Tja, ik ben jullie wat uitleg verschuldigd over dat vorige verhaal over Het Nieuwe Solliciteren en zo en waarom ik daar zo helemaal stapelkrankjorum van werd. Ik ben, momenteel en hopelijk kortdurend, lid van een instantie die de landelijke uitkeringen regelt, maar de naam van die club schrijf ik bewust niet. Ik ben me, na een boze brief van de directie van mijn vorige job, er van bewust dat allemaal grote zoekmachines bezig zijn om negatieve publiek over bedrijven op te sporen op het WWW. Die namen komen dan in handen van de "namen-op-het-net-politie" en dan wordt er gekeken of jij, de schrijver/blogger/facebooker/cartoonist narigheid schrijft over dat bedrijf, ja dan nee. En natuurlijk mag je geen nare berichten schrijven, heb ik ervaren, of nare cartoons maken en zo, zie Gregorius Nekschot en anderen. Als je dat wel doet, dan wordt je boos aangesproken of aangeschreven door dat bedrijf of door die instantie. Dat wil ik niet, maar in het geval van de nu nog te beschrijven cursus kan ik eigenlijk alleen maar fecaal negatief berichten, dus ja, dan maar naamloos.
Je hebt, natuurlijk en terecht, plichten bij de boven niet genoemde instantie. Zo moet je, elke week, solliciteren. Dat kan alleen via het WWW. Hoewel er een button is die vraagt: "Hoe wil je reageren op de vacature?" kun je dus alleen maar online solliciteren. Dan moet je die sollicitatie ook nog aanmelden bij de niet genoemde vereniging en dat lukt me niet, no way, pas de rue, keine strasse! En nee, ik ben niet digibetisch aangelegen, maar het lukt me gewoon niet! Ja, stom, dat mag je zeggen, maar zo leg et wel!
Een ander ding is dat je verplicht bent om een cursus, meerdaags, te volgen om te leren solliciteren. Dat krijg je te horen via een bericht in de box van Mijn Overheid. (Da's ook zo wat. Je klikt die box aan en je moet je dus aanmelden met je DiGiD. Dan kom je binnen en dan moet je je weer aanmelden met je DiGiD. Dan kom je op de site van de niet genoemden en moet je je alweer aanmelden met dat digitale password.) Goed, de digitale brief heb je gelezen en ja, daar moet je dan wat mee. Tot je stomme verbazing ligt er dan dezelfde dag, of de dag erop, een heuse, echte, in een enveloppe verstopte brief, die hetzelfde zegt als de digitale brief. Goed, oké, point taken, ik heb het nu wel gelezen, maar waarom dat dan twee keer? Dan ligt er, de dag daarop, weer zo een heuse brief in je bus, waarin ze zeggen dat jij en je instantie hebben afgesproken om naar een cursus te gaan. (Dat hebben ze die ochtend zeg maar ook al digitaal medegedeeld hoor.)
Maar, ik heb niets afgesproken met hen. Ik kreeg een brief waar in staat dat ik me MOET melden voor die cursus. Afspraken worden nog steeds bi-lateraaal gemaakt, dog ik? Maar, nee, dus. De arrogante instantie spreekt met mij af en we spreken niet samen af. Onder het mom van: die knakker is toch werkeloos, denk ik. Nu ja, daar hebben ze een punt. Maar dat punt begint wel verrekte veel op het zo armoedige en vernederende stempelen van in de crisis jaren te lijken. Werkelozen moesten toen soms tot twee of drie keer daags met hun stempelboekje in de rij gaan staan, om een stempel te halen zodat ze niet in het geniep een klusje konden doen. Het was nog in de tijd van de "fiets belasting plaatjes". Als je toen werkeloos was, hoefde je die belasting niet te betalen. Je kon dan op de fiets werk gaan zoeken. Maar der zat wel een gat in je plaatje geknipt, zodat de hele wereld zag dat je werkeloos was. Hoe vernederend kan zuks zijn?
Goed, die brieven van die vereniging eindigen dan altijd met dreigende woorden als: "mocht u zonder geldige reden van opzegging niet verschijnen, dan kan dat consequenties hebben voor uw uitkering!"
Ik ging uit mijn dak! Wel gvdgvdgvdgd, ik heb vijfenveertig gewerkt en dus 45 jaar meebetaald aan die club. Ik heb al die jaren maandelijkse bijdragen geleverd aan de sociale diensten, ik heb me daar nooit over beklaagd, ik wist dat het voor een solidair doel was. Maar, omdat ik nu zelf een paar maanden onder die instantie ga vallen, wordt ik (bijna) bedreigd met allerlei, in mijn ogen, onzinnige dingen. En doe ik dat, (na me 45 jaar) ingespannen te hebben voor onze maatschappij, de Nederlandse Staat, niet, dan is het over en uit met de pret en krijg ik geen ene moer! En, oh ja, reis kosten beneden de 15 km worden niet vergoed. Hebben die gasten wel een idee hoeveel een retourtje van mijn woonplaats naar hun firma kost elke keer? Ik ga het zeggen: zes euro! Voor een 'steuntrekker' is dat een fors bedrag. Dat maal 10, het aantal cursusdagen, is dus 60 euro. Dat is voor ons ongeveer drie of vier dagen eten en drinken. Tja. Dat is sociaal denken, neem ik aan? (En, parkeren daar in de buurt kost je overigens zes piek/uur!)
Omdat mijn nieuwe baan, bij die bakker, nog niet helemaal in kannen en kruiken was (en helaas nog steeds niet is) kon ik dus niet afzeggen voor de cursus: Het Nieuwe Solliciteren. Dus, gezagsgetrouw, zoals ik ben opgevoed en mijn hele leven wel een beetje ben geweest, ook door mijn 'echte' leven, melde ik me die dag, met de papieren brief en mijn ID in mijn hand, bij het grote en fraaie gebouw. 'Volg de blauwe lijn, tweede etage, was het norse bevel.' Ik ging, wat kan je anders? Ter plekke gekomen moest ik me weer identificeren en weer de brief laten zien. Ik mocht gratis koffie of water nemen, theezakjes waren er ook en ik nam plaats. Na een minuut of tien werden we opgehaald door de cursusleider. Wat me toen, in een kleine drie uur overkwam, kan ik niet meer beschrijven. Ik kreeg een totale black-out! Ik schreef al, ik was, na afloop, zo van het pad af, dat ik mijn eigen omgeving niet meer herkende. Ik leek een dwalende in een grijze en natte omgeving, die ergens in Amsterdam Zuid was. F. S., hoewel een marinier, toch een vriend van me, noemde dat: ze hulden zich in vreemde gewaden en dwaalden doelloos rond!
Het was zo erg, dat ik me moest oriënteren op de borden die de Ring A 10 aangaven en vandaar mijn looproute zoeken, aar dat kostte me wel tijd! Ik kom, zo goed als dagelijks, op de fiets langs die plek. Totaal uitgel... en verdwaasd was ik!
=later meer, over Netwerken, Netwerkers, Scouts, Headhunters, Recruiters en de ophef daarover=
Geen opmerkingen:
Een reactie posten