooit overgeven en die blijven gaan en vechten tegen de wereld(straat). Strong Men Armed!
Nooit zal de wereld van het filiaal van De Keten aan de Middenweg meer hetzelfde zijn! Bereid je voor wereld! Het KDT* is gevormd en samengekomen en zal de wereld van de super veranderen!
*KDT: Keten Dream Team!
'Was dat nu ook een dream team, oude man?' zou mijn confrère R. hebben gevraagd. Ja, R., dat was ook een beetje een dreamteam. Maar die droom is nu, volgens mij, helemaal over. Niet dat ik het voetbal, althans de voorstadia daar van, echt volg, zoals gezegd.
Maar ik dwaal weer af en zo. Goed, een dreamteam bij De Keten, dus. Dat is sinds een opmerking van de FM een waarheid, een compliment voor dat team, dat nu bekend staat onder de naam ReL. FM, (FM, is de jongste van de twee, maar ik blijf hem FM noemen, want hij heeft een geweldig klus geklaard met twee banen tegelijk en ook nog eens de onrust {zie allemaal vorige schrijfsels gesust}, is nu afgelost in zijn dubbelfunctie, ik schreef hier eerder over, door een FMN. Ik heb de nieuwe "chef" net een week meegemaakt en ga er nog verder niet op in, maar ter zijner tijd, zal hij voor het voetlicht verschijnen.
Maar goed. Door het feit dat drie, minstens drie, oudere, nee da's niet goed, ik ben een, nu ja, de enige oudere, nu ja, door dat er een aantal niet meer al te piep medewerkers, die jonger zijn dan Uw berichtgever, zoals gezied, door ziektes en zo, (dat is beter geschreven) , voorlopig niet of iets minder aan het arbeidsproces deelnemen, mooie zin, vind ik, geloof ik, nemen het dreamteam, de ReL dat werk maar over. Dat behelst voornamelijk het bijhouden en bijvullen van de zogenaamde "Wereldstraat". Dat begrip heb ik al uitgelegen! . Blog gemist? Ok ff voor jullie dan:
De Keten is heel erg bezig met producten uit Azië en Afrika en de zogenaamde "overzeese" gebiedsdelen. Mevrouw "De Keten" kwam uit Indonesië, en ja, sambal en "boemboes" pasten in de strategie en later werd het honderden producten die en andere regio's en en veel en veel meer. Momenteel verkopen we dus producten uit de hele wereld. (Ik heb het al verteld en anders lees je de eerder Blogs er maar op na! Nee, ik ben niet pissig, nee, helemaal niet, maar je moet wel blijven lezen en zo. Ik vertel het verhaal nu al weer voor de zoveelste keer. Nou ja, De Keten heeft een grote "straat", afdeling, met allemaal buitenlandse producten. De 'Wereldstraat', noemen we dat. En nee, we zijn geen Chinese toko of zo, maar kom nu maar eens kijken als je in de buurt bent. Nee, ik ben niet pissig, maar ik word af en toen zo kwaad om die vragen naar e bekende weg.)
Maar goed, omdat de mevrouw, J, een hele fijne collega, die dat gebeuren, die straat dus, voornamelijk bijhoudt, al een hele tijd ziek is, en haar beide collegae, M en L. . die daar ook hun kunsten vertoonden, dat ook al een tijd zijn, werd die handel een behoorlijke tijd verwaarloosd. Geen enkele collega zag kans om die (moeilijke) straat te willen vullen of het door absentie ontstane probleem te willen gaan oplossen!
Maar: toen kwam de redding in de nood! Toen werd het KDT*, de ReL gevormd! Sterke mannen, die sterk werk gingen doen! Mannen die zich nooit overgeven en die blijven gaan en vechten tegen de wereld(straat). Strong Men Armed!
Nooit zal de wereld van het filiaal van De Keten aan de Middenweg meer hetzelfde zijn! Bereid je voor wereld! Het KDT* is gevormd en samengekomen en zal de wereld van de super veranderen!
*KDT: Keten Dream Team!
Abonneren op:
Posts (Atom)