Waarom een plus een drie is?

Korte inhoud van het vorige Blog: 

Maar goed, er hangen dus van die bordjes bij de producten, maar ook bij de zogenaamde "actiekoppen". Maar: De Keten heeft een rare en vreemde actie in gang gezet. Momenteel publiceren we onze acties, vaak. met, hou je vast: 32 % minder, 54 % minder, 27 % minder.
Ik snap daar al geen ene moer van, laat staan de klanten. En wij, op de vloer maar uitleggen dat 27 % van 3,89 euro ongeveer een vijfde is en dat die prijs wel op het bordje staat? Sorry, Keten, je bent bent niet alleen klant- maar ook nog eens personeels-onvriendelijk bezig! Maak die prijzen nou gewoon rond! En niet van dat ingewikkelde gedoe, waarvoor je een halve mathematicus moet zijn!  

Enfin, er zijn, naast die nieuwe en ondanks de "nieuwe" Keten trend, ook nog steeds van die bordjes die: "Een plus een gratis" aanduiden. Is dat moeilijk? Ik bedoel: je koopt een product: ik noem maar wat, een blik soep van merk A. Een tweede blik soep van dat merk, maar een heel ander soort, is een tweede product en is dus gratis. Hoe moeilijk kan dit zijn? Nu ja, moeilijk dus. In ieder geval voor een mijnheer die zeker al acht jaar, want zover kan ik hem 'tracen', in onze winkel komt. Een vrij stille en stramme man, die alleen vragen stelt of iets zegt, als hem iets niet duidelijk is. En, dat is frequent. Want, bij iedere actie die we hebben, als eerder gezegd, "Tweede gratis of tweede halve prijs", schiet die mijnheer een van ons aan. De mijnheer komt uit een buitenland dat ten zuiden van de Middellandse zee ligt en is, na al die jaren van zijn verblijf in ons land, onze taal nog niet echt machtig. (Waarschijnlijk heeft hij nog nooit een baan gehad waarbij hij met NL collegae werkte?) Dus stelt hij voortdurend vragen: 'Iesj dees preis twee voor iene preisj preisj of iesj die nu nu gratis?' 
Het woord gratis kent die mijnheer wel goed. Veel mensen uit zzijn thuisland kennen dat woord vaak als enig Nederlands woord. We leggen het hem dan maar weer eens geduldig uit, maar ja, de dagen erop komt hij weer met die vragen. Maar, oké, dat kan, voor een mijnheer of mevrouw uit een ver buitenland is onze taal moeilijk, ondanks dat ze hier al tien of twintig jaar wonen, dus daar houdt je dan rekening mee!
(Dit moet je even zien als een "tong in Cheek" opmerking! Nee, ik ben geen, herhaal: geen politiek correcte kwal. Die vind je bij SP, GL, of PvdA. Maar: ik zou, zoals eerder geschreven, niet, herhaal niet, aan politiek gaan doen.)
Maar goed die mijnheer op pad geholpen hebbend, vertel ik het tegen R. De collega weet over wie ik het heb en moppert een beetje mee. 'Maar', zegt 'ie. 'Ken je dat stel, die drie "wijven" zeg maar?'
Ik weet meteen wie hij bedoelt. Of wat, dat kan ook. Ik heb der ooit, een jaar of wat geleden een stukje aan gewijd. Ik mag der eigenlijk niets negatiefs over zeggen, de klanten betalen ons salaris, immers? Maar in dit geval moet ik het wel vertellen, ik noem geen namen, ik ken die niet eens. Het is een trio. Een "drie" generatie geval. (Ik heb ze ooit, zei ik al, lang geleden, als een vermeld) Der is een oma, een dochter en een kleindochter. Wat de dames, buiten hun buitengewone proporties, allemaal gemeen hebben, is hun uiterlijk. Dat uiterlijk is: ik weet het niet. Ik heb er ondertussen een biertje lang over nagedacht en ik kan alleen maar zeggen dat de drie een "ontevreden" uiterlijk hebben. Chagrijnig, ontevreden, boos op de wereld, boos op hun leven of hun bestaan, ik weet het niet, maar iets in hun uiterlijk en in het gebrek aan gesprekken die  ze, onderling dus niet voeren, zegt me/ons dat ze het naar vinden om te bestaan in deze wereld of zo. 
Ik ga je voorstellen: visualiseer het: Oma: rond de zeventig, iets ouder misschien. Stevig lichaam, ik ben wat eufemistisch, met een gezicht waarop dertig of meer jaren narigheid, ellende en vooral, inactiviteit, staan afgetekend. (eerlijk is eerlijk, die oma is eigenlijk qua jaren niet eens zoveel ouder dan ik ben.)  Dochter: postuur: ook stevig. Gezicht: ook weer veel jaren (twintig schat ik) jaren narigheid en ook nooit een baan gehad. (Ze is twintig jaar jonger dan ik ben maar ziet er veel ouder uit!)
Kleindochter: postuur: zie oma en ma. Gezicht en uiterlijk: zie oma en ma. 
Het enige verschil dat de laatste met haar ma en oma heeft is dat ze, de hele tijd, continue en helemaal altijd zo een ding in haar hand heeft, zo een Pod/Pad, zeggen jullie het maar, ik heb het/hem/haar niet.

Maar, als je een abstract woord als "dom", en daar bedoel ik niet de fraaie Kerken of torens, zoals in Aken of in Keulen of Lille of Parijs en zo mee, een gezicht zou kunnen geven, dan zouden deze drie dames daar model voor kunnen hebben gestaan!

=Maar, die kleindochter zou het probleem van een plus een is drie oplossen!=