Ja, F., goede vriend, ik weet, het vorige Blog eindigde nogal abrupt en zo en ik legde inderdaad niet alles uit, maar ja, mijn vel papier was vol, dus ja. En mede lezer en mede ervaringsdeskundige H., jouw woorden zijn uit mijn gedachten getrokken, het is exact zoals je het zegt! Het geheel van die instelling is een dode letter.
Goed, ik moet even verder. Die cursus begon op een druilerige dinsdag ochtend om 0930. In de metro naar west zat ik omgeven door medemensen die allemaal op pads/pods/mobieltjes zaten te lezen, te kijken of te swipen, heet dat zo? Het enige geluid dat de doodse stilte, af en toe verbroken door het kletteren over een wissel, in het treinstel verstoorde was het gepiep van een inkomende "message" of het geratel van vingers en duimen op toetsenborden. Geen van de passagiers las een boek of krant, niemand van de reizende mensen knoopte een gesprekje aan met de medereizigers. Vroeger, ja, in de grijze oudheid, spraken Mokumers (zij niet alleen) veel en vaak met elkaar, griepten en galden ze in het openbaar vervoer over alles wat er mis was in de wereld, zijnde Mokum, dan, wat er mis was met de sport in de wereld, zijnde Mokum dan en wat er moest gebeuren om weer een goede wereld te worden, zijnde Mokum dan. (En dat in alle nsteden met openbaar vervoer, natuurlijk.) Ik checkte uit op station Heemstedestraat, een grauw station in een grauwe buurt in West en mijn OV kaart zei: 'Ongeldige kaart, Probeer het opnieuw.'
Dat was ook weer zoiets. Ik had , jaren her, een OV Chipkaart gekocht. Een stukje plastic, een credit kaart, met een chip erin dus. Kosten, toen, vijf euro. Natuurlijk laadde, lied, ik die kaart geregeld op en reisde er mee. Ik checkte, een dag of wat geleden, op weg naar een tweedehands boekwinkeltje, in met die kaart op de bus naar de stad. "Uw kaart verloopt op 16 juni!", las ik tot mijn stomme verbazing. He? Een plastic kaart die verloopt? Een THT datum op een stuk, niet voor consumptie geschikt, kunststof? Ik pleurde bijna van mijn niet aanwezige zitplaats in die bus toen ik dat las. THT datum? Wat is dat nou? Nu ja, stukkie plastic, wat kan dat kosten? Dus ik ijlde ijlings naar de AKO en vroeg toen ik uiteindelijk aan de beurt was om zo een plastic kaartje teneinde veilig te kunnen reizen.
'Da's dan zeveneneenhalve euro, mijnheer", zij de verkoopster. 'Wat?' zei ik, '7 1/2e euro voor een plastikkie?' 'Ja mijnheer, der zit wel een chip in, hoor!' 'Maar mijn lieve mens, in mijn, bijna nog kolengestookte mobiele telefoontje zitten wel een duizend chips. Die kocht ik voor twaalfeneenhalve piek bij de Appie!' Zuchtend pinde ik, met mijn pinpas, waar ook een chip in zit. Daarna pinde ik, zuchtend, nog twintig euro reistegoed en stapte in de bus naar de verre reis in sollicitatie land.
Dus ja, je bent zoals je bent, zoals je altijd opgevoed bent, je bent, met een kwartiertje van de schipper er bij, op tijd binnen en zo zat ik om 0915 al aan de koffie. En, voor een NUKUBU redelijk op tijd, werden de cursisten om 0945 geroepen door de groepsleider. We gingen zo een steriel zaaltje binnen, je kent ze wel. Wit-grijzige wanden, lichtblauw tapijt, tafels in een U vorm, ramen die uitkeken op een blinde muur, met daar schuin naast wat ruimte. Een boom en wat groen, nattig en triestig struikgewas en daar achter dan weer de belofte van de ring A10, horende aan het gezoem van auto's. De belofte van de vrijheid en van ook een kilometerslange file, door de regen. Alles was me beter dan hier zijn!
Aan de muur van het zaaltje hing een groot scherm en een PC straalde er beelden van een of andere afbeelding of tekening van een Curve op af. Helaas geen curve van een appetijtelijke dame maar een of andere curve van een geleerde of onderzoeker met een onuitsprekelijke naam en onbegrijpelijke symbolen en verwijzingen. Af en toe werd die curve afgewisseld met een ander beeld, namelijk die van rouw- en rouwverwerking. Symbolisch, misschien?
De leider, een eind dertiger, een aardig mens, overigens, heette ons welkom, begon een verschroeiend verhaal af te steken over "Het Nieuwe Solliciteren" en na drie zinnen was ik het pad totaal bijster en voelde me totaal buitenspel gezet. Wie van mijn generatie is kent nog die mensen die woorden gebruikten als: een stukje naar de ander toe zijn, een stuk invoelen in jou, de ander zijn, goed voelen in de vel naar de vreemde toe, nu ja, het had een naam in elk geval. Dat solliciteren nieuwe stijl is ook zoiets, maar dan niet met dat soort woorden, maar de "keywords" zijn: "Netwerken", "Headhunters" en "Recruiters".
Goed, in elk geval begon het geheel met een rondje voorstellen. Ik was de eerste die begon, ja, je bent stip (geweest) of niet. Ik vertelde dus dat ik al 45 jaar echt had gewerkt, dat ik menige natte rug had overgehouden aan dat werk en dat ik al die jaren had meebetaald aan de verzekeringsstaat, dat ik me suf solliciteerde, naar baantjes die ik helemaal niet ambieerde, maar dat de instantie daar dan blij mee zou zijn en dat ik al helemaal geen zin in een cursus als deze had. "Want", zei ik, "ik las gisteren een column in de krant waarin een deelnemer aan die cursus beweerde dat het weggegooide tijd en vooral weggegooid geld was."
Het bleef akelig stil. Toen begon de rest zich voor te stellen en hun denkbeelden op tafel te leggen!
=waarin ik ontwaak in een vreemde stad in een vreemd land. Waarin ik een taal hoor waar ik geen kop of staart in herken en dermate verdwaasd rondloop dat ik niet eens meer weet wat noord of zuid is=
Geen opmerkingen:
Een reactie posten