Ik ben bang dat alleen marine mensen het kopje, de titel, dus, begrijpen. Het is vrij vertaald in echt Nederlands en in ABN : "Mijn mond zakte open van verrassing en van verbazing over wat ik zag of hoorde of aantrof".
Maar: dat soort zinnen kosten tijd, tijd die de marinemensen niet willen nemen en dus is het vertaald in die zes woorden. Maar, de zin is eigenlijk nog te lang, marine lui OH'en niet zoveel eigenlijk, wij, nu ja zij, nu ja, ik ook nog wel, nog steeds na al die jaren, zeggen dan vaak Klus op dek. Kort en krachtig, typisch KM taal.
Dat overkwam me dus deze morgen. Het Pinksterweekeinde was voorbij en nee, het was geen geweldig weekeinde geweest. De eerste Pinksterdag was, vooral in het begin van de dag, behoorlijk regenachtig voorbij gegaan en nodigde niet echt uit om op de fiets te stappen. De tweede Pinksterdag was ingevuld met een bezoek aan mijn 95 jarige en dementerende schoonmoeder. Dat is voor mij al een klus, maar laat staan voor haar dochter, mijn eega van al weer bijna dertig jaar. Ik heb mijn ouders al jaren geleden verloren. Ik had nooit zo een geweldige band met ze. Nee, het waren geen slechte ouders, maar ik was op mijn 18e al uit huis, voer veel en zag de wereld, maar nauwelijks mijn familie. Der waren indertijd nogal wat bezwaren tegen E., mijn huidige vrouw, en ja, ik koos, natuurlijk, voor haar en niet voor de kritische familie. Toen mijn moeder, nu een jaar of 15 geleden, overleed, zat ik ergens in een vaag buitenland om te helpen om een soort van vredesakkoord te bewaken van en voor mensen die het al eeuwen niet met elkaar eens waren en dat waarschijnlijk ook nooit zullen zijn, of worden. (Nee, niet allen, hoor, ik maakte deel uit van zo een NATO Force.) Ik wilde, maar kon ook niet, bij haar begrafenis, crematie, gek genoeg weet ik dat niet, zijn. Maar, mijn schoonmoeder, "ma", zoals ik haar altijd noem, was 'redelijk' bij de tijd en het was, al met al een gezellige middag.
Djeetje, wat een verhaal weer. Maar goed, ik weet niet of jullie dat ook hebben of dat ik alleen zo een controle freak ben, maar ik begin op de avond na het weekend, al weer een beetje aan mijn werk te denken. Hoe zal ik de afdeling aantreffen, wat moet ik eerst aanpakken, hoe regel ik allerlei zaken en zo.
Ik wilde eigenlijk vanmorgen dolgraag weer eens op de fiets, maar toen ik om half vijf mijn nest uitkwam en door de gordijnen naar buiten tuurde, turen, want op dat tijdstip van de dag staan mijn ogen nog niet in stand kijken, hoor, zag ik een enorme regenbui mijn straat geselen. Iets verderop daalde een DC 9, nee, dat is flauw, dat komt van een liedje van Frans Halsema, de veel te jong overleden cabaretier, maar er daalde geen dik vliegtuig, maar het was de donder en de bliksem. Mijn keuze is dan, heel laf: ga maar met de auto, al eerder beschreven, een fraai Frans voertuig!
Ik kam comfortabel aan op het werk, droog maar wel met fietskriebels. De bui ging enigszins liggen, we gingen naar binnen, cf de afspraken die we in de cursus waar ik over schreef al maakten, en ik kleedde me om in gevechtstenue. Mijn eerste loopje is natuurlijk naar mijn afdeling. Ik wist het natuurlijk al ver van tevoren, het zou wel weer een puinzooi zijn. Dat is namelijk elke "maandag" morgen weer. Ik kwam op de afdeling, ik keek, ik keek nog eens en: verdulleme zeg, de mannen van het week hebben gespiegeld. Bij een tweede blik bleek dat ze de reclame acties voor de aanstaande week ook gevuld hadden. Maar: zelfs netjes. Verhipjes, jullie kennen me, geen grof woord komt over mijn lippen, dat ook nog. Nu naar beneden, naar de DV cel en ik hield mijn hart vast. Maar: 'WTF, een bijna lege cel, geen zooi, een hoop ruimte, alles netjes gestapeld, geen narigheid!' Mijn klus viel dus op dek!
Ik pakte een kar met restanten, sjouwde die naar boven, maar nee, no way, de restanten waren gelopen en ik stond een beetje voor Pierre Sno. M, de FM2 kwam glimmend naar me toe. 'Is je wat opgevallen?', deed hij, zoetsappig, zoals hij soms kan zijn, hij, vader van twee meiden en bijna vader van een derde! 'Man, ik weet niet wat ik zie! Ik ben verrast!' 'Gelukkig verrast?' deed tie, zogenaamd verbaasd! 'Ja, M., heel gelukkig verrast, man het ziet er perfect uit.' FM 2 bleek zijn dreigementen krachtig te hebben ondersteund tegen de weekend ploeg. Die mannen hebben de zaak positief opgepakt. Nu ja, houwen zo.
HOKA kwam me vertellen dat ze mijn laatste Blog gelezen had en dat ze het leuk vond, waarvoor dank, H. 'En', zei ze, 'ik vind die enge man, die altijd zo raar reageert op je Blogs, die B. dus, zoal jij hem noemt, niet zo eng meer, eigenlijk.'
Waarvoor dan weer dank lieve HOKA. Maar die man is ook geen engerd, hoor, het is een heel aardige gozer, die ik dertig plus jaren ken. Hij deed even raar toen hij jouw titel HOKA las en dacht aan een afkorting van iets waar alleen mannen dan aan denken, maar dat zal ik je nooit vertellen. Je bent nog te onschuldig daar voor. Geloof me!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten