Nu ja, soms moet ik ook echt naar inspiratie voor mijn stukkie zoeken, hoor, dat wel. Maar enfin, voor vandaag heb ik niet zoveel inspiratie, dus laat ik even een oud bericht op je los. (Nee, dus) Een bericht dat zo oud is, dat ik het niet meer zo snel kan vinden in de nog nooit gepubliceerde: "In de Super" berichten. Dus moet ik het allemaal opnieuw gaan vertellen en ja, jullie kennen me, ik hou niet zo van schrijven of vertellen, bedoel ik. Dat pakte overigens niet uit zoals ik dat wilde, maar ja, dan lees je het maar niet!
Om bij het begin te beginnen: Het was een fantastische voorjaarsdag en ik maakte van de gelegenheid gebruik om maar weer eens een behoorlijk aantal kilometers op de fiets te maken. Ik zag geweldige vergezichten, langs de Winkel, een haast vergeten riviertje tussen Abcoude en Ouderkerk aan de Amstel, maar ook in de buurt van Vinkeveen, Mijdrecht en Wilnis. Onder de rook van Mokum, ligt een gebied dat, begrensd door Utrecht, Woerden, Haarlem en de "Stad der Steden" zelf, een bijna onberoerd poldergebied is gebleven. De natuur, nu ja, de bermen en de velden en zo, zijn in mei altijd op zijn allermooist. Veel bloesem aan de bomen, van appels en peren en dat soort dingen, schapen en lammeren in de wei, ganzen en zwanen met allemaal nog heel jong kroost in de sloten en kanaaltjes die hier het polderland doorsnijden, maken je blij en gelukkig. Een wel wat mager zonnetje bescheen al die taferelen. Omdat het een werkdag was, nu ja, niet voor mij, met dank aan de directie, was het stil op de weg. Niet alleen met auto's, maar ook de meiden en de jongens op de snelle fietsen moesten waarschijnlijk hun geld verdienen op kantoren of in fabrieken of in Supers of zo, dus die waren ook absent. Maar ik reed heerlijk, prinsheerlijk, lekker alleen, door de fraaie vertes en vergezichten. Ik ben helaas, geen kenner de natuur, maar ik zag dat alle bermen in volle bloei stonden met witte en gele en blauwachtig paarse en paarsachtig blauwe planten, plantjes en bloemen en zo. Meeuwen en zwaluwen bevolkten de lucht. Kwikstaarten en koolmeesjes doken voor me aan over de wegen. Kauwen, roeken en dat soort zwarte vogels pikten pieren of kleine insecten, uit de wegbermen. Ik was in harmonie met de wereld en met mezelf. Nee, niet helemaal, bedacht ik, terwijl ik het fietspad onder Wilnis indraaide om zo naar Mijdrecht te rijden. Nee, ik had nog een vervelend karwei te doen. Iets waar ik als een huis, wat? als twee torenflats tegen op zag. Ik had beloofd om een "router" te installeren. Ik heb het er eerder over gehad. Mijn zoon werkt door de weeks, (of is dat door-de-weeks?), in onze stad en verblijft verder, in de weekends bij de vriendin in Den Haag. Nu willen we natuurlijk allemaal tegelijk op Het Net, maar dat ging, ik ga daar niet verder op in, niet tegelijk. We hadden diverse oplossingen gezocht, maar uiteindelijk kwam ik, weer, bij "My Com", een gerenommeerde zaak op het gebied van alles wat met die "knoppenbonkdingen" te maken heeft terecht. Scotty, zo heette de verkoper die me afgelopen zaterdag hielp, vertelde dat zijn collega, waar ik twee weken eerder een oplossing aan gevraagd had, mij het verkeerde ding had geleverd. Ik kreeg een ander apparaat, de Router. 'Nu moet het lukken, hoor", deed Scotty optimistisch.
Tja en daar wordt ik nu zo onzeker van. Woorden als: "nu gaat het goed", "zo simpel moet u het doen", "dat kan alleen maar goed komen" en vooral: "oh, mijnheer, dat is zo makkelijk, EKKDWD" (eh, Een Kind Kan De Was Doen), geven mij een absoluut gevoel van onzekerheid, nu ja, op de terreinen waar ik dus niks van weet, zoals het installeren van Routers bijvoorbeeld! Dus hikte ik er al een paar dagen tegen aan, om dat ding op mijn modem aan te sluiten. Wetende dat ik een leek ben! Wetende dat de "wet van Murphy" vooral voor dat soort zaken opgang doet!
Ik kwam thuis van fietsen en had het gevoel dat het NU moest gebeuren. Ik zat nog in mijn wielerkleding, een sigaretje tussen de lippen, koffie bij de hand en pakte de doos met de Router uit. Weer, hoor, ik had het instructiepamflet wel al zes keer gelezen en vooral het hoofdstuk "probleem oplossen" en was er helemaal nerveus van geworden. Maar, door de fietstocht, ik had geweldige goede benen en voelde alsof ik de Giro kon winnen, had ik motivatie gekregen. Ik stopte de bijgeleverde mini CD-rom in haar gleufje en volgde de, in het Engels gestelde, aanwijzingen en verdomd: geloof het of niet, binnen tien minuten had ik beeld. Dat CD Rom ding deed het werk ik hoefde alleen "next" of zo aan te klikken. Nu ja, ik moest drie kabels in steken en een Power switch aanzetten, maar hoe moeilijk kan dat zijn? Ik had beeld, aansluiting en, verdomd, mijn zoon ook en nog wel tegelijkertijd! Halleluja!
Man, geen gedoe meer met stekkers in of uit een modem, nee, gewoon: PC aanzetten en gaan met die banaan. Geen ergernissen meer omdat je "nu even niet" op het net kunt, geen gedoe meer van uitvallende verbindingen of van mokkende modems en dat soort zaken.
Wel een probleem van weer vijf snoeren en een extra kast erbij in de woning, waar ik nog een creatieve opberg oplossing voor moet verzinnen. Maar dat is verzinnen en creatief zijn en vooral mijn lief daar een rol in laten spelen. Vrouwen en opbergen, weet je wel? Dus ja, nu, na gedane arbeid, zit ik tevreden met een glaasje bier naast me te schrijven.
Eh ja, over die vervelende kerel? Nu ja, "geduld is een schone zaak en geeft het mensdom veel vermaak, dichtte Jeroen van Alphen al, beneden toegevoegd. Eh? Ja, ik dacht ook altijd dat het van Woutertje Pieters (Multatuli) was, maar nee dus. Nu ja, ik heb gelukkig Net en toegang, 24/7, dus mij maak je niet gek meer en zo komen we allemaal nog eens wat te weten!
Het geduld
Geduld is zulk een schoone zaak
Om in een moeielijke taak
Zijn oogwit uittevoeren;
Dit zag ik laatst in onze kat,
Die uuren lang gedoken zat,
Om op een rat te loeren.
Zij ging niet heen voor zij de rat,
Gevangen, in haar klauwen had.
Hieronymus van Alphen 1746-1803
(Dit gedicht is eigenlijk voor vriend Fransmans bedoeld, die houdt van poëzie!)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten