"Still got the blues"

Zoals ik in het laatste Blog al schreef, is mijn laptop in de rep. Een dikke anderhalve week nu al weer en het is allemaal stik vervelend. De jongste zoon had, ik schreef het al, een set-up gemaakt met allerlei bijna pre historische zaken en ik kan nu weer even uit de weg. Maar, mijn God, ik zal blij zijn als ik m'n eigen PC terug heb. En, hopelijk gaat dat voor/in het weekend allemaal nog lukken.
In ieder geval heb ik mijn vorige Blog nog even terug zitten lezen en ik merk dat het sterft van de tikfouten. Dat komt niet omdat ik met zeven bier op achter de PC zit, (nou ja, eerlijk is eerlijk, dat is wel zo natuurlijk, smiley), maar ik ben bang dat het komt omdat toetsenbord, vingers en monitor niet helemaal "in sync" zijn.    
"Dat heeft geen moer met je werk, met je winkel te maken", hoor ik critici H en B al schrijven. Nee, da's zo. Jullie hebben helemaal gelijk, maar ik moet een inleiding maken, toch? 'Een bruggetje', noemt men dat. En dat bruggetje is er nu. Want, ik ben een beetje een 'control freak'. Dat is uit mijn vorig leven overgeblevenen en ik vermoed dat H en B dat ook wel een beetje herkennen. Dus zat ik er mee in wanneer mijn PC, eerlijk gezegd een laptop, waarschijnlijk helemaal geen grote en dure en chique dingen zoals jullie hebben, maar gewoon een laptop op mijn bureau(tje) waaraan ik zit te werken aan het einde van onze acht meter lange woonkamer. In een hoekje met zicht op de westelijke hemel en het opstijgen van de vliegtuigen vanaf Schiphol. De bomen voor het raam zijn nu eindelijk groen en op het platte dak voor dat raam ligt nu een plens water. Ik heb vandaag de laatste dingen van mijn .. Nee, nee, jullie hebben gelijk, het gaat niet over de toko.
Zoals ik al zei: ik ben een beetje een controle mannetje. Ik wil graag mijn shit voor elkaar hebben en het gemis van mijn vriend, mijn laptop, stoort me in het dagelijkse bestaan. Ja, dat is maf en haast ziekelijk, maar het ligt er nu eenmaal. Ik doe altijd een klopje op het stuur van mijn fiets, als ik, zoals afgelopen zondag, weer eens al die heuvels in het zuiden des lands heb beklommen. 'Goed gedaan, mannetje', zeg ik dan. Ok, ok, sluit me maar op. Het is maf.
Maar goed, met de afwezigheid van de PC zat ik in mijn hoofd. Ook met het feit dat mijn vriendin en collega M. net haar man had begraven en nu voor het eerst weer werkte en dat ik net een goed en zwaar en er behoorlijk inhakkend gesprek over sterven en liefde en het na bestaan en dat soort zaken had gehad. Ik kon niet op de crematie aanwezig zijn, door een vakantie en dat vond ik lu...., tegen over haar. M. had er overigens alle begrip voor, maar, dan toch.
FM2 was de afgelopen week voor het laatst en ook dat hakte erin. Er zijn velen onder jullie, lezers, die waarschijnlijk begrijpen dat je soms een heel goed contact hebt met een goede chef/collega en dat je die echt zal missen. Dat was tussen FM2, en mij ook zo. We vertrouwden elkaar, hadden een perfecte manier van communiceren en ik kreeg alle lengte en breedte van hem. Ik deed mijn werk, stapje harder, soms twee, stapje minder, soms twee, maar het werk was af. Hij deed, tegenover mij, altijd zijn werk, mijn uren werden keurig betaald, mijn aanvragen voor bestellingen kwamen altijd goed door en als ik iets later op het werk was, was dat geen probleem. Een samenwerking die ik weinig heb meegemaakt. (Ja, vroeger, in mijn vorige leven, was het wel soms zo, maar ja, dat ligt al jaren achter me en misschien verheerlijk ik dat nu?) Zijn aflosser is helemaal ok en ik ken hem van ooit. Maar het is geen FM2. (Nog niet?)
Dus ook dat speelde door mijn hoofd, toen ik door een oudere, niet in Nederland geboren mevrouw werd aangesproken. Ik benadruk hier even dat ze niet in Nederland geboren was, omdat daar de oorzaak van onze communicatie stoornis lag. Ik ben druk, ik vul mijn DV, had daar een hoop werk  aan, en ze schiet me aan. 'Bladiesjesdeeg', meen ik te verstaan. 'Waars bladiesjesdeeg'. Ik begrijp dat ze het voorverpakte en ingevroren bladerdeeg bedoeld en, omdat het geen al te lange mevrouw is, loop ik met haar mee naar de desbetreffende vrieskast om het product, dat hoog staat, te pakken. Ik vraag wat voor bladerdeeg ze wil, ik heb namelijk vier verschillende soorten. 'Chroomboeter', is het antwoord. Ik pak de Roomboter versie en zie dat het enige en dus laatste pakje is. Ik geef het aan mevrouw maar nee, niet goed, ze wil vijf pakjes. Ja, die heb ik even niet. 'Maar', zeg ik opgewekt, 'ik kijk nog even naar mijn andere containers. Heeft U een minuutje of wat?'
Ik ben aan de zwaarste en volste vracht container begonnen. Zoiets van: doe eerst het moeilijkste en ga dan naar het makkelijker werk. Jullie kennen dat? Maar, voordat ik de 'Thermohoezen', dat zijn isolatie hoezen die over DV en koelcontainers zijn geschoven, zodat die uren en uren koud/koel/bevroren blijven, van de overige containers heb af kunnen halen, op zoek naar het product dat ze wilde, schiet ze al een stel mensen aan. Druk gebarend en met een vinger in mijn richting wijzend. Hij van het stel, kijkt in het schap van de roomboter bladerdeeg en zegt dat het leeg is. Ik loop op hen toe en wil mijn verhaal doen. Maar, voor ik wat kan uitleggen is het stel al weg, strenge blikken op mij werpend. De mevrouw overigens ook. Nou ja, dan niet, denk ik, dan maar later en ik ga verder met de kar die ik onder handen heb. "Attentie, mijnheer Lucas naar kassa zeuven", klinkt de stem van L. een sympathieke kassière. Als ik bij kassa 7 kom, vraagt L. waarom ik geen Roomboterbladerdeeg heb. 'L', zeg ik, 'die heb ik nog niet, maar ik ben aan het zoeken. Want?' 'Nou ja, die mevrouw', wijst L. over haar schouder, 'is boos en wil roomboterbladerdeeg.' 'Ok, ik begrijp het. Geef me vijf minuten, dan heb ik het. Maar ik heb mevrouw al diverse keren uitgelegd dat ik even moest zoeken.'
Vijf minuten later heb ik inderdaad het vermaledijde product te pakken. Mevrouw is natuurlijk al lang weg. Zonder.
Tien minuten later klinkt de oproep: "Attentie, Lucas momentje kantoor!" 'Ha, dat zal mijn uitgestelde bevordering tot de directie groep zijn , zeg ik lachend tegen S., die net even staat te kletsen.
Op het kantoor, waar je alleen moet komen als je echt iets hebt uitgevreten, zit FM2. Hij lacht breeduit en bijt in zijn bruine bol met kaas. "Ik heb een ernstige klacht over je binnen gekregen! Er belde net een mijnheer Ahmed Hafiz. Jij zou geweigerd hebben om zijn grootmoeder Roomboter bladerdeeg te verkopen?"
Ik zucht, leg uit en FM2 zucht mee. Hij gaat binnenkort op het Kanalen eiland in Utrecht werken.


-- Er zijn ongetwijfeld mensen die aanstoot nemen aan de door mij voorzichtig aangegeven vermoedelijke afkomst van de mevrouw of de naam van haar kleinzoon zoals ik die noemde in de tekst. De lezers die nu denken dat ik mensen met een niet Nederlandse naam of geboorteland discrimineer hebben dat mis. Dit is een verhaal zo als het is gebeurd. Ik ga niet weer eens uitleggen dat ik veel vrienden en geweldige collegae heb die in het buitenland, oh je, dat mag ik waarschijnlijk ook al niet zeggen, geboren zijn en dat ik die heel hoog heb. Maar, de mensen die niet van de echte linkse kerk zijn, zullen het verhaal wel herkennen, denk ik--