. Niet zo best, dus en momenteel rommelt het nog steeds on de diverse besturen die zich sneller opvolgen dan dat er kroppen sla bij mij in de winkel worden ververst, zeg maar. Goed, zo ook in De Keten, maar dat las je al en ja, dat gaat heel moeizaam worden, denk ik, vrees ik.Maar: der is nog een (1) ding gebleven. Nog een (1) zo'n familiaal, nee da's het woord niet, maar een zo een dingetje die het oude familiegevoel van de firma nog uitdraagt. Dat is het traditionele "dauwtrappen" op Hemelvaartsdag. Die dag is, maar jullie zijn slimme lezers, altijd op een donderdag. Dat dauwtrappen bestaat uit, nu ja, al sinds ik bij de Keten werk, uit een fietstocht vanaf een bepaald filiaal in Haarlem, door de duinen, via een fraaie route. Er is een koffie stop onderweg en na afloop is het: pannenkoeken eten en na.. borrelen/tafelen/praten, noem het maar op. Ik moet bekennen dat ik er in de voorafgaande jaren van mijn
"carrière" nog nooit aan had meegedaan. Daar waren redenen voor, natuurlijk. De eerste was dat het, toen, oh zo vroeg begon. De tocht begon in die tijd al om vijf uur in de morgen, jawel, dokter. Omdat Hemelvaartsdag vaak in mei, hoogstens begin juni valt, is het dan nog aardedonker op de paden en wegen. Ik zou dan al om een uur of vier van huis moeten en ja, dat is vroeg en zogezeid: aardedonker. (Een racefiets heeft geen verlichting en nee, daar ga ik nu niet verder over door). Buiten des, ik werkte, ooit, vier dagen in de week en was dan steeds om zes uur "op de zaak", dus de ene dag dat ik eens een keer uit kon snurken, wilde ik er dan wel gebruik van maken. Daarnaast had ik eigenlijk helemaal niet al te veel zin om met een club ongetrainde fietsers op stap te zijn, vooral niet in het duister van de hele vroege ochtend. Zo een cowboy zal jou maar eens aanrijden! Daar sta je dan met een verkreukeld wiel of frame!)Natuurlijk wilde "men", collegae en chefs, me vaak wel overhalen, maar je kent de uitdrukking over die stijve poot? En ja, het was ook vaak nog eens koelera weer hoor, op die donderdag, tien dagen voor de Pinksteren.
Maar pourqoui nu dan wel? Geen idee, nu ja, een wat vaag en niet afgerond idee. Ik hoefde het niet voor mijn loopbaan vooruitgang te doen, lees: carrière. Die heb ik niet, nooit gehad, maar en, gelukkig, ook nooit geambieerd. Nee, hulpkracht der vijfde klasse met sleutel van het rolluik, was bij De Keten alles wat ik wilde worden en heb dat ook volbracht. Nu ja, ik heb genoeg aan loopbaan progressie moeten doen en maken in mijn "echte" leven, dus soit. Maar ook, omdat De Keten nu aan een heel goed doel zou gaan doneren. Per gereden kilometer en per deelnemer, zou een kwartje aan de stichting tegen ALS worden gedoneerd. Nou hoe moeilijk kan het zijn om je hobby voor een goed doel te gaan doen?
(Nederlanders doen veel aan Goede Doelen. In 2013 werd er voor 2,3 miljard, dat is 2,3 10 tot de zoveelste opgehaald aan geld
voor "goede doelen". Ik weet geen vergelijkbare cijfers uit andere landen, maar ik vind het veel, toch?)Dus meldde ik mezelf, helemaal op vrijwillige basis aan voor de fietstocht op deze, jongstleden Hemelvaartsdag. Ik nam een ook beetje, als dit zielig klinkt, nou ja, dan is dat zo, maar misschien wel een beetje afscheid nemen van het bedrijf waar ik toch, later bij mijn afscheid, vijftien jaar heb gewerkt. (Nu ja, door de nieuwe pensioen
regeling, iets meer. Veel meer, veel te veel meer!)Dus ging ik, oh dat zei ik al? Nu ja, ik kwam bij het desbetreffende filiaal aan en zag een hoop fietsen staan. Huurfietsen. Veel huurfietsen, daar had de firma voor gezorgd. Als je niet zelf een fiets had, kon je dat aangeven en dan werden er fietsen voor die mensen geregeld. Ik zag, gelukkig, weer
een hoop oude bekenden, de mannen en een paar vrouwen waar ik vroeger mee had gewerkt en de contacten waren leuk en hartelijk. Ik nam koffie, zocht mijn" ploegje op en even later reden we door de mij zo bekende straten van Haarlem, Overveen en Bloemendaal, over de Zeeweg, richting Zandvoort. Het was een gezellig groepje en M., mijn FM2 praatte me aardig bij over de veranderingen die zouden gaan ontstaan binnenkort. In zijn stem hoorde ik wat onvrede, maar ook berusting, nu ja, hoe kan je dan ook tegen de directie op?Het was fris, zo vroeg nog. We kwamen bij de eerste rust, na vijftien kilometer, de bekende strandtent Parnassia en aten en dronken wat, op het terras, waar een serveerster met een heerlijk decolleté de stoelen nog aan het plaatsen was. Een van mijn mede fietsers bewonderde de dame zo dat hij vergat in zijn broodje te happen. Nu had ik ook wel goed uitzicht op dat behoorlijke en bekoorlijke heuvelland dat ze tentoon spreidde en even dwaalden mijn gedachte af naar jaren her, toen ik ook iets dergelijks zag in een kleine havenkroeg in Emden (D). Het was dus echt wel goed toeven, met een fraai uitzicht op de Noordzee, maar het was vooral nog fris door de wind die vanaf zee kwam en de koude Noordzee lucht over het terras bracht. Ik besloot om na koffie en broodje (en de noodgedwongen sigaret) mijn eigen tempo te gaan rijden en dan ook solo. Tegen negen uur was ik, heerlijke tocht door het duingebied achter de rug, alweer thuis en wekte de lief. 'Slaap nog maar wat uit, ik verzorg de poes wel', werd begroet met een heerlijk, haast spinnend: 'Dank je!'
Geen opmerkingen:
Een reactie posten