Over kranten en een cabaretier

De Volkskrant is een kutkrant en een plaag voor het gezin
De Volkskrant, de Volkskrant, de Volkskrant is een kutkrant
De Volkskrant wordt steeds dikker en d'r staat steeds minder in
Vroeger was 'ie katholiek, een pijler van bedrog
Nu is 'ie niet meer katholiek, maar toch maar toch maar toch
De Volkskrant, de Volkskrant, de Volkskrant is een kutkrant
De Volkskrant is een kutkrant, 't is mij niet gauw te dol
Maar als ik 'ns een krant lees, als ik 'ns een krant lees
Dan wil ik ook een krant en geen papieren drol
Waar de redactie drijft op drank en zelfcensuur
Je krijgt de halve Waarheid, maar wel twee keer zo duur

Nu ja, dit zijn niet mijn woorden, hoor, die je las, maar van de cabaretier Jaap Fischer. De woorden zijn wel weer waar voor de Volkskrant van de jaren taggetig en negentig. Toen was die krant, zich net bevrijdend onder het "Katholieke juk", opeens een enorm progressief dagblad geworden. Voor de enkele jonkies onder mijn lezers, die die befaamde jaren niet hebben meegemaakt, of althans niet bewust: je had in die jaren kranten. Dat waren stapels bedrukt papier, die, uitgevouwen, wel een halve tafel besloegen en verlucht waren met foto's en soms tekeningen van rechtbank zaken. Toen, de verzuiling was nog niet helemaal verdwenen, waren al die dagbladen bedoeld voor een "eigen" parochie. Je had natuurlijk: "De Telegraaf/Het Nieuws van de dag", zoals dat blad toen heette. Die krant was/is meer voor de wat rechtse lezer. Tegenwoordig voert die krant, die in de oorlog redelijk "fout" redelijk was, het logo: 'Krant van wakker Nederland.' Je had ook (en hebt) nog het "Algemeen Dagblad", die was er voornamelijk voor Rotjeknor en regio, maar wel landelijk verkrijgbaar. Dan was er ook nog eens de krant "De Tijd", dat was ook al zo een katholieke krant. Hoewel ik al helemaal niet van het houtje of in Joop ben, las ik die wel, maar vooral voor de strips van "Bommel", getekend door Marten Toonder en zo, maar die krant die verdween en later met de 'Haagse Post' is gefuseerd tot een weekblad en natuurlijk was er: "Het Parool". Dat was een typische 020 krant, zoals AD dat was voor 010. Het Parool was vanouds een verzetskrant, net als "Vrij Nederland" en "De Waarheid", maar VN is nu een weekblad, nu ja, binnenkort misschien maandblad, geworden en De Waarheid, ooit een communistische krant, lijkend op "Pravda", is, tegelijk met de CPN, ter ziele gegaan. We kennen nog steeds "Trouw", een christelijke krant en "NRC/Het Handelsblad", allemaal redelijk grote dagbladen. Nu had je natuurlijk veel meer kranten: Het Nieuws van net Noorden, De Asser Courant, Het Friesche dagblad, De Limburger, De Stem, nu ja, vele van die kranten zijn nu ter ziele of overgenomen of zoiets. De meeste van de bovengenoemde kranten hebben, ondanks het feit dat steeds minder mensen kunnen lezen, dit is geen geintje, of geen tijd nemen om te lezen, nog steeds behoorlijke aantallen van die lezers. (Daarbij waarschijnlijk ook de digitale versies gerekend, denk ik.)
Ja, ik kom op dit wat flauwe onderwerp omdat ik me vandaag door drie kranten, zaterdag edities heen gewerkt heb. Nee, niet geworsteld, hoor, echt niet. Ik houd van kranten. Ik houd van het geritsel als ik de bladen omsla, soms met moeite want ze zitten met van die kleine ponsgaatjes hinderlijk aan elkaar vast soms, ik houd van de geur van de drukinkt, ik vind het geluid van het geknetter van de krant als ik haar glad strijk prettig. Ik hoef niet steeds met duim en wijsvinger allemaal andere pagina's op te zoeken, maar kan een tijd lang naar een afbeelding kijken of me lekker opfokken over een ingezonden brief en zo. Dat is allemaal op de zaterdagmorgen, vroeg middag. Dan lees ik, jawel die k.. krant. Dan lees ik die krant, met alle bijlages, van a tot z. Sinds het aantreden van de nieuwe hoofdredacteur, Philippe Remarque, inderdaad verwant aan de schrijver van een van de mooiste oorlogsboeken ooit, Erich Maria Remarque, de "Im Westen nichts neues" trilogie, is de zurige en wat zeikerige toon uit de krant verdwenen, is de krant steeds minder PvdA "angehaucht" en is die krant dus meer en meer mijn lijfblad geworden. Maar goed, vandaag heb ik ook nog eens de "Gazet van Antwerpen" doorgespit. Want: daar stonden heerlijke artikelen in over het WK Cyclocross, dat dit weekeinde wordt verreden in Heusden Zolder, in Vlaams Limburg! Deelnemers, prognoses, interviews, noem maar op. En, voor dat soort zaken wil ik een krant. Ik kan niet met mijn laptop op schoot naar een koers kijken. Wel met de krant onder handbereik, af en toe een blik op de vermelde rugnummers/namen/profielen van de renners, m/v. 
Dus zag ik de junioren, jonge mannen, door de shit ploegen en een Nederlandse knul, Jens Dekker, WK worden. Ja, neefje van Erik Dekker. Bij de jonge dames werd een Nederlandse derde, Maud Kaptheijns en ja, bij de Dames won Talitha de Jong. Drie medailles voor ons, nu al. Nu ja, vreugde en verwondering: er schijnt een fiets met een ingebouwde motor gevonden te zijn, op dat WK. Van een jonge Vlaamse belofte renster. Hevige ontkenning en zo. Ik benverbijsterd: zou het dus toch kunnen? Dus: maandag in de looppas naar de AKO om een Vlaamse krant te scoren, want daar moet ik alles van weten, natuurlijk!
Goed, dat was even mijn wereldje van vandaag. Ik wil het nog even hebben over die Jaap Fischer, hij schreef scherpe teksten. Nu maar een die dan moderner maar minstens zo kritisch is:

Ik waarschuw hierbij Maxima en alle Argentijnen 
Je mag hem hebben, trouwen ja 
maar laat hem niet verdwijnen
Ik bedoel een week naar Lech 
dan hoor je mij niet zeuren 
maar martelen en pats-boem-weg 
dat mag dus niet gebeuren.