Ik heb het beloofd, ik zou het elftal, nu ja, opeens is het meteen ook, ons, elftal verder volgen. Zeker na die fraaie overwinning op de "spek". (zie vorig verhaal v.w.b. het voornemen en de scheldnaam.) Ik heb, ik geef toe, met iets meer interesse het toernooi gevolgd dan in voorgaande jaren. Het volgen van mijn kant ging weer niet van een leien dakje, want er was een hoop gerommel met een erfenis van/voor sommige van mijn kinderen, en dat heel ingewikkeld en misschien, ooit, als de kruitdampen opgetrokken zijn, leg ik het nog wel eens uit. Daarbij kwam dan weer het veel en veel te vroeg overlijden van een (oud KM) collega. Die was maar een maand of wat ouder dan ik ben. Dat zet je ook aan het denken en maakt je wat, hoe zal ik het zeggen: huiverig. Het is, nu binnen een jaar of zo, al weer de zevende 'oud maat' die heen gaat! Ook kwam er nog een hele nare affaire tussen een van de kids en een (hopelijk nu ex-) schoonkind.
Maar goed, het is nu woensdagavond en ik heb een dagje adem kunnen halen. We hoefden niet naar de kleinkinderen om op te passen, onze lieve schoondochter, N., had een dag vrij en paste zelf op.
Ik zag een dag vrijheid en tweehonderd kilometer fietsen voor me, maar E. moest deze week naar het lab en naar de HA voor haar jaarlijkse check up, dus dat werd het dan. Later heb ik nog een uur of twee tussen de wielen gezeten, hoor, do not maak you zorgen! Ik zag nog een stuk van de Tour du Suisse en had even een rust genomen, maar was op tijd voor de wedstrijd. Met koffie en (voor mij) met shag onder handbereik zaten we klaar.
STOP! Nee, wij zijn geen Oranje- of echte voetbal fans. Wij, nu ja, als ik eerlijk ben, mijn liefste E., (in november alweer dertig jaar mijn (v)echtgenote) is een beetje een fanatiekere van de wedstrijden van "onze jongens" dan ik dat ben. Ik vind het, persoonlijk, nog steeds een spelletje, zeker in verhouding tot het metier van de doorsnee fietser die dat voor zijn brood doet, begrijp je?
Maar ik zat wel gereed om de wedstrijd tegen de Ozzie's te bekijken. Ik heb een zwak voor de Australiërs en hun fraaie land. Ik ben er meerder malen geweest. (Bij die marine, begrijp je?) Het feit dat mijn E. daar ook nog neven en nichten had wonen, die ik dan ook ontmoette, maakte het een stuk makkelijker om een doorsnee Australisch gezin in hun 'Natural; habitat' te observeren en die verschilde niet echt veel met die van onze poldergezinnen, hoor. De Ozzies houden ook van hun familie en ja, ze leven wel veel buiten. De hogere temperaturen, niet waar. En, het is waar: ze houden van BBQ en van bier. Dingen die ik absoluut niet kan veroordelen, hoor! Vooral dat bier niet, natuurlijk. Maar, het is gewoon een vriendelijk volk. Ik sprak velen van hen tijdens mijn tijd aan boord, met de 'family' en hun buren, maar ook gewoon, on the street. Ik vond de mensen van Down Under gewoon een leuk ras en slag mensen. Ja, ook ras, want ik heb ook met heel veel abo's gesproken, Aboriginals zijn de oorspronkelijke bewoners van het bijna onmetelijke en nu nog steeds bijna lege continent. Die 'originele' mensen zijn nu een triest aftreksel van het ooit zo trotse ras(sen). Ze zijn te vergelijken met die "Injuns" in de USA, die ooit ook zo trots waren en die die ook door de "witman' gedwongen zijn, terug te treden!
Maar, vanavond zag ik het allemaal anders en door een andere bril. De mannen van Louis moesten tegen 'hullie, tegen de Oz, die ik zo graag zou moeten hebben mogen! In diverse kranten en bladen was al gezegd dat de tegenstander een niet al te sterk, vooral jong, team was, met weinig ervaring. Maar, daar bleek dus weinig van, hoor. Ik ga, natuurlijk niet, een wedstrijd verslag geven, dat kan en wil ik niet, maar man, man, de wedstrijd was, nu ja, hoe zeggen ze het netjes? Billen knijpend spannend, zeg ik het zo goed? Ik ga alleen zeggen dat de "Socceroos", zoals hun bijnaam is, zich als die bekende spring- en buideldieren gedroegen! Er waren er veel teveel en allemaal op veel te korte afstand!
Maar het geweldige veerkrachtige elftal van "onze mannen" wonnen dan wel. Drie tegen twee en misschien terecht en 'eigenlijk' zijn ze al een ronde verder. Dat ooit zo fantastische Spanje, die spekken, dus, staan nu bij het schrijven, met 2 - 0 achter tegen de Chilenen!
De "Roo", dat leuke beest dat wij kennen onder de naam kangoeroe, is in dat continent aan de andere kant van de wereld helemaal niet zo geliefd, hoor. Net zo min als die konijnen.
Ze worden, beide soorten, een beetje beschouwd zoals muskus ratten dat bij ons worden.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten