Ja, schrik niet, wetende of onwetende lezer, maar het op een na laatste Nederlandse mannelijke bolwerk staat op punt om te vallen. Het trotse, al meer dan 350 jaar bestaande, Korps, fraai en fier onderdeel van onze vloot, gaat binnenkort vrouwen in haar gelederen opnemen. Vrouwen kunnen MARN worden. Laat die woorden even inzinken, dames en heren en zie wat het met je doet.
MARN = Marinier! De trots der natie! Die meest exclusieve groep 'lichte infanteristen' die ons land kent, de mannen die overal geweest zijn, alles gedaan hebben en overal een T-shirt voor hebben gekregen, zijn, als het aan de huidige (vrouwelijke) minister ligt, geen exclusieve mannenclub meer, maar zullen daarnaast vrouwen in hun gelederen hebben! In 'vechtfuncties' begreep ik uit de plannen van die minister. Of was het een politiek proefballonnetje? Of een provocatie van de minister? Goed, daarmee alles gezegd zijnde over ministers en politiek, is de OnderZeeDienst, de OZD, nu nog het enige echte mannenbolwerk in ons land, misschien wel ter wereld. (Ik weet dat er een Duitse en vrouwelijke sub commandant is aangesteld.) Mag dit, vrouwen bij het Korps? Ja, natuurlijk mag dit. Volgens de Grondwet zijn mannen en vrouwen gelijk aan elkaar, moeten ze de zelfde rechten en plichten hebben of vervullen. Nu ja, quote me niet op deze regels, ik ben geen rechtsgeleerde, maar zo is het ongeveer wel! Dus meiden: meld je aan, zou ik zeggen, toch?
Maar! Mits! Tenzij! Want ja, ik weet het niet. Even kort door de bocht: in het USMC, de Amerikaanse torren, dienen al vrouwen in gevechtsfuncties, begreep ik. Nu heb ik geen hoge pet op van die Yanken en ook niet van hun Mariniers, als ik eerlijk ben. Geen Billy Joel romantiek over Parris Island en Tameless Horses en zo, hoor en ook de serie Pacific kreeg me niet overtuigd. Ik heb de USMC meegemaakt, meerdere malen en hun kracht ligt vooral in hun nummers, in de grote getallen. Een bataljon weg, zet je toch een ander BAT in, toch?
De kracht van ons Korps ligt namelijk in de flexibiliteit, de saamhorigheid en de efficiëntie van het Korps. Uit de bek van een vlootje, zoals ze ons noemen, lijkt dit wel vloeken in het Vaticaan, of Trump te vergelijken met Moeder Theresia, zoiets. (Er wordt in nare kringen zelfs gefluisterd dat ik vrienden onder de MARN's zou hebben, maar ik ontken, als oprecht vlootje, natuurlijk alles, edelachtbare.)
Goed, de Rode Baretten, de Licht debiel, oeps, sorry, de Lucht Mobiele brigade heeft ook vrouwen in functies, toch? Ja, maar wel in de logistiek, als administratief of verzorgend personeel, geen vrouwen in de vuurlinie. Het Korps heeft ook dat soort vrouwelijke krachten in dienst, maar die komen dan weer van de vloot. Ik schreef er al eerder over.
Mogen vrouwen dus bij het Korps? Ja, dat mag. Kunnen ze bij het Korps? Nee, dat denk ik niet! Nee, ik ga niet seksistisch zijn, helegaar niet. Ik ben geen Marinier, maar ik heb jaren bij de Mariniers gediend, ik was "embedded" zeg maar. Ik weet, uit eigen ervaring, hoe zwaar de opleiding van die gasten is. Niet alleen fysiek zwaar, maar vooral geestelijk zwaar. Over de fysieke kant: Ik werd bij het korps geplaatst en kreeg de zelfde uitrusting als hen. Veel en heel veel. Gelukkig sjouw je niet alles mee, maar als een MARN op trip gaat heeft hij zijn "huisje" op zijn rug. Een vreselijk grote 'Burgon', zo heetten die dingen in mijn tijd, rugtassen mag je het niet meer noemen. De uitrusting die je meesjouwde was ongeveer 45, schrijve vijfenveertig, kilogrammen. Daarnaast had je nog je persoonlijke wapen. Ik had (toen) een Glock 17, een fraai pistool en een fantastisch wapen, maar de torren hadden (toen) een Dimaco C7, een 'lange loop', zoals dat in jargon heette, om mee te sjouwen. Daarnaast had het peloton, dat is een zelfstandig opererende eenheid, bestaande uit een aantal geweergroepen, maar nee, dit wordt te technisch, maar goed veel van die mannen hadden ook nog (onder)delen van mortieren, MG's of verbindingsapparatuur mee, ook allemaal zware shit. Vaak was het totaal gewicht rond de vijftig, zegge 50, kilo wat ze meesjouwden te voet of op de ski's, (en ja ik kom later terug op de wintertrainingen), op hun 'bult' droegen. De 'medic' van het peloton had dan ook nog eens zijn medische uitrusting bij zich.
Veel dames/meiden zijn vaak niet eens zo zwaar als het gewicht dat ze moeten torsen. Ik heb het in eigen ervaring meegemaakt, ik moest zelf "omhangen" zoals het heet. Ik moest geholpen worden door Werner Z., mijn Mariniers zoon. Ook daar vertelde ik al over. Ik dog da ik gek wier! Man, wat een gewicht! Ik was, vroeger, bij mijn vader werkend, aan zwaar tillen gewend. Hij was molenaar en ik moest vaak zakken van 50 kilo graan of veevoer vervoeren, van de vrachtwagen naar de boeren thuis. Maar: dit leek der totaal niet op! Wat een dood gewicht dat aan een paar banden om je schouders hing. Ter hoogte van mijn borst. Ja, over mijn "mannelijke tepels" zeg maar.
Ik hoor jullie, emancipatie dames al blèren: dat kunnen wij ook, wij doen niet onder voor kerels. Ik geloof en hoop het.
=later meer. Over fysieke en psychische verschillen=
Geen opmerkingen:
Een reactie posten