Voor de Bakker?

Zoals oplettende lezertjes wel weten, ben ik na dertien (+) jaren trouwe dienst bij mijn vorige werkgever, waarvan ik de naam, op straffe van, ja dat is eerlijk waar, niet mag schrijven, uiteindelijk met een burn-out de ziektewet ingesukkeld. Ik melde me aan bij het UWV. Vanaf 1 maart tot nu, werd ik dus gesponsord door de staat. Dat UWV is een geweldige instelling, moet ik zeggen. Nee, eerlijk is eerlijk. Ik ben heel coulant door hen behandeld, ik had een aardige dame die me ondersteunde en me wat sollicitatie gedoe uit handen nam. Dat is namelijk wel de enige makke van die instelling: hun site, alles doe je digitaal bij hen, is niet al te moeilijk, maar bepaalde dingen, zoals het doorgeven van mijn sollicitaties, lukte me niet. Tja, vervelend, want dat is een van de weinige dingen die je moet doen om je uitkering te behouden. Je moet vier sollicitaties per maand kunnen overleggen. Ik had er (natuurlijk) veel meer.
Goed, dat solliciteren en zo verdient een beetje uitleg. Niet om een moderner en jonger iemand voor het hoofd te stoten, hoor, maar ik ben van de generatie van voor de watersnood! Zo oud al? Yep, zo oud al. Mijn generatie werd nog geleerd dat zaken voor het meisje kwamen, dat je leefde om te werken, dat je alleen op de zevende dag rustte en dat je iedereen die ouder was dan je zelf was, met mijnheer of mevrouw wordt aangesproken.
Dus ja, ik solliciteerde natuurlijk uit gewoonte, gewoon plichtsgetrouw. Over het algemeen heel serieus, maar sommige weken was er tussen alle sollicitaties niks bij, zeg maar. En dus ja, ik heb ook wat Vage Harry sollicitaties gedaan: directeur van een Supermarkt keten, bijvoorbeeld of als junior verkoop medewerker bij een hyper (of heet dat Uberhip) telefoon bedrijf, maar dat was meer uit balorigheid dan uit serieuze belangstelling. Ik kreeg allemaal hele beleefde reacties terug dat ik niet voldeed aan "hun profiel", zoals dat heette, dat ze iemand zochten die meer in dat werk- en opleidingsgebied of traject paste en dus menende, maar niet zeggende, dat ik een Auwe L.., een Dino was, natuurlijk. Maar, en da's wettelijk geregeld, op leeftijd mogen ze je niet afzeggen, want je zou, als sollicitant, dan een gerechtelijke leeftijdsdiscriminatie zaak tegen die bedrijven aan kunnen gaan. (In Vlaanderen is dat onlangs gebeurd, hoor. Een man, jonger dan ik, ja, wie is dat niet tegenwoordig, solliciteerde bij een keuken zaak, hem werd gezegd dat ze hem niet eens uitnodigden voor een gesprek, omdat hij te oud was. De man maakte er een zaak van, kreeg gelijk en is, door een toegewezen schadeclaim, nu een fors bedrag rijker!) 
Ik zou dus in dat geval ook gesponsord worden door de staat want er zou een 'Pro Deo' mevrouw of mijnheer aangewezen worden en ja, die staat voorziet in dat soort zaken vaak felle advocaten, om zo een zaak voor de staat te winnen. Eventuele namen van die advocaten schrijf ik niet neer. Ik hou niet zo van namen van advocaten of van andere scheldwoorden. Maar, ik zou het nog winnen ook, hoor, believe you me. Discriminatie is een hot item in ons land, momenteel. (Eh ja, jullie lezen de kranten, toch?)

Maar nee, niets van dat bovenstaande alles dus, zoals zal blijken: in tegendeel! Ik had me natuurlijk ergens al helemaal berust in het feit dat ik nog twee jaar, (in mei '17 valt het doek uiteindelijk voor mij voor wat betreft het werkende leven) een maal per werkweek, een sollicitatie wilde of zou moeten doen. Die werd dan veelal niet of hoogstens negatief beantwoord, maar ik streek steeds wel mijn 'munten' weer op, zeg maar. 
Maar ja, weet je, toch knaagt het. Ik bedoel, ik ben nog steeds geen oude man, ik voel me dat al helemaal niet, ik sta nog volop in het leven. Ik heb de laatste jaren bij de Km en ook in De S... oeps, ik ging bijna in de fout, maar goed, bij mijn laatste werkgever dus, vooral met jongeren gewerkt. Ik deed dat graag, ik kreeg jonge impulsen van hen, voelde me er goed bij en kon aan hen mijn "wijsheid" kwijt. De grap is ook dat je als 'senior medewerker' wel enig respect krijgt van de jongeren. Helemaal als ze merken dat je zelf ook een "natte rug" van het werken hebt en zelf vaak het voortouw neemt. Ik mis het werken an sich niet, hoor, helemaal niet. Maar ik raakte de aansluiting bij het leven een beetje kwijt. Nee, nee, nee, ik zat niet achter de geraniums of zo, wij, de geliefde en ik, hebben allebei een vol leven hoor. Kinderen, kleinkinderen, vakanties, dingen doen, noem maar op. Maar: de leeftijd van 65 begon der aan te komen. (En dus ook nog een aantal maanden extra, inderdaad.) Dus de leeftijd waarop je afscheid neemt van de echte maatschappij, zou ik haast willen zeggen, hoewel dat natuurlijk niet helemaal zo is. Maar in ieder geval van een leven dat je al vanaf je zestiende of zo kent, namelijk: het werkende leven.
Wat een l.. verhaal man, schiet eens op. Ok, ik schiet heel even op. Nee ik miste het werken dus niet, maar de omgang met mensen en het contact met mensen dus wel. Dus solliciteerde ik in de (wan)hoop om ooit weer aan de bak te komen. Zonder enige hoop, natuurlijk! Maar: verdikkeme, wat gebeurd? Ik kreeg een telefoontje. Ik had gesolliciteerd via het UWV en het LUBA, daarover later meer, en werd zowaar uitgenodigd voor een gesprek bij een bakkerij. Als broodbezorger!
Ja, ik solliciteerde op mijn meer dan 63ste en krijg, vermoedelijk, ik hoor het pas in de nieuwe week, de baan! De wonderen zijn de wereld nog niet uit!
=later (hopelijk) heel veel meer!=