Ik ben dus een paar uur per week minder gaan werken, in overleg met de voormalige FM 2, die, nu de FM is, maar dat zei ik ooit al. Het is, zei ik ook al, een aardige vent, (het zou haast een marine man kunnen hebben zijn, want het is een no nonsense man namelijk), die veel hart voor de zaak heeft en aandacht heeft voor procedures en details. Dat kom je niet al te vaak tegen. Veel van dat soort "mannen", (nu ja, ze zijn dertig jaar jonger dan ik ben, dus het zijn meer "jochies" in mijn beleef wereld nu ja, kerels die mijn zoon zouden kunnen zijn) houden zich soms aan te veel rigide regels vast, maar hij doet dat gelukkig minder! Hij is een voorbeeld van leiderschap. (Ja dat jaargesprek hangt nog steeds boven mijn hoofd! Nee, natuurlijk, daar heb ik niets mee, maar het is wel een opstapje naar dit verhaal.) Oh ja, die jaargesprekken, ik wist dat ik het er nog even over moest hebben. De term: "Jaargesprek", zou, in mijn bescheiden geest duiden op een gesprek dat je elk jaar zou hebben, denk ik dan maar, als domme ex-onderofficier van de Marine. Maar bij De Keten is een jaar meer dan een jaar, veel meer zelfs en ik heb in de bijna twaalf en een half jaar die ik nu bij die organisatie dien, er al twee gehad. En binnenkort dus mijn derde!
Het eerste gesprek was inderdaad na ongeveer een jaar. Dat was een beetje een raar gesprek. De man, die het gesprek met me hield, deed dat in een vreemde setting, ver weg van het filiaal, namelijk bij dat, bestaat het trouwens nog, ronddraaiende restaurant dat ooit en misschien nu nog, aan de rand van A'dam ZO stond, waar nu de "vreetmall" staat. Ken je het? Nee? Nu ja, het staat in de hoek waar A9 en A2 samen komen, aan de afslag AMC. Daar staan een stuk of, negen, misschien tien, van die fast food toko's bij elkaar. Sizzling Wok heb je daar, een Mac, een Burger King, KFC en meer van die dingen. Dernaast staat overigens een grote jeugd gevangenis, en nee, ik ga niet uitleggen dat die dan weer, heel toevallig, aan de rand van de Bijlmer staat. Dat is duidelijk en dat hoef ik niet toe te lichten, toch? Daar dan weer naast staat het, volgens mij, lelijkste gebouw van ons land. Het is een of ander rond bouwsel, waar een hotel of zo in is gevestigd. Rijd er eens langs en je schrikt van de lelijkheid! Het staat aan de rand van de A2 en tegenover het fietsbruggetje. Hoezo weet je niet wat dat is, dat fietsbruggetje?
Maar de aanleiding van dat gesprek was het ontslag dat de man boven het hoofd hing en nu ja, allemaal verleden tijd en niet meer waard om te herhalen!
Nu ja, hoe dan ook, ik had deze week weer eens een paar werkdagen die aan voelden als werkdagen, en ja, ik weet, da's moeilijk uit te leggen. Laat ik het zo zeggen, der waren weer dagen bij waarop ik mijn ding kon doen zonder al te veel geneuzel en waarbij ik het gedoe, dat al met al, toch een enorme dreun heeft gegeven, (bij mij maar vooral bij veel collegae) wat kon vergeten. Nee, ik ben geen type met stress en zo, ik heb ook geen PTSS, hoewel ik daar, volgens de spichol eh, pyscho, nu ja, volgend die dramatische figuren met die baarden en die geitenwollen sokken, wel recht op moet hebben gehad, maar ja, ik voel nix, nada, noppes, van al die dingen van die ik ooit heb meegemaakt dan, begrijp je? Van toen, in dat vorige leven? Ik heb, net als veel van mijn maten, ook veel meegemaakt en gezien en beleefd en ook heel vaak hele nare dingen. Met kinderen die doodgeschoten of enorm naar gewond waren, ik zwijg hier verder over, ik heb zelf kinderen en kleinkinderen, ik ga dat verder niet meer ophalen, maar wel met militairen die enorm of dodelijk verwond waren en door ons behandeld werden en zo in die kleinere Field Hospitals, die we dan op allerlei plekken neerzetten. (nu doe ik flink hoor, we hadden maar een echt Field Hospital. Dat was overigens wel een bijna compleet en echt en heus ziekenkenhuis, met alles der op en der aan. Het heette anders natuurlijk, namelijk het Field Dressing Station en we waren toen, in die Kosovo of was het Albanië, crisis, trouwens voor de eerste keer echt 'operationeel' zoals dat dan weer zo mooi heet. Een echt hospitaal in enorme, van die opblaastenten tenten. De oppervlakte van het ziekenhuis besloeg, inclusief de ziekenzalen en zo, misschien wel de oppervlakte van een echt ziekenhuis. En we hadden dan ook nog eens een voertuigen park, dat ook ongeveer het halve oppervlak van een academisch ziekenhuis besloeg.
Ik was toen het 'baasje', zoals we dat noemden, van al het "ongegradueerde", (dat is weer een fraai woord overigens), personeel. Dat is het personeel dat geen officier is. Dat betekent dat moeilijke woord, ongegradueerd. Waarbij ik echt moet aantekenen dat er qua personeel mensen bij niet "gegradueerden" zaten die meer aantekeningen hadden, op medisch gebied dan menig arts ooit zal hebben, hoor!
Nou moe, hoe kom ik hier allemaal op? Dat moet door mijn jaargesprek zijn gekomen en de gedachten daarna over beoordelingen en bevorderingen en zo.
= ja, FM en ik hadden een heel goed gesprek, maar dat blijft lekker verborgen=
=Oh ja, twee, we krijgen een nieuwe FM. Mijn echte FM blijft mijn FM, de nieuwe man wordt dus FMN, de N van Nieuw, ik zeg het maar even, jullie werken bij De Keten en zullen vaker over hem horen???!=
.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten