Mexicaanse melange door een Hollandse schotel

 Mexicaanse melange mix is een diepvries product van de firma Bonduelle, een groothandelaar in groenteconserven. Een bedrijf dat al een goede honderdzestig jaar bestaat en allerlei soorten groentes in blik of pot of in diepvries op de markt brengt. Dus ook, de Mexico melange, een zakje vol diverse groentes die je bijvoorbeeld bij je Chili met Hollands gehakt kunt doen. Want ja, het was wel een beetje Hollands gehakt vanavond, niet waar? Ik heb het, voor hen die niet zo meekijken, even over de tenenkrommende voetbalwedstrijd in de achtste finale tussen "onze " jongens en dat felle katten elftal van Mexico. Nee, katten zijn niet inheems in dat land, maar wel de Jaguar, maar dat is ook een rover. Het land is vele malen groter dan het onze en heeft ongeveer 117 miljoen inwoners! Waar wij aardig zeker zijn van de afkomst van de naam van ons land: Neder- of Holland, hoe laag kan je liggen, is dat bij de Mexico niet helemaal zeker. Men mompelt iets over: de navel van de maan, of zo. 
Maar: het zou geen makkie tegen Mexico worden, dat was al zeker, ver voor de wedstrijd begon. Ik ken de Mexicanen. Ik ben er geweest, vertel, vertel, we willen het horen!  (Nu ja, waar ben ik niet geweest? Nou, niet in het Vaticaanstad en niet in Timboektoe, als ik eerlijk ben.)  
Ik geef hieronder een klein stukje aan over mijn ervaringen  met Mexico!I Ik voer toen op Hr. Ms. Rotterdam, een marine onderzeebootjager en wij kwamen aan in Vera Cruz, de belangrijkste Mexicaanse haven. (Het komt uit mijn boek: 'Over mijn toeren', overigens.

We kwamen op een vrijdagmiddag, direct na de maaltijd, in deze grootste haven van Mexico aan. We hadden net een 4 wekenlange oefening met een deel van de Amerikaanse 5e vloot achter de rug en waren na al die weken hard werken als bemanning wel aan een verzetje toe. Mijn zoon was net een week of drie tevoren geboren. Bij de bevalling was ik uiteraard niet geweest, dat ging toen nog zo in deze bedrijfstak. Ik had wel gebeld met mijn (toenmalige) echtgenote en wist dat het een wolk van een jongen was en dat alles goed ging. Ik wilde dan ook een leuk souvenir voor Serge, zo heette het mannetje,  kopen, maar wat?

Die zaterdagmiddag gingen Guus en ik, begeleid door een ander collega, Ed, ‘de wal op’.

Op een typische Mexicaanse, stoffige maar kleurrijke markt, zag ik een gevlochten reiswiegje, met hengsels en zonnekap.

Voor het enorme bedrag van 10.000 Mexicaanse "roebels", omgerekend drie Hollandse guldentjes, veranderde het ding van eigenaar en kon het meteen in dienst gesteld worden door er de rest van onze souvenirs en overige boodschappen in te dragen. Vermoeid door het sjouwen in de hitte van de stoffige stad en ook dorstig (een chronische marine kwaal) geworden, legden we aan op een terras. Ik bestelde “tres Cerveza’s, por favor” en Ed, een heel aardige en een hele grote vent, maar niet een van de scherpste messen uit het rek, zei: “Verrek, ik wist niet dat je in Mexico ook in het Spaans kan bestellen?”

Guus en ik keken elkaar even zijdelings aan, maar onze aandacht werd al snel getrokken door een bandje muzikanten. Het groepje was een man of 6 groot dat al wandelend van die typisch Mexicaanse muziek maakte, ritmisch en vrolijk.

Ze hielden halt bij ons tafeltje en speelden een voor mij volkomen onbekend moppie. Nu ben ik erg toon doof, dus veel muziek is aan mij niet besteed. Mijn beide collega’s echter herkenden de melodie en zongen hardop mee: “Mis m’n slippie”. Later kwam ik er achter dat het en Nederlandse hit was, dat “Mississippi” heette, en gezongen werd door een Limburgse band, waarvan ik de naam helemaal kwijt ben.

Guus en Ed raakten al aardig in vervoering van de muziek en omdat drie bier hier minder kostten dan een taxfree biertje aan boord, bestelden we nog een rondje.

De muzikanten, aangevoerd door een sombrero dragende man die minstens zo groot was als Ed en een enorme grote gitaar bespeelde, zetten nog eens in.

We bestelden, we zijn geen krenten, ook “Cerveza’s por favor” voor de band en werden, een paar cerveza’s later, allemaal dikke, dikke vrienden.

Guus besloot de band uit te nodigen om mee te gaan aan boord. Over betaling voor de muziek werd dan wel niet gerept maar toen we de merknamen Alfred H. en Lucas B. hadden uit gesproken was het al vrij snel duidelijk: betaling in natura.

Wij in konvooi naar boord. En man, het werd een Mexicaans feest!

Vanavond moest het gebeuren. We moesten winnen en daar zag het lang niet naar uit! Een - nul achter, Goh, hoe kom je nu tot een gelijkmaker, dus hopelijk tot een serie verlengingen? 
Maar Spielberg en Hitchcock, als thriller regisseurs en John Le Carre en Robert Harris, de schrijver van "An officer and a spy' en Thomas Harris van die boeken over Hannibal Lecter, weet je wel, the Cannibal, zouden dit verhaal niet hebben kunnen schrijven! Het werd twee - een! Mexico werd melange, in de pan gehakt, net als de Chili con carne.
Na de een nul had ik het al gezien, maar E. bleef, zoals altijd positief en optimistisch! Zoals zij kan zijn. En, weer, geef ik nu tandenknarsend toe: ze had weer gelijk!
Maar: als ze dan zo vaak gelijk heeft, waarom mot ik nog elke wedstrijd uitleggen wat buitenspel is?