Eten, koks en KM

Ik had de mazzel om, in mijn KM tijd, vrienden te zijn met de KOK's en BOTT's aan boord. Nu ja, mazzel? Nee, die mensen zoek je uit als vriend. Ok, even terug. KOK's zijn, nu ja, gewoon kok aan boord. Hun titel was te kort om daar een afkorting voor te vinden, maar voor BOTT zal ik het uitleggen. Een BOTT is een bottelier. Ja, in de geschiedenis was dat een man, (man) toen nog wel, die dingen bottelde. Later in de historie was het een m/v die zorgde voor de voedsel/drank voorziening aan boord van schepen. H/z was de "filman", de filiaalmanager, aan boord van schepen en kazernes, zeg maar. (Dat die groep koks en botteliers later samen met de groep hofmeesters overging in de Logistieke Dienst, waar wij, ziekenverplegers ook deel van uitmaakten, net als schrijvers en magazijnbeheerders,niet te vergeten de wassers, versoepelde het vrienden worden met de later genoemde groepen erg. Dat was allemaal bijzonder handig: de MB, magazijnbeheerder, ging over alle onderdelen, los/vast die aan boord van een schip, ik vergeet nu, voor het gemak, even de kazernes en zo, aanwezig waren. Miste je nu een onderdeel, vaak dingetje dat je nooit gebruikte, (Ik noem even: waterdief met pik aansluiting, ja echt) maar dat je dan wel moest hebben en laten zien bij een tussentijdse controle van een groep mensen die er alleen op uit waren om jou te kunnen afzeiken, dan was de MB de man om daar wat mee te ritselen. Dat ding had je dan wel, maar was, op een administratieve manier even niet aanwezig.Ik heb nog steeds een hele goeie maat, ene Gypsie, (och, ik vertel het nog wel eens waarom hij zo heette), waar ik nog steeds, op afstand, een heel leuk contact mee heb. Hij heeft trouwens goed geboerd, in het leven. Ik gun het hem, hij was een moord collega en ik denk en lach nog vaak over zijn stunten van ooit!
De schrijver, de "toelis", in het Maleis, was interessant om als vriend, marine speak: 'sobat' te hebben. Je had vaak declaraties uit staan, je moest soms, je kon toen nog niet pinnen aan boord, misschien nog niet, plakka's/roebels/doekoe/munten/kloeten/ ik noem maar wat, opnemen. Ook kreeg je toen nog "havengeld." Misschien bestaat dat nog? Dat verhaal op zich is al een Blog waard. 
Dus ja, het was interessant om je logistieke vrienden te vriend te houden. Nu was het vaak zo, dat de Logistieke dienst toch al een goed en intiem geheel was. Wij waren de 'non-combattanten' aan boord. Wij waren, nu we werden beschouwd, in tegenstelling tot de 'echte' krijgers, de Operationele Dienst of de Werktuigkundige -, of de Wapentechnische dienst, geen echte "soldaten". Zonder die laatste groeperingen, zou het schip niet kunnen varen, volgens die laatste groeperingen. Dat ze zouden kunnen varen zonder vaccinaties, alla, dat begreep ik wel, maar dat ze zouden kunnen varen of werken zonder 'voer', nee, dat ging er bij mij, en de rest van de LD, dan weer niet in. (Onze uitmonsteringen waren dan ook in zilver uitgevoerd, in tegenstelling tot die zogenaamde zeehelden, waar het allemaal goud was, wat er blonk.)
Maar, ik wil het nu even over een bepaalde deel van die LD hebben, namelijk de koks. De KM koks of kokologen, hapvergriepers, kanebraaiers, pieperverziekers, noem alle bijnamen maar op, zijn de beste ter wereld. Dit meen ik serieus. Ik heb in mijn jaren, altijd goed of best gegeten bij de baas. De Km kok moet vreselijk veel kunnen. (Niet alleen de Km kok, alle Km mensen, natuurlijk, maar het gaat nu even over die ene functionaris.)
Ze kregen (krijgen) een gedegen opleiding, maar leerden het vak in de praktijk. (Wie niet?) Want, en als jullie zelf wel eens koken, elk recept is weer anders. Dat ligt ook aan jezelf. De ene dag heb je meer inspiratie dan de andere, stop je of geef je iets meer van dat kruid, of die specerij, of wat meer of minder smaakmaker toe aan een gerecht. Dus ja, als je als jonge kok, een chef krijgt die gek is op bijvoorbeeld nootmuskaat, of kruidnagel, zal je dat meer door je vleesrecepten doen, toch? Of, als je een Indonesische chef hebt, doe je wat meer sambal door het gerecht? Nu ja, ik noem maar wat!
Maar goed, zo een 'sjeffie' moest vaak soms als jonge matroos kok, al zijn weg zien te vinden aan boord van een mijnenveger of als 'kok van de wacht' op de grotere boten. Dat was niet gemakkelijk, maar ze deden het (bijna) altijd goed. Probeer maar eens een hap eten te koken, ik heb het nu niet over een pannetje snert, maar over een menu met twee aardappel gerechten, soms drie, gebakken/gekookt/gepureerd, twee groentes minstens, vlees/jus en nog eens een nagerecht ook? In je uppie? voor veertig man? Met een schip dat slingert als een gek?
Respect! 
Later meer.Over rijsttafel bijvoorbeeld.
(Maar: de OllievanPollie als vriend, was ook wel weer goud waard. Ik heb er met een hele goeie gevaren, overigens! Helaas is hij 010 fan. Maar, ik mocht altijd zonder pet lopen, zeg maar! En die OllievanPollie leest dit ook wel. Grts, ouwetje!)