Een terugzien

Ik weet niet of jullie wat met Albert Heijn hebben? Met de Appie, in de volksmond , of met de 'Blauwen' zoals ze in (kritisch) winkelland genoemd worden? Met de slogan 'meer blauw in de stad',  heeft AH zich ook voorgenomen (en ondertussen klaargekregen) dat ze de grootste supermarktketen van (onder andere) ons land is geworden. Ja, ik weet het, dat waren ze jaren terug al, hoor. Terecht? Een beetje wel, ze hebben een enorm groot bedrijf, ze hebben hele goede spullen, zijn innovatief en, what's more, ze hebben een reclamebureau dat wonderen verricht.
Wie kent de wat hulpeloze clown niet die de FM van een Appie filiaal moet voorstellen? Nu ja, ik beantwoord de vraag al in die vraag natuurlijk. Iedereen kent hem en ik heb ooit al eens geschreven (in deze Blogs) over de verwarring die daar door kon ontstaan. Niet gelezen? Scroll terug en lees de Blogs maar. Ok, luiaards, ik geef een korte inhoud: ik loste toen eens de vracht met de toenmalige FM, ene Martin. Hij was helemaal het tegenovergestelde van de FM. van de Appie. Martin was kort en gedrongen en had, in mijn nabijheid, nog nooit gelachen. Maar: hij had wel net zo'n blauw overhemd en net zo'n stropdas aan als de televisie Appie FM. Een oudere en wat minder goed ziende dame, schoot hem aan en vertelde hem dat ze hem zo leuk vond! Martin keek als een Chinees vraagteken naar haar. 'Ja, U bent die leuke man van de Tv toch?' vertelde de oudere mevrouw. Ik heb er nu nog steeds de lachkriebels van, moet ik zeggen.
Maar goed, ik doe mijn, nee, E. en ik doen onze, boodschappen bij de meest geografisch gunstig gelegen winkel en da's dus een Appie. Duurder, maar om een goedkopere winkel te bereiken moeten we dus de auto weer in. Dan kom je bij een Jumbo of een C 1000 uit. Die hebben dan weer net niet die dingen die je wilt hebben, je moet parkeergeld betalen en uiteindelijk ben je, met je kilometers en benzine verbruik, net zo duur uit.  De AH winkel in onze buurt is een jaartje of twee geleden helemaal verbouwd en het is een mooie toko geworden. Maar, omdat de winkel ondergronds ligt is ze voor wat betreft het 'verkoop' oppervlak, zo heet dat, geloof me nu maar, niets groter geworden. Maar door een andere indeling, je kijkt nu in diepte van de winkel, door de schappen die in de lengte geplaatst zijn, lijkt ze een hoop ruimer. Dat is net zoals ik als schreef over 'mijn' toko. 
Goed, wij gaan dus eigenlijk alleen maar naar de AH voor de dagelijkse dingen. Ik shop natuurlijk ook af en toe, bij mijn eigen zaak, DE KETEN en soms ga ik wel eens naar de Vomar. Er is een groot verschil tussen al die winkels. Dat gaat voornamelijk over de prijzen van de producten, maar ook over het contact met de klanten. Je weet, ik ben bevooroordeeld. Ik werk bij DE KETEN en weet dus wat het is waar wij, als personeel, over praten, als we praten over het contact met onze klanten. In mijn Blogs heb ik daar genoeg voorbeelden van gegeven, geloof ik. Wij gaan open met onze klanten om, maken een (gepast) geintje, spreken onze (vaste) klanten aan met: "gabber, maatje, man, jochie" of zulks. Alleen als die mensen dat op prijs stellen, natuurlijk. De minder bekende mensen worden natuurlijk aangesproken met: 'Mijnheer/Mevrouw', dat begrijpen jullie wel, toch? Maar, onze klanten vinden het prettig om aangesproken te worden zoals ik al vertelde. De meeste mensen begroetten ons ook met hun bijnamen voor ons. Een mijnheer, die weet dat ik ooit bij de marine was, noemt me altijd: 'He, schipper'. Een andere mijnheer vraagt altijd, als hij iets aan mij wil vragen naar: 'die wielrenner' en er zijn natuurlijk hele volksstammen knappe en jongere (maar soms ook wat oudere) vrouwen en altijd dames, die naar mij vragen als ik er eens niet ben. Dat gaat dan zo: 'Waar is die hele knappe, charmante, goed uitziende en gedistingeerde, maar ook zo bescheiden, Don Juan? U weet wel, die mijnheer met zijn prettige en nette voorkomen en zo! Hij schijnt Lucas te heten, maar ik zie hem even niet!
(Als jullie, lezertjes, dit niet geloven, dan mogen jullie ook niet meer in Sinterklaas geloven!)

Wel is het zo dat wij vaak onze 'echte' klanten hebben. We kennen hern al jaren. Ze maken een praatje met ons, vertellen ons soms hun hele complexe levensverhalen en zo ontstaat er vaak een hele goede band. Ik zag vorige week een mijnheer terug die ik al wekenlang, misschien maandenlang, niet gezien had. Hij, hij liep tussen twee hulpverleners in, vertelde dat hij een loodzware operatie had ondergaan. Ik zei dat ik hem gemist had, wat zo was en ik zag een traan in zijn ooghoek. Vrijdag was hij weer terug, nu zonder begeleiders, maar met een rollator.
'Ik blijf bij jullie komen winkelen', zei hij, 'want ik geloof dat er wel zes mensen van het personeel waren die me vroegen waar ik gebleven was en die zeiden dat ze me al een tijdje gemist hadden. Bij de Appie heb ik dat nooit gehad.'