Je mag, ik schreef dat veel vaker, nooit een brief of Blog met 'ik' beginnen, dus ja, dat vermijdt ik dus zo. Maar: ik kreeg een beetje een 'pissig' nu ja, nee, dat was het niet helemaal, maar een beetje een narrig schrijven van een ex-MARVA uit mijn kennissen kring die me vroeg waarom ik het nooit over de marine vrouw had? Ho, ho, kom, kom, tuut, tuut en zo. Ik heb het heel vaak over MARVA's, maar ja, ze bestaan niet meer. Ik schrijf dus tegenwoordig over de marineman m/v. Nu ja, maar ja, de klaagster heeft wel echt een beetje gelijk. Ik ben wel eens nalatig in de impact die de marinevrouw nu heeft en heel vaak heeft gehad in de KM. En, geloof me, die impact was geen geringe, in tegendeel. Oke, jullie kennen me, altijd even een lesje geschiedenis vooraf. (Vooral voor de jongere lezertjes, nee, het blijft allemaal heel kuis, hoor.)
De MARine Vrouwen Afdeling, daar staat MARVA voor, is ooit opgericht in 1944, dames dienen dus alweer 72 jaar bij de vloot. (Ook dienden ze vaak en veel samen met het Korps, hoor, maak je als tor maar geen illusies.) Dat oprichten gebeurde op 31 oktober 1944 in Londen, tijdens de Tweede Wereldoorlog dus. Francien de Zeeuw, recent overleden, was de eerste van de Mohikanen, zeg maar. Per 1 januari 1982 is die MARVA afdeling opgeheven, maar daar over straks meer.
In 1952, hé, mij geboortejaar, konden de dames beroeps militair worden. Voor die tijd was het de bedoeling dat ze een bepaald dienstverband zouden hebben, waarbij ze, in oorlogstijd dan, die ging overigens na 1945 nog wel even door met de strijd om de Oost, dan mannen konden vrij maken voor de vloot of het korps zo je wilt. Veel van die kerels deden dienst in rollen die vrouwen net zo goed, misschien beter, konden doen. Vaak waren de dames tot chauffeur of codeur telexist, als magazijnbeheerder of ziekenverpleger, noem maar op, opgeleid, zodat de mannelijke tegenhanger dan vrij gemaakt werd voor 'operationeel' zijn. (Ik betrap me erop dat ik nog de mannelijke termen gebruik, beetje dom, zou de koningin zeggen.)
Goed, de MARVA werd een doorslaand succes, natuurlijk. De dames hadden hun diensten bewezen en waren niet meer bij de KM weg te denken. Ze werden, nu ja, ik wil het niet echt zeggen, maar vaak werden ze door de mannen op handen gedragen. Nee, vetnekken, niet op die manier! De meiden waren capabel en deden het goed, mede doordat ze in het ruwe mannenwereldje wat schoonheid en charme brachten. De dames hadden het niet gemakkelijk, natuurlijk. De KM is, van oudsher, een stevige mannenwereld en dan ook nog eens een wat ruwe mannenwereld op de koop toe en ik druk me nu voorzichtig leeg. De KM taal was niet zo geschikt voor jonge-dames-oren, natuurlijk, maar, en dat gebeurde vaak, Janmaat, (hij heeft toch iets ridderlijks of iets romantisch, gek genoeg), kuiste zijn taal fors als er een MARVA in de buurt was. De meiden lieten zich overigens ook niet al te vaak uit het veld slaan qua taal en ik heb menigmaal met mijn oren lopen klapperen als een van de vrouwen zich even liet gaan. Maar soit.
De marine vrouwen hadden 'andere' uniformen dan hun mannelijke tegenhangers, overigens. Waar wij, matrozen, in een baaien hemd met kraag liepen, hadden zij, ongegradueerden, al meteen een jasje/dasje aan, naast een, over de knieën, rok met grijzige kousen of panty's. Daarbij liepen zo op nogal lompe pumps, naar ik me herinner. (Overigens kwamen die uniformen vaak wel ten goede aan de vrouwelijk 'bochten' zak maar zegge, iets wat een bajen hemd nooit zou kunnen doen) Hun uitmonsteringen waren blauw en de eindrang van de KM vrouwen was hooguit sergeant majoor. (Dat kwam omdat ze nooit mochten/konden varen of uitgezonden worden. Wat wij, kerels wel allemaal moesten en deden.)
Veel meiden haalden die eindrang overigens niet. Ze tekenden voor vier of zes jaar en verlieten daarna de dienst, een goede opleiding en een leuke ervaring wijzer geworden. Waren ze geliefd? Nu ja, dat is een rare vraag. Je had leuke, minder leuke, sympathieke en minder sympathieke dames. Je had competente en luie meiden. Maar ja, die liepen tussen de maten ook rond. Mijn eigen ervaringen en mijn persoonlijke menig komen/komt er op neer dat ik graag met hen gediend heb. Nogmaals, ze maakten de marine vaal wat leuker. Ze hadden allemaal een goede vakopleiding doorlopen en konden hun "mannetje" staan met de besten.
Maar: toen werd het 1982. En wel 010182. De MARVA werd opgeheven! Want: zeiden de VN, mannen en vrouwen zijn gelijk aan elkaar, dus ze hebben allebei gelijke kansen.
(Als je er nu over nadenkt, 1982, toen speelde Cruijff nog, toen was ik nog geen eens sergeant, ik kende Edith nog niet eens, maar dat m/v gelijk waren? War raar, ik dacht dat zoiets al veel eerder was besloten?)
Maar goed, toen begon het feest, nu ja de rel, die overigens niet zo lang duurde. "MARVA's gaan varen!" kopte De Telegraaf, nooit bang van een rel, met chocolade letters! Paniek alom, dus!
-Maar daarover later meer-
Geen opmerkingen:
Een reactie posten