Vandaag zijn de lief en de ik maar weer eens naar de residentie getogen. Onze (schoon)moeder woont hier. Haar hele leven al, overigens. Zij is een geboren en getogen Haagse, dus. Nu zijn mensen in grote, oudere, steden, vaak te verdelen in groepen: de Chique, de middenklasse en het plebs. Kijk maar eens om je heen, in de steden waar je woont. Zo heb je in Den Haag natuurlijk die sjieke figuren met hun bekakte accent, die voornamelijk rond de regeringsgebouwen en aan de Kneuterdijk en het Benoordenhout te vinden zijn. Dan de middenklasse die voornamelijk de wijken als Moerwijk en Morgenstond habiteren. De wat lagere kaste, de Jacobse en Van Essen van deze wereld, woonden, vroeguh, in de Schilderswijk. Jacobse en Van Es? Wie zen dat noh weh? Kijk op Youtube, jullie jongere lezers en kijk op Youtube, jullie oudere lezers, om wat van de jaren tachtig/negentig humor terug te vinden.
Maar goed, "ma", zoals ik haar al jaren noem, dat is dan wel na ik mijn liaison met "lief" begon, dik dertig jaar terug ondertussen, is in mijn leven gekomen. (met "pa", jullie begrijpen die uitdrukking wel.) Ma was een kleine en drukke en "bedoenerige", nu ja, beredderige, vrouw, die altijd bezig was. Altijd! Ze waren, ik schreef dat al, in de oorlog getrouwd, waarna pa moest onderduiken. Zij deed mee aan de hongertochten, op een fiets met of zonder banden, helemaal naar Gelderland en zo. Hij had overigens een geweldig goede baan als ambtenaar en is als referendaris, een soort kolonel, zeg maar, gepensioneerd.Samen hadden ze acht kinderen, waarvan mijn E.de tweede is. Nee, niet echt belangrijk, maar wel passend in de tijd van die tijd, zeg maar. Een gezin dat niet echt als beton aan elkaar hing overigens, maar wel gezin doet dat wel, maar dat is buiten dit verhaal.
Mijn schoonvader stierf een jaar of dertien geleden en, gek genoeg, mis ik hem nog steeds. (Meer dan mijn eigen ouders. Dat klinkt cru en misschien is dat wel zo, maar ik heb nooit een echte band gehad met hen. Druk, werken, veel dingen doen, zeg maar.) Mijn schoonmoeder bleef op het, toen veel te grote adres wonen. Een woning in een flat die in het begin van de jaren vijftig van de vorige eeuw, in de jaren van de wederopbouw was opgeleverd, juist met het oog op de groter wordende gezinnen. E. herinnert me er vaak aan dat er in dat portiek van de woning in de "Schrijverswijk" van Den Haag, vier gezinnen woonden die in totaal drie hele voetbalelftallen in het veld zouden hebben kunnen brengen.
We kwamen er graag en, helaas, niet vaak genoeg, zeg je altijd achteraf. Nu we terug kijken zeggen we (ook achteraf): "waren we maar vaker gegaan, hun leven is een beetje aan het onze voorbij gegleden." Maar dat is zo, toch? Ik bedoel, ik neem onze kinderen en aanhang. We hebben een enorm goed contact met elkaar en we zien elkaar regelmatig. Maar: kinderen worden groot en ja, ze krijgen partners en vaak zelf ook kinderen en hebben hun eigen contacten en vrienden en schoonfamilies. En: dat hoort zo. Mensen/gezinnen moeten elkaar de vrijheid gunnen en niet op elkaars lip zitten, zeg maar. Maar daarom missen wij, pa en ma, hen wel vaak, hoor!
Soit. Na de dood van "pa", woonde ma, zoals gezegd, nog lang op zich zelf. We gingen nog (vaak) op bezoek en merkten, heel langzaam, dat ze aan het sukkelen was of aan het sukkelen begon. Lichamelijk werd ze wat slechter. Ze was al niet te piep meer toen ze viel en een nieuwe heup moest krijgen. De operaties, twee, ze brak haar "nieuwe" heup weer tijdens de revalidatie, deden haar geestelijk niet goed. Langzaam aan begon toen, in onze ogen dan, de aftakeling. Sluipend, haast, zoals die nare ziekte begint. Die nare ziekte die men dementie of Alzheimer noemt! Dat begon met een waterketel op het gas. Een ketel die leeg was en het gas dat dus wel aanstond.
=later meer=
Geen opmerkingen:
Een reactie posten