Wat is dat nou, dat ding, dat ding dat werken in een Super leuk maakt? Nou niks natuurlijk, niets, nada, nothing! Maar dan dan weer een enorme smiley er bij. Om te beginnen: werken is per se niet leuk. Wees eerlijk: wat is leuker dan hele dagen je eigen ding doen, gewoon de dingen doen die je leuk vindt? Beetje uitslapen, beetje je mail inbox checken, een beetje je Facebook bekijken, beetje een bakkie koffie doen en digitaal shoppen en zo? Dan even naar de winkel, al dan niet met je partner en, moet dat al gebeuren, nog even naar de Bieb of een museum. Nou ja, een honderd kilometer op de racefiets rijden hoort ook tot die opties, maar ja, in dit natte en koude voorjaar?
Maar in ieder geval ik werk nog twee ochtenden bij De Keten. Daarom die Smiley. Het werken in ons filiaal is voornamelijk leuk. Nu ja, zoals geschreven: werken "an sich" is niet het meest leuke dat het mensdom heeft uitgevonden, dat weten jullie allemaal. Maar, in mijn huidige werkkring, nee, carrière is 't niet, heb ik het wel naar mijn zin. Mijn beide FM's weten hoe ik mijn werk doe en laten me maar gaan, geven af en toe een korte aanwijzing en ja, zoals dat past bij een ouwe marineman, voer ik die uit. En goed. En stipt. Er is me, vijfenveertig jaren geleden geleerd dat "opdracht, opdracht, is." Die moet je eerst uitvoeren voor je in beklag gaat, maar zo ver is het, natuurlijk, nog nooit gekomen. Ik ben nog nooit in beklag gegaan, niet toen en niet nu.
Maar de echte pret is, eerlijk zijnde, voornamelijk in het werken met je collegae. Vooral dan met de "ere voorzitter" van het KDT, annex het tweede bestuurslid en dan ook nog eens de raad van het hoofdbestuur, namelijk collega R. De man is, nadat hij vader is geworden, helemaal opgebloeid en is nu helemaal zelfverzekerd in zijn rol als papa en hij is vader van een fantastische dochter. Maar, hij is, in mijn idee, ook anders ten opzichte van zijn werk gaan staan. Zelfzeker, zelfstandiger, bewuster. Is dat echt zo? Nu ja, dat geloof ik wel. Maar het is allemaal wel allemaal subtiel maar ja, daar gaat het nu niet over. Heer R. en ik werken nog steeds vaak samen, ondanks de verminderde uren, die mij zijn toebedeeld. We treffen elkaar op de maandag- en vrijdagmorgen en doen ons ding, vaak gezamenlijk, en over het algemeen met veel gelach en veel humor. Dat schijnt trouwens nog net wel te mogen van het HHM, heb ik begrepen.
Nu moet je weten dat er in ons filiaal, nu ja, dat is geloof ik het geval in elk filiaal van elke super, een "koffieautomaat" is. Zo'n apparaat waar je een neutraal, smakeloos en deerniswekkend plastic bekertje onder zet om er een neutraal smakend, smakeloos en deerniswekkend kopje zwart, nu ja, dof grauwe bende uit te tappen die dan "koffie" wordt genoemd. In elk geval: op de display van het apparaat wordt hetgeen je tapt: "koffie" genoemd. Ik heb het ooit, ja ik beken, ik trek het boetekleed aan, ooit eens gedronken, ik kon toen echt niet anders en het vervulde me toen met een gevoel van walging, als ik heel eerlijk ben. Maar ja, ik had die dag niet de tijd om thuis een echt "bakkie" te doen en dan is surrogaat echt beter dan helegaar niets. Mijn koffie moet overigens vooral zwart, sterkt en vooral naar koffie smakend zijn. Anders wordt ik niet echt wakker!
Heel veel mensen, klanten, uit de buurt van ons filiaal zien dat echt helemaal anders.
Ja, een kort verhaal, vandaag. Ik weet het wel, maar de lief vroeg of ik een (thuis bank zittend) mede jurylid wilde zijn voor de voorronde van het "Eurovisie songfestival? Om ook mijn mening te horen? Ja, ze vroeg dat zo lief, nu ja, dan stop ik er maar mee en ga iets vinden over een stel Finse mannen met "Downs Syndroom." Nu ja, je hoort het nog!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten