Ja, even een wat luchtiger Blog, na al die wat zwaarwegende eerdere schrijfsels. Dat moet ik, therapeutisch, nu zelfs even echt doen, na die abso nare dag die ik vandaag gehad heb. Nee, nee, geen leed of ziekte of zukse zaken meer, hoor, nee, gelukkig niet, maar ik moest wel vandaag naar de eerste (van 10) cursus dagen over: Het Nieuwe Solliciteren. Ik wil niet spotten met iets of iemand en ik wil zeker geen mensen voor het hoofd stoten, daarvoor ben ik te veel ziekenpa, maar ik had, na afloop van die, slechts drie uur durende eerste dag, het gevoel dat ik totaal zwakzinnig was geworden. De cursus werd gegeven in A'dam west. Toen ik, rond een uur, uiteindelijk het mij toch redelijk vertrouwde metro station Amstelveenseweg verliet om over te stappen op de bus naar mijn woonplaats, was ik dermate gedesoriënteerd door alle BS en al het 'gehen' en gekakel over "netwerken" dat ik aan had moeten horen, dat ik, echt, ik zweer het, geen idee meer had waar ik me bevond! Ik heb een oersterk richtingsgevoel, zet me ergens neer en ik wandel blindelings naar een plek die je me opgeeft, zonder KAKO, (Marinespeak voor de simpelste mariniers oefening die er bestaat) maar ik moest als een toerist om me heen zien om te bepalen waar ik eigenlijk was. Over dat trauma schrijf ik nog wel eens, als mijn geest weer wat helderder is. Geloof me als ik zeg dat die ervaring in die training heel traumatisch was en dat ik dit niet overdrijf!
Dus ja, nu even een wat luchtiger stukje, zoals al aangekondigd, om mijn kop even leeg te maken en omdat ik volgens de geliefde al de hele middag niet gelachen had!
"Je kan een Nederlands oorlogsschip herkennen omdat er geen meeuwen achter aanvliegen", heb ik in het Engels, Duits, Belgisch en Frans horen vertellen van "bevriende" collegae marinelieden van die diverse nationale marines. "Want", merkten ze dan snaaks op, "the Cloggie, de Dikke nek, der Bauer, le Paysan", is te zuinig om (vr)eten over de muur te zetten. (Marinespeak voor overboord gooien.)
Natuurlijk is niets minder waar! De marine kokologen kookten, doen dat nog, natuurlijk, zo goed en zo lekker dat er helemaal niets overbleef om over de pint te naaien. (Marinespeak voor overboord gooien.) Bovendien, hebben jullie wel eens aan boord van een Butsen (Marinespeak voor Engelsen) boot gevaren? Ik wel! Daar vlogen echt geen meeuwen achteraan, hoor! Die hebben iets meer zin in een eventueel restant van een Blauwe hap (Marinespek voor een rijstmaaltijd) dan voor Fish en bloody chips of een effing curry, zeg maar.
Kom nu tot je punt man, hoor ik jullie vertwijfeld zuchten. Doen ik. Nee, een Nederlands marineschip herken(de) je aan de fietsen aan boord. Stel: je staat ergens in een (marine) haven waar dan ook ter wereld. Dan zie je een aantal schepen afmeren. Later wordt het sein: "Vastwerken, vastwerken. Wachtsvolk aantreden in de brede zij. Aanvang passagieren" gepraaid (Marinespeak voor omgeroepen) Op heel veel schepen zie je dan m/v keurig gekleed de wal opgaan, al dan niet de vlag groetend. Als je goed kijkt zie je dat er van een schip, je hebt de vlag nog niet eens gezien, een grote club m/v van boord gaan, allen gekleed in sportief tenue en vergezeld van een fiets! Dat is de Jankaas boot, denk je dan meteen, ja, dat is het Nederlandse schip.
En ja, dat is zo. Het is al jaren gebruik dat de marine m/v een fiets aan boord mag/kan meenemen zodat er in een haven en omliggende geografische ruimtes gefietst kan worden. Het zijn allerlei modellen en soorten hoor. Nu ja, ook van de fietsen. Vanaf stoere opoe vehikels, stevige MBK's en ranke geavanceerde race modellen, je ziet hen van en later weer aan, boord gaan. Er wordt op gekoerst of de stad verkend, boodschappen gedaan, al naar gelang de soort fiets en de instelling van de berijder. (ik stop nu met m/v.) Da's vrij uniek. Fietsen aan boord van schepen. Ik ben nog nooit een collega of een schip uit een NAVO land tegengekomen die ook een fiets bij zich had aan boord!
Maar, waar laat je die fietsen dan allemaal? Vroeguh, toen alles nog beter was, sprak de snode grijsaard, bijvoorbeeld op de jagers of zo, werden die dingen opgeborgen waar er maar ruimte was. Je kwam ze tegen in de meel bergplaats, in elektromonteurs werkplaatsen, in de "kast" machinekamer, in het munitiemagazijn van toren B, in de timmermans-werkplaats, (ja, op de jagers voeren nog echte timmerlui mee), nu ja, noem maar op. Later, op de modernere schepen, werden ze gestald in de hangar. Tja. We hadden, ik heb het even over de S fregatten, wel een hangar voor zegge 2, schrijve twee, helikopters, de zogenaamde Lynx machines. Maar, we hadden niet genoeg heli's voor al die schepen. Er waren domweg te weinig van ingekocht, of ze waren in de reparatie of men had er gewoon in de drukte eentje vergeten op een stuk strand in Libië. Dus ja, we hadden ruimte zat voor die fietsen, die dan, keurig zeevast, verankerd werden in die helikopter opberg ruimte.
Ik had vaak ook een racefiets mee. Zo heb ik, dienende aan boord van onderzeebootjagers, gefietst in de West, in de USA, in Frankrijk, Spanje en meer van dat soort exotische oorden. Helaas mochten wij, fietsfanaten, onze fietsen niet mee nemen op ons fregat tijdens een fraaie reis die dat schip naar de "Oost" maakte. Ons schip had namelijk toen wel twee heli's aan boord. De enige twee in de marine die nog operationeel (Marinespeak voor inzetbaar) waren. Gnar, gnar, gnar. Anders had ik in Egypte, India, Indonesië, Australië, Nieuw Zeeland, Maleisië en nog wat landen kunnen fietsen. Goed, ik heb dan wel hardgelopen in al die landen. Ook leuk. Rennend onder de 'Gateway to India' in Bombay door, rennend de trappen naar het 'Opera House' in Sydney op, rennend door de haven van Batavia, eh, nu ja, Jakarta.
Maar even goed blijft het jammer en een gemiste kans!
De marine heeft overigens al vele jaren wat met fietsen. Zo is daar de jaarlijkse Tour de Lasalle. Die Tour de Lasalle werd voor het eerst verreden in september 1955. Het is nu een jaarlijks terugkerend wielerevenement geworden, maar was destijds een initiatief van het marinepersoneel van de Marinekazerne Erfprins. De naam van het evenement werd ontleend aan de originele naam van dit fort, Fort Lasalle.
Nu ja, over fietsen en de marine heb ik een heel boek geschreven. Het heet, ja, heel origineel: Ter land, ter zee en op de fiets. Der staan nog mooie foto's in ook.
Over mijn bijna 'krankzinnig' ervaring, ga ik binnenkort nog wel eens in. Nadat ik psychische ondersteuning heb gehad door een uur of vier te gaan fietsen!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten