Dus zat ik, na de rep van de PC met zonder Word programma, bleek het. Ik had, het was zaterdagnamiddag, na vijf uur, geen tijd om nog eens naar de Mycom te gaan om te kijken hoe het zat met dat gemis. Zoals ik al schreef, is Word, de 2013 versie, voor mij belangrijk, omdat ik dan wel een 'pruts' schrijvertje ben, maar die wel een aantal manuscripten op stapel heeft staan, zelfs drie boeken heeft gepubliceerd. (Niet echte "sellers" overigens, hoor, meer voor een select publiek van fiets-fans. Maar er is ook een fraai boekje onder over mijn jaren bij de KM, dat heet "Ter land, Ter zee en op de Fiets", check Google maar.)
Maar er was ooit een filosoof die beweerde dat je: "een zoon moest voortbrengen, een boom moest planten en een boek moest schrijven", om een geslaagd leven te hebben, nu ja, succesvol te zijn in dat leven of een spoor in het leven te hebben nagelaten, zoiets. Nee, Paco Saul zei dat anders, jullie kennen hem, ik vertelde vaker over de door mij geliefde filosoof. Maar goed, ik heb aan de drie eisen voldaan. In mijn jonge jongensjaren heb ik een appelboompje geplant, ooit in de tuin van mijn ouders, ik heb, in de post pubertijd een zoon gemaakt en ik heb, in de vroege dagen van de nakende ouderdom, een of meerdere boeken achter gelaten.Dus ja, mijn leven zal dan wel vol zijn, zeker?
Maar goed, dus geen Word, na de rep. Dus ja, dan moest ik zondagmiddag maar even terug, de winkel opent dan om 1200. Maar ik had al een naar voorgevoel, een donkerbruin vermoeden van naderend Mycom onheil. Dus de jongste, een lieve dochter, van het kindertal maar eens gebeld. Dat is een beetje pa en ma's oogappel. Omdat ze de jongste is, denkelijk. Nee, de overigen worden niet achtergesteld hoor, echt niet, we zijn echt gek op ze allemaal, maar ja, dat gaat zo met de jongsten in een gezin, begreep ik vaker. Ik legde het probleem uit, zij deed optimistisch: 'Ik weet niet of het lukt, maar ik doe mijn best.'
Zondagmiddag, klokke 12 stond ik bij de buren op de stoep, laptop in mijn armen. Ik legde mijn probleem uit en ja, nu ja, we gaan kijken. Een knul deed van alles, keek naar van alles en checkte van alles en zuchtte van alles. 'Nee, het zit er niet meer op, mijnheer.' (De discussie die hierna ontstond ga ik niet vertellen. Het lag allemaal aan mij, het had te maken met licenties, autorisaties, instellingen en "back-ups', dat soort shit dan, maar ja, ze wilden met liefde een nieuwe versie installeren. '140 eurie, mijnheer, maar dan hejje ook wat!')
Nou, nee dus. Ja, ik heb het programma wel nodig, maar om nu, op een nattige en druilerige zondagmiddag 140 piek uit de kontzak te trekken, terwijl wolkenvelden hoog aan het zwerk voorbijtrokken, eh, nou ja, da's wel heel poëtisch, excuus, nee, daar had ik geen trek in. En, mocht dochterlief het alsnog niet kunnen oplossen, nu ja, dan was ik wel gedwongen, maar dat zou ik dan maar afwachten.
Jongste dochter en jongste zoon, allebei met hun fijne partners, kwamen de verjaardag van de lief vieren, die werd afgelopen vrijdag .. jaar oud, no way, dat mag ik absoluut niet schrijven. (De rest van het kroost, aanhang en nazaten komen a.s. weekend, het kwam nu zo uit.) Ja, ik zal haar feliciteren namens jullie, alvast bedankt.
Goed, zondagmiddag werd het allemaal heel gezellig, hapjes, drankjes, dingetjes, lachen en praten en nu ja, op een gegeven moment begon de jongste, haar initialen zijn dan E.V., aan het, in mijn ogen, moeilijke karwij. Ik ga eerlijk zijn. Hoewel ze, in wat wij dan noemen haar studententijd, bij heeft geklust als reparatiedame van een bedrijf dat computers repareert, is ze volkomen autodidact op het gebied van computerprogramma's en programmering van deszelven. Alles wat ze doet en wat ze weet, en dat is veul, heel veul, weet ik nu, heeft ze afgekeken van iemand of zich zelf aangeleerd. Ik weet niet hoe het met jullie is, maar ik heb een heilig ontzag voor 'mensen die weten wat ze doen.' Ik ben zelf ook ooit zo'n expert geweest in mijn vorige bestaan, en heb er begrip voor. Maar, ik word altijd wat bleek om de neus als men onze auto, mijn racefiets of onze Pc gaat repareren of nakijken. Tja, een beetje dom, zou Maxima zeggen.
Maar: ik had het volledige vertrouwen in de kunsten en de kunde van E.V. En ja, ik moet het zeggen: in de tijd van "twee winderige gas ontlastingen uit het maag-darm kanaal", was het gefikst. (Voor vriend J., die nu alleen maar English spreekt: in een poep en een scheet, dus.)
Ik had mijn Word terug! 'Sorry pa', verontschuldigde ze zich nog, 'het is wel de USA versie, dus ja, de spellingscontrole ontbreekt, voor wat betreft het Nederlands!' 'So effing what!' riposteerde ik, 'ik ben al in the seventh heaven, dear girl. I cannot thank you enough!' So I went to the Mycom en ik zei: steek die 140 euro maar in een plaats waar de zon nooit schijnt! Voor 140 pieken wil ik mijn Engels wel gebruiken, hoor!
Man, ik ben zo blij. Ik kan alles weer met mijn Word. Nu ja, weet je wat het wel is door dat her installeren: ik heb al mijn passwords opnieuw aan moeten maken en mijn DigiD opnieuw aan moeten vragen. Dat is dus misschien verwijtbaar aan Mycom, ik weet het niet, maar ik ben wel een aantal uren bezig geweest ermee, vanmiddag. Nadat ik natuurlijk, met dat heerlijke weer, een lange tijd op de fiets had gezeten!
Tja, service in Nederland, het wordt minder en minder, lijkt het!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten