De dag brak al aan met buiig weer. Dus, op mijn (een van vele) vrije dagen geen weer om te fietsen. Maar, ik moest wel even naar buiten, ik moest mijn 'buitenspeel' fiets van mijn fietsenboer, (Peter Nieuwkerk, Amstelveen, een prima adres, ga daar heen!), terug halen. Niets bijzonders, hoor, die reparaties, maar,door een domme manoeuvre bij het, zeg maar inparkeren, mijnerzijds, was het stuurlint gaan rafelen en ja, da's geen pan op zo een mooie fiets, zo een raspaardje. Ook bij het heel frustrerende fietsen in België, maar daar Blog ik al meer over in Lucasfietst.blogspot.nl (ga daar ook heen, maar dat heeft hier niet veel mee te maken), merkte ik, in een spannende en bochtige, overigens ook nog eens onoverzichtelijke en steile afdaling van een behoorlijke lengte, waarbij de computer op het stuur al snel een snelheid van 75 Km/h aangaf, dat de "lineaire vertraging"* van de fiets niet naar behoren meer werkte. Dat merkte ik toen ik , zoals vaak gebeurd in het land van de frieten en heerlijke pinten en de vele (deel)regeringen, plotseloos op een kruising van hoofdwegen stuitte, die, zoals vaak gebeurd in het land van garnalenkroketten en slechte wegen, weer eens niet aangegeven was. Nu ja, achteraf, dan, maar dan wel voorbij de kruising, als je me vat. Goed, op de vlakte werkte het vertragen wel allemaal, maar ja, toch zekerheid voor alles nietwaar, dus waren nieuwe remblokjes geïndiceerd en ja, dat stuurlint moest ook wel vervangen, nu ja, ik bracht de fiets weg en kon haar weer op komen halen. Voor een redelijke prijs, overigens. (Peter Nieuwkerk, ga daar heen, is geen dure maar wel een hele goeie fietsenmaker)
Daarna ging ik even shoppen en even naar de bieb, ik had eigenlijk, in een huis vol boeken, niets meer te lezen, zeg maar, stom genoeg. Ik moet snel, nu ja, jullie kennen me, snel is niet mijn manier van schrijven, maar goed, ik leg even uit. Onze jongste zoon werkt hier in Amstelveen. Zijn vriendin en hij wonen in het Haagje, maar door de week zit hij dus bij, ik noem het wat spottend: 'Hotel Mama'. Op zijn eigen kamer hoor, met alles derop en deraan, ook bijvoorbeeld zijn eigen PC. En ja, daar zat eigenlijk wel weer een strijdpunt. We hadden, ooit, kabelloos, hoe heet zoiets, internet, draadloos, oh ja. Door dat er allerlei mensen in onze buurt wonen, onze buren zijn vijf mijnheren uit India die hele dagen draadloos met het thuisland communiceren, was dat draadloze gedoe een utopie geworden. Men "blies ons eruit" met veel te sterke zenders, zeg maar en uiteindelijk schakelden we over op toch maar weer een kabel. Waar het gewoon op neer komt is dat zoon en ik, nu ja, wij, steeds de kabel van de ene PC moesten verwijderen, een andere kabel er in moesten meugelen voor de andere kon "onlinen", zeg maar. Frustrerend en zo, dus.
Dus: ik naar de computer winkel, die schuin onder onze woning is gevestigd. Ik zeg: ';Doe mij een oplossing' en Huub, zo heette de verkoper legde me uit dat een "5port-giga-network-switch" van 1000 MBps de oplossing was! Goed, man, je hoeft hem niet in te pakken. Totaal bedrag, plus extra kabel, vier tienen, valt mee toch, denk je? Dacht ik wel. Ik sluit die meuk aan, simpeler dan dat kon het niet zijn, plug een stekker derin, open mijn eigen internet en He baby, snel en mooi. Tegen zoon(lief), die toevoging hoort erbij, hoewel de man al in de dertig is, gezegd dat we uit de problemen waren. Dacht ik wel, dus. Nou, geen moer, nada, noppes, niks, niente, nichts, non, nothing. Ik had wel verbinding, maar hij niet. Hij had dan verbinding, maar ik niet! Hoeveel stekkers en snoeren kun je in een uur of wat omwisselen en veranderen? Ik bedoel maar! Maar mooi niet, dus. Dus binnenkort maar weer die meuk terug brengen en zoeken naar een andere oplossing.
Wat anders. Dat kwam ook nog even in beeld, op een dag dat alles misgaat. Onze fraaie Scenic had een probleempje. Het raampje aan de bestuurderskant stond, gistermorgen, we gingen op naar de kleinkinderen voor de vaste oppasdag, iets open. 'Maf', zeg ik tegen E. de geliefde, 'ik sluit die zooi altijd.' 'Je wordt ouder papa, geef het maar toe', was het geestige antwoord van de lief. Maar, wat ik ook probeerde, het raampje bleef open staan, een centimeter of zo. Nou ja, dat is natuurlijk geen doen. Behalve inbraakgevaar kan je hele voertuig door de elementen bespeeld worden en zo en dus binnen een minuut of wat vol staan met hemelvocht.. Ik belde met mijn vaste garage. 'Breng hem maar meteen, vanmiddag, dan gaan we der meteen naar kijken', was het vlotte antwoord.
's Middags, na het oppassen, stond de auto daar. 'Wat of het zou kunnen zijn?' vroeg ik. 'We bellen u, zo snel mogelijk.'
Dat deden ze gisteren, terwijl ik worstelde met de bedrading van de modum en zo. 'We hebben het gevonden, hoor.' En er volgde een enorme opsomming en ik werd bleker en bleker. '700 pietermannen, gaat het kosten, moet de reparatie doorgaan?'
Wat denk je zelf? Je kan toch niet met een openhangend raam rond blijven karren? Jez., ik bedoel, heer, wat een poen. Geloof me, ik ben er nu nog niet goed van.
Maar ook de zoon had een hele frustrerende dag. Hij moest gisteren om 0700 invallen op een filiaal dat niet de zijne was. Bij aankomst daar vertelden ze hem dat hij niet meer nodig was, het probleem was opgeheven en dat hij meteen naar huis terug kon keren. 'Waarom bellen jullie dan niet even?' 'Sorry, vergeten!'
Dus ging hij achter een rep van een horloge aan. Die was geschat op 40 piek. Bij aflevering hadden ze: 'Mijnheer, we hebben dit en dat gedaan en zus en zo, 127 euro, alsjeblieft!'
Des duivels kan je soms worden niet?
Geen opmerkingen:
Een reactie posten