Misschien is het jullie allen helemaal ontgaan, het zou me niet verwonderen, maar ik ben bijna een week niet in de lucht geweest om mijn hart eens te luchten in een Blogje, want mijn trouwe ACER was in het ongerede geraakt. Ik weet niet of jullie het nog gevolgd hebben, maar een tijd terug had ik de upgrade gedaan naar Windows 10. Niet onaardig, overigens, maar ik kreeg opeens een door Windows opgedrongen schermbeveiliging te zien en moest steeds mijn password in gaan typen. Nee, helegaar niets ergs, natuurlijk, maar gewoon, wat lastig. "Tijdrovend", zei de man die niet meer werkte. Dus stelde ik vragen, onder andere via het 'smoelenboek', hoe ik dat er af kon krijgen en ik kreeg vele reacties, maar geen werkte echt. Dus op een gegeven moment ben ik het zelf weer eens gaan proberen en dat ging "natuurlijk" de bietenbrug op.
Oh ja, over die titel met dubbele mening: bietenbrug, dat mot ik nog vertellen. Er is in Halfweg, velen van jullie weten dat dat plaatsje halverwege Haarlem en Mokum ligt, ooit een een grote suikerfabriek geweest. Daar maakten ze van suikerbieten fijne kristalsuiker, zoals dat heet. De fabriek lag, logisch, strategisch. Aan de ringvaart van de Haarlemmermeerpolder, toevoer van ruwe producten door pramen en zo, aan de weg tussen beide eerder genoemde steden, voor de afvoer van de gerede producten en tevens ook nog eens aan de oudste spoorlijn van ons land, tussen 020 en 023. De ringvaart is nu alleen in gebruik bij de mensen van de plezierboten en - bootjes en dus heeft men er een (verhoogde) vaste brug tussen het dorp Zwanenburg en de voormalige suikerfabriek gelegd. Een brug alleen voor fietsers en voetpadders en met de fraaie naam: de Bietenbrug. Geinig toch? Dat je elke keer dat je daar fietst kan zeggen: ik ben weer de bietenbrug op gegaan?
Maar goed, ik ging dus, na allerlei pogingen, ook de bietenbrug op. Op een of andere manier deej het spul het niet meer. Dat hele bekende startblokje lag helemaal uit elkander. Ik moest voor de "verkenner", dat klikte ik aan om in mijn teksten te komen, (voor mij als "pseudo en amateur" schrijver wel belangrijk) allerlei noodsprongen maken, om bij die teksten te komen en dan moest ik weer andere 'jumps' maken om allerlei andere programma's, zoals je, als je dat 10 gebruikt weet, die ook allemaal met een klik te openen zijn, verspreid over mijn pc liggen. Nu deden het 'boek' en de mail het wel allemaal, maar nee, het was wel allemaal onhandig, natuurlijk. Bovendien begon het beeldscherm af en toe vervaarlijk te "flikkeren" als ik tussen programma's wisselde. En ja, er waren gewoon dingen weg, kwijt, pleiten, on the street, sur la rue en nu ja, ze er waren er ook niet meer ook, zeg maar. Dus naar de PC winkel van Mycom, mijn benedenburen.
Een hele aardige jonge kerel keek er naar, deed zijn best, maar kon het ook niet oplossen en nam het ding in voor de rep. 'Negentig euro mijnheer, maar dan hejje ook wat', zei hij blij. Hij wel. Dus zat ik dagen zonder internet, maar erger, zonder de mogelijkheid om teksten op papier te zetten, zeg maar. Dat net, nou ja, dat ging. Maar ja, het schrijven, dat kwam er op neer dat je, via dat Word Pad dat ik nu alleen nu nog maar had, een liefdesbrief schreef op een rol toiletpapier met een stomp timmermanspotlood, zuks, dan.
Maar niet kunnen netten! Ja, dat was wel even doorbijten, hoewel ik niet een verslaving voor het net heb, doch ik, is het toch wennen om niet, door middel van wat klikken en toetsen, midden in de hectische wereld van het WWW te zitten, nietwaar? Maar goed. De bibliotheek (dat is een plaats waar je boeken kunt lenen) gaf een aardig alternatief. Ik begon het oeuvre van A.F.Th van der Heijden te lezen. De man schrijft veel en dikke boeken vol en ik bracht veel tijd door op de bank met een boek van hem in de hand.
Nu ja, ik fietste ook wel, hoor, ondanks de kou en de mistige omstandigheden, zat ik veel op de fiets. Heerlijk. Helemaal in je eentje op de wegen en de paden, vol met gladdigheid. Er waren allemaal zwanen en meeuwen en soorten koeten en "drijfsijssies" te over, allemaal van die vogels die gewoon hier te lande blijven, hoe koud het ook is. Nu ja, het was deze afgelopen week amper koud, natuurlijk. Maar die "niet migranten" heb ik wel lief, hoor. Trouw aan je land, toch?
(Trouwer dan de lieden die nu onze Europese grenzen overspoelen zonder ook maar enige tegenstand tegen hun naargeestige regeringen te doen vormen. Nee, ze laten die tegenstand dan maar weer eens aan "Hank the Yank" en zijn NATO maten over. Die Yank die ze eerst zo hebben veracht en diens vlag hebben bespuugd, besmeurd en verbrand, maar nu moet die Amerikaan hun wel te hulp komen. In mijn gedachten zijn het typische laffe Arabieren streken, overigens. En ja, Obama, van oorsprong Obbema, hij had een Friese voorvader, doet dat dan ook, want ja, hij heeft ook driedubbele agenda's natuurlijk, denk aan handelsbelangen en olie etc..)
Eh ja, ik las de cyclus "De tandeloze tijd", nee, vraag niet om uitleg, het is ingewikkeld maar best fraai. En ja, ik voelde af en toe wel eens een gemis omdat ik vele vrienden niet meer, tijdelijk dan, kon volgen. En nee, de Tv is niet echt aan mij besteed, nu ja de TXT pagina's dan en wat sport en zo. Maar verder? Heel Holland kookt of verbouwt of ziet af of doet weet ik veel wat, nee, geen interesse, maar wie dat wel kijkt, die moet dat gewoon wel doen. Toen werd er door Mycom gebeld. 'Uw laptop is klaar. Komt u hem halen?' Zoals gezegd: het zijn mijn onderburen dus ik stond binnen een minuut in de winkel. 'Hij is helemaal oké, helemaal geherinstalleerd. Er zijn verschillende updates niet compatibel met elkaar geweest en ja, dan krijg je dat en zo en 90 pietermannen, s.v.p..' Ik dokte, ging naar huis en was een uur bezig om mijn internet her aan te sluiten en dat soort akkefietjes. Dus keek ik even snel naar wat ik op het net gemist had. Dat bleek bitter weinig te zijn, mot ik zeggen. Om heel eerlijk te zijn, bijna geen ene re..!
'Mis je het erg?' had de lief me nog gevraagd, na een dag of wat zonder. Ik keek op uit mijn boek of mijn puzzel. Ja, ik was weer eens aan het puzzelen geslagen, cryptogrammen, dat deed ik vroeger ook vaak. Ik gaf het meest eerlijke antwoord dat ik wist: 'Ik weet het niet, als ik eerlijk moet zijn. Ik puzzel ook graag en ja, ik lees lang uitgestelde boeken, dat hep ook wel wat!'
=Hoe Mycom raar deed en de jongste dochter de zaak oploste, maar da's part two, dus=
Geen opmerkingen:
Een reactie posten