Zuchten en zweten 2

Ja, het is nu echt zomer en er is zelfs een officiële hittegolf. Er wordt natuurlijk al weer steen en been geklaagd en vooral door mensen die er niet zo goed 'tegen kunnen.' Ik heb het al geschreven dat ik er blij mee ben. Het enige nadeel van deze temperaturen is dat ik, die in een vrij koele omgeving werk en dan ook nog werk doe bij temperaturen van min twintig, een enorme knal voor mijn hoofd krijg, elke keer dat ik dat hoofd weer buiten de buitendeur van het pand waar ik werk steek. Maar er zijn dus mensen die absoluut niet tegen de warmte kunnen. Daar heb ik alle begrip voor, hoor. Niet iedereen is gezegend met 'Spaans bloed' dus niet iedereen verteert de warmte evengoed. Dus dan worden de lontjes van die mensen vaak heel kort. Waar ik over het algemeen een grap of zo kan maken tegen mensen wordt het nu een beetje op mijn woorden letten.
Er is een klant waarvan ik denk dat die een 'stille knijp' heeft. Een geheim café zeg maar. Die man haalt elke week tientallen kratten bier van het soort en merk dat we net die week in de aanbieding hebben. Ik maak dan een joke met hem: waar is het feestje, hoe laat kan ik langs komen, serveer je er ook wat te knabbelen bij, kortom van het soort flauwe opmerkingen die je nu eenmaal maakt, als je iemand wat kent. Hij maakt een even flauwe opmerking terug en we lachen wat en gaan ons ieders weegs. Vandaag niets van dat alles. Op mijn opmerking van iets in de geest van: 'Hoe laat mot ik er zijn, voor het feestje?', kreeg ik een snauw en een grauw. 'Leuk is anders, eikel, verzin eens iets?' Ja, gelijk had hij wel natuurlijk, het is allemaal van beide kanten wat flauw.  Niet dat ik daar van onder de indruk kom hoor, niet echt, maar ja, je bent in een dienende omgeving en de klanten betalen mijn loon, dus I go with the flow, zeg maar.
Maar, soms zijn mensen echt onuitstaanbaar. Gisteren was er dus een 'dame' die een van onze actieproducten wilde hebben: Kwekkeboom kroketten en wel de rundvlees variant. Nu waren we, ik had heel veel vracht en had van FM1 een assistent gekregen, behoorlijk druk, maar als eerste vul je natuurlijk de dingen die in de aanbieding zijn. Het mannetje dat me hielp was druk bezig met het uitpakken en vullen van die 'kureketten' zoals Sonneveld het later noemde. Mevrouw drong bij me aan een pak aan haar te geven. Ik had zelf net een doos ijs in mijn klauwen en vroeg of ze even de tijd had tot ik de verpakking leeg had. Je laat, behalve voor 112 dingen, je werk toch niet zo maar uit je poten vallen? De dame ontplofte. 'Dat duurt nog een kwartiers, denk je dat ik daar tijd voor heb?' vroeg de gepensioneerde tachtiger.
Ik liet dus, helemaaal pissed, mijn werk uit mijn klauwen pleuren en de doos ijs raakte helaas net niet haar tenen. Ik greep een doos kroketten, die een halve meter van haar af lag en vroeg of het zo goed was. Geen blik keurde ze me waardig. Stuk chagrijn, denk je dan. Maar het komt waarschijnlijk door de hitte, hoor. Mensen kunnen er gewoon niet tegen en krijgen, zoals ik al zei, vaak een korte lontje. Zelfs tachtigers, zoals ik vandaag, zaterdag merkte.
Op zaterdagmorgen doen E. en ik een beetje op tijd onze boodschappen voor het weekend. Voor de 'stampede' aan, zeg maar. Toevallig was ik vandaag solo. E. had nog dingen te doen voor de middag. Ik liep mijn winkeltjes, bakker, krantenman en zo af en belandde bij mijn lokale super. Een 'blauwe'. Daar bedoel ik geen Indische jongen mee, maar een Appie. We hebben in Amstelveen natuurlijk diverse AH's, waar zijn ze niet, maar ook een Jumbo en een paar C1000's. (LIDL en Aldi beschouw ik niet echt als supers. Het zijn tegenwoordig, ik heb het even over LIDL, wel aardige toko's trouwens.) Nee, we hebben helaas geen VOMAR en geen 'De Keten' in onze stad. Nu is de grootgrutter uit de Zaanstreek natuurlijk een hele grote speler en een topstore. Ze hebben een mooi aanbod maar een duur aanbod maar, hoor je vaak, een arrogante bemanning. In mijn lokale blauwe valt dat overigens 100% mee, hoor, maar ik ken de mensen van de vloer daar al wat langer en kijk toch, door mijn vak, er wat anders tegen aan.
Maar hoe dan ook. Ik sta in de rij voor kassa zeven, gerund door een vakantie kracht, een leuk jong ding, en er heeft een mevrouw voor me nogal wat producten op de band gelegd zodat ik moet denken aan dat liedje van, helaas wijlen, Robert Long. Hij staat in de rij voor de kassa, er is een mijnheer voor hem die zoveel neerlegt dat hij heel lang moet gaan wachten en hij vervloekt de man in alle toonaarden. (Beschaafde Tango, Google het, het is zo leuk!) Maar, ach het is zaterdag en ik heb me een werkvrije en ook een fietsvrije dag toegedacht. Dat laatste is niet moeilijk. Bliksem klieft de hemel en donderslagen lijken de Slag bij Waterloo na te spelen. Achter me schuift een mijnheer op leeftijd aan met een half liter blik Red Bull, dat hij uit zo'n koeling dingetje gepakt heeft. Ik vraag of hij even voor wil en dat wil hij. Maar zonder woord van dank. 'Nee hoor, geen dank', mompel ik nog. De kassière scant het blik en zegt liefjes: 'Een euro vijftig, mijnheer!' 'Nee, nee,' zegt de tachtiger, 'nee, er staat 92 cent!' 'Nou, misschien met een bonuskaart?', zegt het jonge ding beleefd. Die heeft hij niet en ik zeg dat hij die van mij wel even kan gebruiken. Maar niets. Gewoon 1,50 euri. Hij is helemaal total. Vloekt tegen het jonge ding en zegt dat hij het niet pikt. Ik vertel hem dat zij er niets aan kan doen, dat hij niet op haar moet foeteren, maar hij wil op hoge poten de FM spreken. Ik bied aan om even naar het koelkastje te lopen om naar de prijs te kijken maar de 'octogenarian', zoals de Engelsman zegt, is buiten zichzelf en heeft een rood aangelopen en opgeblazen hoofd. Het jonge ding heeft er heel veel moeite mee. Misschien haar eerste dag op het werk? Het koelkastje staat op een meter van de kassa. Het is in tweeën gedeeld door een tussenschot. Aan de ene kant liggen blikjes Red Bull, aan de andere kant liggen halve liters Spa blauw. Er zijn twee prijskaartjes op de koeling geplakt.
Red Bull euro 1,50, Spa Reine 0,92 euro.
De senior beent heel kwaad weg.
Warmte doet vreemde dingen met mensen, begrijp ik.