Een drie dubbel gemis

Tja, hoe gaan dingen in het leven? Vaak frustrerend, soms triest en af en toe ook wel weer leuk.
Deze week was er niet veel positiefs te melden overigens. Het begon allemaal na de terugkomst van ons weekje weg. Ik had gehoord dat de man van M. (vriendin en collega) inmiddels overleden was. De aankondiging van de datum en tijstip van het afscheid bereikte me pas de dag voor dat afscheid. Om nu op het termijn van enkele uren een dag vrij te kunnen opnemen, ik had het telefoonnummer van FM2niet, werd heel erg lastig en, tot mijn grote spijt, heb ik dan ook dat afscheid niet bij kunnen wonen. Dat deed pijn, want, hoewel ik haar man wel niet zo goed gekend heb, zou ik er graag bij willen zijn geweest om haar een 'schouder' te geven, als jullie me begrijpen.
Diezelfde week kwam dan het aanankelijk rondgonzende en later bevestigde gerucht, dat FM2 werd overgeplaatst. Hij gaat naar een nieuw filial van DE KETEN, dat momenteel nog gebouwd wordt op het Kanaleneiland in Utrecht. Dat deed ook pijn. Want, zoals jullie uit eerdere Blogs al hadden begrepen, waren FM1 en FM2 en team dat klonk als een klok. Nu is de aflosser van FM2 ook een hele goede kerel, ja weer een man, (ja, gek he, in deze tijd?), maar ik kon, net als met FM1 trouwens, met FM2 lezen en schrijven. Er was een groot wederzijds vertrouwen in elkaars kennen en kunnen en er is in de tijd die we samen hebben gewerkt, nooit een woord van kritiek onderling geweest. Dat is een merkwaadig iets, want ik geloof dat iedeen op de werkvloer (of prive) elke week wel eens een appeltje te schillen of en woordje te wisseln heeft met collegae/partner/kinderen. Maar, nogmaals, de nieuwe chef, geen FM, maarASSFM, gaat het goed doen. Ik ken hem van vroeger. Een goedlachse, hardwerkende en stevige man,die uit Nigeria stamt en een prachtige en ingewikeld lange achternaam draagt.
Dan stort je PC/laptop in elkaar. Nu ja, ik dijf over.Ik startte, comme l'habitude, afgelopen week donderdag m'nPC op, klikte dor de programma's en wilde mijn nieuwe boek 'Het Slagkruiserplan' openen. Het boekis af, ik ben nu e tekst helemaal an het door spitten, verbeteren, verduidelijken enzovoort.
Nou, zei de PC, ik weet het niet, maar ik doe niks! F... it! Opnieuw proberen, nog en keer, nog eens en ja, geen moer natuurlijk. Ik heb hem/haar? gekocht bij de computer winkel die schuin onder mijn woning is gevestigd, dus ik stond binnen drie minuten in de zaak. Ik legde uit wat er was en de jonge, enthousiaste medewerker die me hielp, (ik ken al die jongens, ze staan vaak even te roken/bakkie te doen achter hun winkel, waar ik langs loop om fiets/auto te bereiken en we groeten elkaar 'Hoi buurman', is het dan van hun kant), zei dat íe wel even snel zou kijken. Die jonge en enthousiaste medewerker tikte op knoppen, opende menus, deed onbegrijpelijke en vooral snelle dingen en ik haakte na vier minuten af. Ik begreep al helemaal niets meer van zijn gemompelde teksten. 'Under his breath' noemen de Engelsen dat, geloof ik. 'Goh,ja, ik kom er even niet uit', vertelde hij naar waarheid. 'U kunt hem hier achterlaten, dan kijken we er naar.' Nu was het maffe, dat ik, behalve het nalopen van mijn boek, alles nog kon doen.Ik kon mijn afbeldingen bekijken, mijn documenten ophoesten, Internetten en what have you. Ik besloot dan ook om pas de zaterdag daarop het spul weg te brengen. Ik kon immers nog Bloggen, emailen en faceboeken?
Die zaterdag, om 0930, stond ik, bij winkelopening, voor de deur. Een jonge en enthousiaste medewerker zei: 'He, buurman, wat is er?' Ik vertelde de zaak, legde uit wat er wel en niet mis was en hij zei dat hij wel even snel zou kijken. Hij tikte op knopen, opende menues, deed onbegrijpelijke en vooral snelle dingen en ik haakte ... In ider geval, hij kwam er niet uit, mijn PC werd ingenomen voor de reparatie en binnen vijf werkdagen zou ik worden geinformeerd.
Sinds afgelopen zaterdag weet ik dus wat 'Cold Turkey' betekend. Nu weet ik wat het is om van een verslaving af te raken.Ik overdrijf, natuurljk, dat begrijpen jullie wel, maar het voelt wel een beetje zo. Maar, probeer het maar eens. Waar je zo gewend bent om, met een paar drukken op knoppen, de wereld aan je vingers te hebben, had ik nu helemaal geen moer. Ja, een 'empty space, where you used to be' zong Gerry Moore ooit.
Watis dat nou? Wat overkomt me nu? Ja, dat boek, dat moet af, maar Goh, daar heb ik tijd zat voor. Ik weet niet eens of er wel een uitgever op zit te wachten, sterker, of wel publiek op zit te wachten. Dat schrijven van me is net als mijn fietsen, ik doe het uitsluitend voor mijn eigen plezier, vind het dus gewoon leuk en ja, dat is verder geen ding van belang. Het gebrek aan het net? Goh man, twee jaar geleden had ik nog geen net, tot een vijf maanden terug had ik nog geen faceboek, dus wat mis je nu helemaal?
Ik had nu veel en veel meer tijd om met E. te babbelen, om veel achterstallige boeken te lezen en zou dus doodgelukkig moeten zijn, maar was dat niet, absoluut niet.
Ik merkte ontwenningsverschijnselen bij mezelf. Geirriteerd, kortaf en dat soort shit. (Zij die roken, weten wat ik voel nadat ze en lange trein-/bus-/vliegreis hebben gemaakt) But why dit gevoel? Zo'n dom scherm en allemaal van die plastic knopjes, dat kan toch niet lichamelijk op je inwerken? Dat kan toch niet? Het is geen nicotine, geen alcohol of zo toch? (Niet dat ik met die producten bekend ben hoor! scheve knipoog!)
Nou, schijnbaar wel, dus. Ik ben en beetje geschrokken van mezelf. Helemaal na vanmiddag. Zoonlief jr. had zich ten huize van ma en pa gemeld, had wat ouwe zooi meegenomen van een toetsenbord en een nog kolengestookte monitor en die zooi allemaal doorverbonden met pluggen en stekkers en toen pa thuis kwam.., nee, ik had een uurtje mijn ogen dicht gehad, eerlijk is eerlijk, stond er een set up uit het jaar 2009, hetgeen in de PC wereld natuurlijk stok en stok is. Ik zit tussen draden en met drie toetsenborden en allerlei schermen nu te werken! En, 'samme, ik voel me weer senang. Kan mijn woorden kwijt, heb alweer zes bladzijden van het boek gecorrigeerd en wil nu nog en Blog schr.. Ja vrouw, we gaan zo. Ja, het beviel me ook goed hoor, zonder. Ja, leuk en veel gebabbeld!

Nee, nee, die laatste zinnen zijn gemeen. Ik vond het aan de ene kant weer heerlijk om eens ongestoord te lezen en te babbelen. E. is de laatste die me in mijn hobby's, zowel het fietsen als het schrijven tegenhoudt. Maar, dit Blog, oh heerlijk!