Zoals jullie ondertussen wel weten is voetbal niet mijn eerste sport. Zoals vaker gezegd, het is een leuk spelletje, maar... Ook de hele heisa die je vaak krijgt rond een of andere voetbalwedstrijd, met alle interviews en al die analyses van dien, laat ik gerust aan me voorbijgaan. Sport, dat doe je, daar ouwehoer je niet over, zoiets. (Dat geld ook over de "avondetappe" van Smeets hoor, ook allemaal van dat ge OH. Hij had wel eens mensen die geen eens wisten dat er fietsen bestonden en zo.) Toevallig had ik, iets masochistisch heb ik wel in me, wel naar de openingswedstrijd gekeken en alle vooroordelen, die ik met graagte heb en uitdraag, kwamen dus ook uit. Een Japanse scheidsrechter, (Japan! het voetballand bij uitstek), floot die partij en maakte blunders tot en met. Nu ja, blunders: complotdenker die ik ben, had ik allang door dat Brazilië natuurlijk niet mocht verliezen. Dat land had zoveel poen aan Blatter en zijn maatjes gegeven dat ze wel door moesten, tot in de finale! De Japanse scheids, speciaal aangezocht voor deze wedstrijd, denk ik, had zijn instructies (en de Yens) wel gekregen. Kroatië werd zo het kind van de rekening. Ik sprak M, je kent hem wel, de volgende dag en die zei dat 'ie der al helemaal klaar mee was.
Ik wenste hem toch een 'prettige wedstrijd', afgelopen vrijdagmiddag en ging naar huis. Ik reed door straten en dreven die, zeker twee jaar geleden, nog fel oranje gekleurd waren, maar ik zag nu bijna helemaal niets. Ja, een vaag slingertje vlaggen en zo. Ik zag een enkele auto met een paar van die oranje hoesjes rond hun buitenspiegels, maar verder, niets, nop, nada. Nu ja, na het debacle van twee jaar gelden was dat ook logisch, natuurlijk.
Die avond, ik had het beloofd aan jullie, lezers, dat ik WK zou proberen te gaan volgen, zat ik toch gereed voor de thriller, want zo werd het al van te voren genoemd. "Wij moesten" tegen onze tweede aartsvijand, Spanje. Tweede aartsvijand? Ja, hoor, dat kan je gerust zo noemen. Eerst hadden we ons tussen 1568 en 1648 al tachtig jaar lang tegen de "spekken", zoals ze toen werden genoemd, moeten verdedigen om ons land en geloof en onze vrijheid te behouden. Dat deden we onder de banier van Willem de Zwijger, de Prins van Oranje. (Vandaar de kleur van de voetbal- en schaatsfans.) En toen hadden we 360 jaar nadien dan ook nog eens van die laffe Spanjolen geheel onterecht een WK finale verloren, dus ja, "wij", het Oranje volk, moest tegen onze aartsvijand. (Aartsvijand "nummer eins", zijn natuurlijk nog steeds de Oosterburen. Maar dat licht veel gevoeliger, maar daar liggen ook een oorlog, Joden deportaties en vervelende voetbaluitslagen tussen.)
Het was, ik geloof, eeen half uur in de wedstrijd en Spanje kreeg een pingel mee. 1-0. F... it, dacht ik. Ik ben vrij pessimistisch als het om NL voetbal gaat. Als ze eenmaal achter staan, het waren onze jongens niet meer nu, maar die kloo..... eventjes, laten ze hun koppen hangen en dan is het over, toch?
Ik besloot met te verdiepen in shag, boek en bier. Ik koos daarvoor de andere kant van onze huiskamer, zodat ik hemelsbreed een meter of zeven tussen mij, shag, bier en krant en de Tv had. Mijn E. is, ik zeg dat altijd, een schat, een fraaie en goed gevormde, optimistische en een goede vrouw. Een goede vrouw heeft minimaal een eigenschap die haar tot goede vrouw maakt, namelijk: een totaaal gebrek aan kennis over de buitenspelval.
Gelukkig heb ik weinig vrouwelijke lezers, dus ik begeef me niet op glad ijs. Maar, E. is wel, zoals gezegd een optimist. Toen ik dan mijn terugtrekkende beweging aanvaarde en me verborg achter de drie eerder genoemde attributen, riep ze dat het allemaal goed zou komen! 'Ja, natuurlijk', denk je dan. Maar, verdikkeme, ik zat me net een kwartier toch wel te verbijten en voor mezelf die Spanjaarden te verwensen en mezelf voor te nemen om nooit meer naar de Vuelta te kijken, of naar Spanje op vakantie te gaan, wat we toch al niet deden, maar: dat zal ze leren, zeg je dan, toen ik een opgewonden kreet hoorde. Gelijk! 1 - 1! Vlak voor rust en wat een goal, zei E. Ik keek naar de herhaling, keek nog eens en nog eens en ja, man, wat een prachtgoal. Bep Bakhuis, dacht ik. Een oude voetbalster die beroemder was in zijn tijd dan Pele in zijn tijd, nu ja, laat maar.
Opportunisme en pessimisme gaan ook nog wel eens hand in hand, hoor. Dus ja, toch maar even de tweede helft zien. En wat voor tweede helft! Het was, bijna, een monster overwinning! Vijf tegen een! De ene goal nog mooier dan de ander! Ik bedacht nu weer dat dit voetbal was, zoals het bedacht was! Geen flauw gepiel met de bal op de vierkante meter, en met een "tikkie terug" en zo, maar gewoon: AANVALLUH!
Ik keek, vanavond een klein beetje naar wat andere wedstijden, maar zag daar niets in van de "swing" van "onze" jongens. Maar, ik houd jullie op de hoogte.
Vanmiddag waren we, met de kleinkinderen, op een Japans festival dat elke twee jaar bij ons in de stad gehouden wordt. We liepen, tussen een paar duizend Japanse mensen door te luisteren naar Japanse muziek en te kijken naar Japanse dans en cultuur en zo. Ik heb der niks mee. Oh, ik vind het aardige mensen, daar niet van, maar ik bedacht opeens dat Japan onze vijand nummert drie was, eigenlijk.Nee, niet zo zeer de scheids, maar wel de kampen in de Oost. Nu ja, ver weg, allemaal.
Mijn "eerste" sport werd nog uitgezonden op de Belg. De proloog van de ronde van Zwitserland. Tom Dumoulin werd fraai tweede. Na de machine in de tijdritten, Tony Martin! Voor Cancellara en andere specialisten, trouwens.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten