Uitzwaaien, afdouwen en ook afscheid.

Uitzwaaien: in "ABN", volgens de Dikke van Dale, zwaaiend afscheid nemen. In "ABM", afdouwen. ABM is overigens Algemeen Beschaafd Marinespraak. 
Goed, lesje Nederlands gedaan. Nu naar het grote werk. 
Ik ben lid van en behoor tot een van de meest exclusieve clubs in de wereld. Nee, niet zo een kak club als je bij de Britse "Peers of the Realm" vindt, dat zijn gewoon kwajongens verenigingen, in verhouding tot die waar ik lid van ben. Ook de diverse ordes waaronder andere "Charlatan der eerste klasse", Prins Bernhard en zijn kinderen en kleinkinderen toe behoren, de Bond der Deutsche Ritter en zo, of de Tempeliers of Johannieters, ik noem maar wat, kunnen niet aan ons tippen. Ik behoor tot de grootorde van de "Vrienden van de RenP". We zijn slechts, ik zei al, exclusief, met zijn veertienen: dertien grote kerels, bonkerig en schreeuwerig en breed en slechts one lady, maar dat is dan ook meteen een "grande dame", een echte dame, die door ons allen op handen gedragen, hoor. We komen, ik schreef het geloof ik wel eens, slechts een select aantal malen tegader, in een uitgezochte omgeving, waar we de meest exquise maaltijden en verfijnde dranken nutti....!
"Hou der nu maar mee op", roepen ze, nu al, terwijl het Blog nog schrijvende is. Nee, oké, ze hebben gelijk, we komen inderdaad wel een paar maal per jaar samen, maar gewoon in een bruine kroeg in 020 Oost. Exquise maaltijden en verfijnde dranken en zo, komen uit de frituur, of een van ons, Vent, een man waar ik het hier beneden over ga hebben, maakt ze thuis en brengt ze mee in een Tupperware bakkie. (Maar: wel heel erg lekker en de verfijnde dranken komen gewoon uit een tapkraan met een ster erop.) Een bintang, heet dat, het is Indonesisch en nu wil ik weer uitweiden over een van de leden die een heuse en echte helden ster van de koningin, van de vorige, de Juul, heeft gekregen, maar ik hoor al, voor dat het Blog geschreven is: "hou der nou mee op, vertel eens wat je wilt vertellen en l.. niet zo veel." Nou ja, dan mot je het zelf maar weten! (Nou ja, een andere kwant neemt, als hij komt, originele Grunniger dreuge worst mee. Die zijn geweldig lekker en ik wil daa..)

Goed, een club vrienden dan, nee een club Dikke Vrienden, DV's. (BIA ook, hoor, Brothers In Arms, we zijn allen veteranen met dus allen een militaire achtergrond en weten dus wel een beetje wat er in de wereld te koop is.)  Naast het avondje gezellig samen zijn, komen we, nu ja, het was tot nu toe slechts eenmaal, ook wel eens, we gaan het vaker doen, samen met de eventuele partners voor een gezellige BBQ. (Dus de dames, onze lady had toen even geen heer, kennen elkaar ook zo een beetje.) Zo kwam het dus dat een van de dames het een geschikt moment vond om ons, via het Facebook dingetje dat "PB" heet, op te roepen om haar "Vent" uit te komen zwaaien op Schiphol. Die DV ging semi emigreren naar de overkant van de plas en had een baan in de nabijheid van Londen. Vent zelf mocht er niets van horen en of het dus allemaal via geheime berichten op haar PB kon? LOL, lachen, de bek van die DV te zien als der opeens mensen stonden die hij helegaar niet had verwacht, toch? (Ook om zeker te zijn dat die Vent inderdaad onze lucht niet meer langer op zou gaan gebruiken, dat zat er bij ons ook achter, maar ja, dat is hogere RenP gein, nu ja, laat maar.) Dus gingen er maanden, het ging al eens een keer niet door, van geheime berichten over en weer, waarbij yours truly, ondergetekende, moi, ich, ik dus, bijna zijn bek voorbij lulde maar dat door een andere DV meteen van het net of zo, werd gewist.
Vandaag was de dag. Vriend Vent ging eindelijk. Alles was geregeld, alles was oké, de disco stond al aan, de tribune motoren werden gestart, maar! Maar! Er kwam, een heel nerveus bericht van een andere vriend van ons en dus van de Vent dat er allemaal nog wat mis kon gaan, want er was een of ander formulier nog niet! Dus zat ik vanmorgen, rond half acht, al in het vaal blauwige licht van een PC en met het ook uitblijvende licht van een vroege januari morgen, dat berichten rond strooide met allerlei zorgen over sneeuw en narigheid dat ons land zou bereiken (en ook nog eens deed) naar een PB te zoeken die er gelukkig niet kwam. Vent ging dus gewoon weg.
Ik haastte me niet naar de bus. Naar de "300". Die rijdt van A'dam Bijlmer, via het grote busstation Amstelveen en zo naar Haarlem en stopt, onderweg, recht tegenover de hal van Schiphol. Ik haastte me niet. Die bus gaat dermate frequent dat je zelfs moeite moet doen om hem te missen. Op de nationale luchthaven van 020 hadden we afgesproken bij het "meeting point", zoals dat heet, rood-witte blokken op elkaar gestapeld en prominent zichtbaar in de hal. Ik belde een andere maat, van wie ik wist dat hij en zijn meisje er zouden zijn, maar het duurde een aantal minuten voor we beide door hadden dat we tegen elkaar stonden te "bilangen", Maleis voor lu...., terwijl we elkaar recht in de smoel keken. De wonderen van de moderne wereld van de communicatie, zeg maar.

Wat me enorm opviel aan Schiphol, 020 airport, ik zet dat 020 er even een beetje vals weer bij, was de enorme drukte. Ik weet niet zeker, nu ja, ik weet het eigenlijk wel, ik heb het een beetje opgezocht en uitgerekend, dat er op elk moment van de dag 750.000 mensen tegelijk aanwezig zijn op de 020 luchthaven, het personeel NIET meegerekend. (De formule is: X:Y.A=Z. X staat hier voor het aantal passagiers/jaar gedeeld door het aantal dagen jaars, vermenigvuldigd met het aantal afdouwers is de uitkomst, waarbij A een variabele kan hebben tot de tweede macht, hetgeen de som zou kunnen brengen op, eh, op, nou ja, veel meer. In de formule is geen rekening gehouden met het aantal aankomende mensen c.s.)

Het tweede dat me opviel was de enorme aantallen gewapende politiemensen en KMAR personeel. Allen gewapend met een:  .....  ik ben mijn wapenkennis na veertien jaar een beetje kwijt, dus mail het me maar. Het was geen Dimaco, volgens mij! Maar goed. Meisje van Vent vond ons gelukkig, we zoenden, schudden handen en zochten elkaar op. Vent's  zoon was er ook bij. Een hele aardige knul, met een vlotte lach en een gezellige babbel. Vent was stomverbaasd ons aan te treffen en vond het geweldig. (Helaas, de rest van de club moest werken of woonde te ver van het doel af, zat op zee, of was, in een triest geval, ziek, maar wij hebben de club wel uitgedragen, begrijp je?)
Goed, we dronken Starbucks zooi, koffie? Niet echt veel lekker dan DE automaten troep, maar wel veel en veel te heet en veel te duur. Vent en ik gingen even roken, buiten en daar vertelde hij dat hij waarschijnlijk niet door de "emigration", hij voelde zich al een halve "Limey" of "Buts"*, kon komen. 'Pourqoui?' vroeg ik, je moet dat Anglofiele gedoe af en toe afremmen, toch? 'Nou ja', zei vriend Vent, 'de minister van financiën vind dat ik nogal wat aan hem moet betalen, de gek.' 'Oh', zei ik, 'maar hoeveel dan?' Vent gaf een getal op waar het mij een beetje van duizelde, het was bijna gelijk aan het jaarinkomen van een inwoner van Zulubasie of aan het defensiebudget van Swahalilistan. 'Maar denk je dat je door de douane komt?' vroeg ik? 'Ik lul me er altijd en overal uit, maak je geen worries, man', deed een bijna Engelse Vent terug.

We namen afscheid, knufden, sloegen op ruggen en de koffie was op, het vliegtuig wachtte, de trein, voor mijn vrienden stond al weer klaar om hen naar P'end te brengen, ik zocht de halte van de 300 om me thuis te brengen. 
Afscheid nemen is nooit leuk, maar hopelijk hebben we het voor onze DV, onze BIA, en zijn meissie en zoon, iets gemakkelijker gemaakt?

*Limey en Buts zij marine en mariniers scheldnamen voor Engelsen. De KM heeft vier maal een officiële zeeoorlog tegen hen gevoerd. Ik geef de Limey krediet: het is een twee-twee geworden. Maar dan anders in onze KM ogen, toch?