Een overplaatsing (2)

Goed, de rookwolken over het rare telefoontje waren nauwelijks opgetrokken, (zie mijn laatste Blog bericht), en A., aan wie ik de telefoon doorgaf,  was, zoals ik al schreef, ook behoorlijk lacherig en bedenkelijk geworden toen ik iets zei in de trant van dat het wel eens een practical joke geweest zou kunnen zijn. We verdenken nog steeds R. van die practical joke, maar hij wil (voorlopig) nog niet antwoorden.  Dat komt nog wel, hoor. Ik zal hem nog wel eens de duimschroeven aandraaien.
Ik werkte en zag op een gegeven moment een collega van de groente afdeling langs komen, die op weg was naar de kassa, met zijn lunch materiaal. Ik wenste hem een smakelijke maaltijd en, omdat hij een man van vaste gewoontes is, wist ik dat het kwart over elf was en dat ik nog drie kwartier over had om mijn werk af te maken.
Niet dat ik het heel erg vind om wat langer door te werken, hoor. Ik heb liever dat mijn werk af en goed is, dan dat ik het laat vallen omdat het tijd is, maar ik wilde toch wel op tijd naar huis. Ik was op de fiets, die fiets zonder spatborden en met een krom stuur en er dreigde regen vanaf de vroege middag. Zoals ieder mens kom ik graag droog thuis aan. Niet eens zozeer voor mezelf maar meer voor mijn materiaal. Ik heb, na een regenbui, een hele tijd werk om de fiets te 'kuisen', zoals dat heet, om de ketting weer te smeren en  mijn natte kleding te drogen te hangen en daar had ik nu niet zoveel zin in, ik had nog genoeg te doen die vrijdag middag.
Ik was bijna klaar met het werk, dat was niet zo moeilijk want ons, gecompliceerde automatische bestelsysteem meende dat mei helemaal zomers was en had massa's ijsproducten besteld, die ik zomaar helemaal niet kwijt kon in de schappen en dus op de 'restanten' kar moest zetten, toen Appie, (of Ap) langs kwam.  Hij is bakker. Appie heet geen Appie maar Abdullah. Maar Abdullah wordt natuurlijk Ab, of Albert en dat wordt dan weer Appie. Abdullah is, goh je raadt het al, een Marokkaanse jongen, en een hele enthousiaste en vakbekwame collega met wie ik af en toe wel eens babbel. Niet dat hij en ik veel tijd hebben voor dat gebabbel, overigens. Hij woont in het westen van de stad en werkt in het oosten, dus het is, ook voor hem, elke dag weer een reis om op tijd te komen, Vaak 'brommert'  hij heen en weer maar met het ietwat mindere weer van de afgelopen maanden zoekt hij zijn heil ook wel in het OV.
Ap kwam langs en had een gezicht als de bekende oorwurm. Ik heb nog nooit een oorwurm gezien, overigens. Vroeger dacht ik dat het die beesten waren met die twee grijpertjes voor op hun kop, maar ik kon, als kind al niet geloven dat die beesten in mijn oren konden wonen. Later heb ik even gedacht dat het van die dingetjes waren die zichzelf op konden rollen, tjee, hoe heten ze nu, maar ja, nee, dat soort beesten in mijn oor, nee, dat geloofde ik ook niet. Dus, net als een boekenwurm is een oorwurm mij een onbekend dier. (Trouwens: in WC eend zit helemaal geen eend, schreef ik al. Een pechvogel? Een schijtlijster? Huismus? Luistervink? Ik weet het niet. Ik ben geen Midas Dekkers, maar of deze beesten bestaan?)
Goed, Abdullah kwam en sprak me aan. Typerend voor hem is dat hij mij met respect behandeld. Nee, nee, dat klinkt maf en dat is het ook. Er is zoveel kritiek op de Marokkaanse jeugd en dat is vaak terecht. Maar, ik blijf kritisch maar ook collegiaal, die M. jeugd waar ik mee te maken heb en krijg, zijn over het algemeen correcte en hard werkende en beleefde jongelui, M/V. Ik heb het hier niet alleen over Appie, maar over veel van die jongeren. Dat zijn mensen die willen, die vooruit willen en wat van hun toekomst willen maken. Vaak beginnen ze via kleine (keten) baantjes en zo gaan ze verder. Onze super heeft een opleiding- en trainingsprogramma waar jongeren, van welk land ze dan ook komen, kunne, als ze willen, opgeleid worden tot chefs van afdelingen en tot FM's. Daar lopen er al een hoop van rond en terecht. Het zijn goede gasten en ze werken goed en hard.
'Weet U, Lucas', zei Ap, 'dat M. helemaal boos weggelopen is?' Nu verwonderde dat me niet zo. M. is een goede en aardige vent, die ik al zeven jaar ken maar het is af en toe een opgewonden standje. Niet tegen mij hoor, we hebben nog nooit een verkeerd woord gewisseld. Misschien omdat ik hem ken van toen we samen werkten of  omdat ik van zijn privé weet, van zijn vrouw en kind en hem wel eens geholpen heb met moeilijke telefoontjes aan belastingdienst of instanties, maar ja, M. is wat opstandig, zoals ik al schreef. Maar, nu scheen hij, vertelde Ap, daar ook alle aanleiding voor te hebben gehad. Hij werd van de ene seconde op de andere overgeplaatst naar de kant van de stad die het verst van de onze ligt! Zonder overleg!
--later meer--