Ja, ok, point taken mensen, ik maak het wel allemaal heel lang, natuurlijk. Maar goed, die M. werd overgeplaatst en was daar dus helemaal niet blij mee. En dat is dus een eufemisme. Zoals gezegd is M. een man uit een Mediterrane omgeving, zoals dat zo fraai heet. Zijn wieg stond In Ceuta, in Spaans sprekend Marokko. Bij M. en bij zijn landgenoten is eer een belangrijke zaak. Ik ben diverse malen in Marokko geweest en ik weet dus uit ervaring dat men graag in de eigen waarde gelaten wordt. Handelen en onderhandelen, handjeklap en afdingen zijn zaken die eerder normaal zijn dan uitzondering. Wij kennen dat systeem niet zo, natuurlijk. Wij komen op de markt, lezen dat een komkommer vijfenzeventig cent kost en betalen die prijs. In M.'s thuisland is de sport dan om die komkommer in je hand te nemen, van alle kanten te bezien, misprijzend te kijken, je hoofd te schudden en dan te zeggen dat je er veertig cent voor geeft. Je handelt en onderhandeld en uiteindelijk kom je op een prijs van zestig cent uit. Koper en verkoper zijn zo allebei tevreden. Dat geldt ook een beetje voor onze privé gesprekken. Hoe het met hem gaat, en dan krijg ik een beetje informatie. Hoe het met mij gaat. Ik geef een beetje informatie. Met 'eigen' Nederlandse (ja zo noem ik het maar even) collegae ga je dan vaak de dieperik in, nou ja, niet helemaal, maar vaak lucht je wel even je hart, als dat kan of nodig is. Aan M. geef ik dan een stukje prijs, hij ook weer wat en zo, langzaam, kom je er achter hoe het met hem en zijn gezinnetje gaat en hoe zijn gezinssamenstelling is. Zijn moeder was het afgelopen jaar overleden. Gewoon oud, maar, wat het voor M. zo moeilijk maakte, zij was, net als hij, ook diabeet. (Zijn vader was daar aan gestorven, overigens, jaren geleden al weer). Uiteindelijk werd zij dan, als complicatie van die ziekte, ook nog eens blind en moesten er tenen geamputeerd worden en hij vond dat een naar vooruitzicht voor hemzelf.
Ik troostte hem wat en gaf aan dat hij wel heel erg vroeg, aan het begin van zijn ziekte, al behandeld werd en dat de risico's dus stukken minder waren.
Maar, zoals iemand me schreef, kom eens 'to the point, man!'
Nu ja, M. kreeg van de ene dag op de andere dag te horen dat hij moest moven. Dat gebeurde mij, en de (oud) militairen die mijn Blogs (misschien) lezen gemiddeld eens in de twee jaar, dat je werd overgeplaatst. Je hoorde dan, heel vaak, op een vrijdagmiddag, rond drie uur, dat zo en zo was 'omgevallen' op dat schip of op die kazerne en dat jij de eer had om er aanstaande maandag naar toe te gaan om zo en zo af te lossen. (Terzijde, mij, en niet alleen mij, overkwam dat meerdere malen. Toen ik op een vrijdagmiddag hoorde dat ik naar een onderzeebootjager, Hr. Ms. X moest, vroeg ik aan de man die het me vertelde of hij wist wat het schip 'ging doen?'. 'Oh, niets bijzonders, hoor, opwerken, een schip van de wacht functie, je kent het wel'. Dat kende ik wel. Ik melde me de volgende maandag aan boord en mijn collega, die ik af ging lossen, vroeg of ik al een 'tropenkeuring' had gehad. 'Nee, hoezo?' vroeg ik. 'Nou omdat je aanstaande vrijdag voor een 'Westterm' vertrekt voor zeveneneenhalve maand', antwoorde hij. Mijn zoon werd geboren tijdens die term en was drie maanden oud toen ik hem voor het eerst in mijn armen hield.)
Dus ja, overplaatsingen, het gebeurt en je moet er dan maar aan geloven. Maar om een oudere burger medewerker die op nog geen vijf minuten loopafstand van zijn werk woont dan maar meteen naar het andere einde van de stad over te plaatsen, ja, dat is wat anders. Als je dan als opdrachtgever nog eens even overlegd met die man, nog eens even informeert hoe hij denkt dat te zullen doen, hem nog eens beloofd uit te gaan kijken naar een andere bakker die daar ingezet gaat worden, zodat het maar tijdelijk kan zijn en dan nog eens kijkt of er nog een andere optie is, ja dat lijkt mij goed personeelsbeleid.
Ik zei het al. M. heeft zijn eer en heeft zijn Mediterraan karakter. (FM kreeg de opdracht van zijn FM, zeg maar, om hem dat mede te delen en FMe vond het ook helemaal k.., eh, fout, maar hij kreeg dan, zoals gezegd, weer zijn opdracht van een hogere instantie.) M. smeet zijn stoel naar achteren, verliet het kantoor en het pand, met achterlating van zijn jas en persoonlijke zaken en beende woedend weg.
Ik kwam iets later boven, mijn dag zat er op. Jan, de assfm, vroeg of ik het mobiele nummer van M. had. Ja, het is mijn gabber en ik SMS hem wel eens, als ik wat later kom of zo. Jan ging hem bellen, zei hij. Whoaw, dat wordt een goed gesprek.
Maandagmorgen moet ik om 0600 de winkel openen, samen met M. Ik heb geen sleutel van het pand. Het zou zo maar eens kunnen zijn dat ik tot zeven uur alleen sta, in de kou. Lange wielerbroek maar aan, dus. (Dit Blog is nog niet kort genoeg, eigenlijk, ben ik bang voor)
Hoi Lucas.
BeantwoordenVerwijderenWordt vervolgd???????