=Maar, die kleindochter zou het probleem van een plus een is drie oplossen!=
Ik had dus over de generatie oma/dochter/kleindochter. Geen van die drie zal ooit een Nobel prijs winnen. Dat geeft niets, dat zal ik ook nooit doen, maar de manier waarop die dames hun domheid brengen en er aan blijven vasthouden, is iets om een populaire Tv zender als een van de vele die er nu bestaan, er een real life programma van te laten maken. Ik meen dat serieus. Domheid en bijna achterlijkheid en luiheid in deze vorm is uniek! Even een voorbeeld van de luiheid van de jongste van het trio. Haar moeder is ook, ik zei het al, aan de maat. Toch ziet dochterlief, een jaar of achttien, zei ik dat al, kans op bij haar moeder achter op de fiets te gaan zitten, Pod steeds in de aanslag, met van die knopjes in der oren, en ze ziet kans om die moeder alle tassen te laten dragen en dat soort zaken meer. Ondertussen ma en oma bekritiserend!
Je mag met je leven doen wat je wil, ik ben geen criticaster. Doe er wat mee, gooi het weg, val in de goot, stijg op naar de hoogste toppen: het is jouw leven. Ik ben liberaal zat om dat iedereen toe te wensen. Maar: pak wel je kansen als je die ziet. Doe er wat mee en vecht er voor. Stijg op! Zo niet, klaag dan niet over de gemiste kansen of dat een samenleving jou geen kansen geeft. Dit laatste gebeurt nogal onder de niet inheemse bevolking van ons land. Hetgeen onzin is. Elk mens in ons land heeft en krijgt kansen, maar doe er wel wat voor en grijp je kansen. Dat heb ik ook gedaan, mijn meisje ook, mijn kinderen doen dat ook zoveel als ze kunnen.
Maar bien, soit, de kleindochter van het stel, nummer drie in een samenhang die ook nooit wat zal worden, helaas, werkt niet en gaat niet naar school en volgt geen opleiding. (Zei de "sociale Harry", die ook in mij verborgen zit: dat kun je toch niet weten? Nee, niet echt, maar als mensen, elke dag in werktijd boodschappen komen doen, en daar alle tijd voor nemen, dan denk ik dat die mensen geen baan hebben. Hetgeen geen beschuldiging is, natuurlijk niet! Maar ik en mijn collegae, die wel dagelijks een natte rug hebben van het werk, zien zo vaak dezelfde mensen terug op de zelfde plek, dat het opvallend is. En: wij werken hard, echt hard.)
Enfin, dit stukje maatschappij kritiek even achterlatend, maar man, wat een uitgebreid stuk weg voor volgende Blogs opent zich voor me in dat verband, nu ja, de dochter dus van dat drietal, nu ja, de kleindochter dus, komt wel uit de verf. En, eerlijk is eerlijk, dit verhaal komt van R., die het gnuivend vertelde terwijl wij, goed samenwerkend allerlei producten uit de Suri/Indo/Thai/Japanse/ en noem maar op keuken aan het bijvullen waren.
'Je weet toch, dat we van die een plus een is gratis dingen hebben?' begon hij. 'Ja, dat is een gedoe', zei ik, de mijnheer uit het vorige Blog in mijn herinnering roepend, die het ook allemaal; niet begreep.
'Nou' zei hij, duidend op het ondertussen fameus geworden drietal, 'die snaaien het ook allemaal niet, hoor.' '?? Vertel' deed ik. R. legde even zijn werk neer. Dat doet hij nooit echt vaak of graag, dus dit was wel een speciale gelegenheid.Oeps, mijn neus groeit!
Nee, onzin. R. vertelde me dat hij, een dag of wat daarvoor, bij een schap stond waar ook zo'n "een plus een gratis product" werd aangekondigd. De wat stevige maar ook niet al te clevere dames stonden bij ook bij die stelling waar mayonaise, geen echte slank maker natuurlijk, werd "geadverteerd", en de jongste en de slimste, volgens haarzelf dan, want ze had een Pod, riep in blijde verwachting op een positief antwoord van haar oudere vrouwelijke familiegenoten: 'Ma, oma, kijk dan, lees dan: we hebben mayo nodig, dit is allemaal gratis, daar hoef je niks voor te betalen!' Ma en oma kwamen, moeizaam hun elektrische karretjes besturend, nader. De jongste had, al kijkend en luisterend naar haar tover ding in der hand, de ideale wereld ontdekt! Drie tubes mayo voor nop! Helemaal voor helemaal niets, nix, nada! De oudere dames kwamen uiteindelijk dan toch toe gesnord in van die vreselijke karretjes en keken en zagen en deden bewonderend. De jongste was heel enthousiast: 'Kijk maar op het bordje: een plus een en gratis, dat is drie voor niks. Een plus een plus gratis, toch?' Ik hoorde een gerommel in de aarde. *
Nu moet ik zeggen dat de oma van mijn generatie is, ongeveer! Nee, ik verwacht geen handen op elkaar of zo en geen gefluit en bewondering om mijn nog strakke lijf, maar zij, de oma, was wel van een generatie die ooit nog naar school moest en die rekenen had moeten leren.
Dus keek ze naar het bordje en zij, een beetje bestraffend en wat moedeloos om het intelekt van het kleinkind: 'Hoezo drie voor niks?' De kleindochter pakte, nog enthousiast, drie verpakkingen: 'Kijk dan: er staat een plus een gratis, dat zijn er toch drie?'
Oma antwoordde met een vreselijk homerische lach en zei tegen de moeder van haar kleindochter: 'Ik hoop dat se der pil beter ken telle dan die mayonese tubes, ander heb se so een buik vol benen!"
* Dat gerommel in de aarde: ik heb de NASA gebeld en het bleek dat Albert Einzteinzich om had gedraaid in zijn graf!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten