"De Keten", je weet wel, ik werk daar tot nu toe nogal wat jaren, met soms meer of een enkele maal minder plezier, is een familiebedrijf, van huis uit. De familie "Keten", nee die heetten niet echt zo, maar ik mag en kan en wil de ware naam van de familie natuurlijk niet onthullen, zwaaide jarenlang de scepter over de winkels en dat ging bijna allemaal en vaak helemaal goed. De oudere heer "K.", de stichter zelfs van het bedrijf, kwam regelmatig in de (toen nog niet al te vele) winkels en kende in die tijd bijna elke werknemer bij naam of toenaam. Hij sprak ons, persoonlijk, aan, kwam vaak op momenten dat de winkels er niet "uitzagen", op de zaterdagochtenden of zo en oefende (soms niet helemaal terechte) kritiek. Die was, soms, mild, soms, scherp, vaak afkeurend, maar terecht, bijna altijd. Hij was een zuivel- en "winkelman" van de eerste orde en behoorlijk trots, en ook weer terecht, op zijn werk, dat hij, met zijn echtgenote, in een jaar of twintig had opgebouwd, van een melkboer zaak tot een Keten. En dat was knap en dat zorgde, bij de associés, zoals we toen nog werden genoemd, voor veel waardering voor die mijnheer en zijn echtgenote, die heel veel aan de groei en bloei van het bedrijf bijdroeg. (Mevrouw wilde graag een paar planken met Indonesische artikelen, zij was geboren in de "Gordel van Smaragd", wat wij, (oud) marine lui, tot op de dag van vandaag nog: "De Oost" noemen. Gek genoeg. Zij kreeg haar zin: het werd zelfs een 'hele' straat met "wereld" producten!
Maar zoals het ook in gezinnen gaat, zo ging het ook bij ons bedrijf.
Ik bedoel: je begint met je beiden, je hebt natuurlijk schoon- en andere familie om je heen, maar je gaat samen verder. Je krijgt kinderen, je voedt ze op, je bent gelukkig in en met je gezin en de kinderen worden ouder en krijgen en zoeken partners, die niet helemaal jouw keuze zijn. Maar: "als ze der maar gelukkig mee zijn, toch? Het is hun leven en zo." Denk je dan maar, vaak jouw en je partners onbegrip over de keuze van je kinderen verbijtend.
Zo gebeurde het dus bij ons, het "ooit malige", familiebedrijf van de familie "Keten" ook. Oh ja, ze gingen toen helemaal met de tijd mee hoor, niets mis mee. Het bedrijf heeft een actieve OR. Ze heeft een CAO en biedt allemaal dingen aan, in de zorgsector, groepsverzekeringen en ja, allemaal zaken die de werknemer, de wij dus, moeten appreciëren. Dat doen we ook wel, denk ik. De OR, ik ken er iemand persoonlijk van, heeft goede dingen, lees ik in de verslagen, maar, moet toch vaak, tegen hun zin in, werken in de marge en helemaal nu het bedrijf geen familiebedrijf meer is. Ik ben zelf jaren lid geweest van een soort OR, bij de marine dan en ik weet hoe moeilijk het is om je voorstellen en verbeteringen tegen de stroom in op te voeren, maar voor de mensen van de OR, bij de Keten heb ik alleen maar respect.Zij hebben wel een hele moeilijke taak, momenteel.
Goed, de familie vertrok, met achterlating van een mijnheer, een verre achterneef geloof ik, die ook nog eens Keten heette en die dus wel een familielid zal zijn. Ik heb vaak geschreven over de "mannen in pakken", het HHM. Doordat de "familie" ook vertrok, vertrok ook het sociale en het, nu ja, dit klinkt "slijmerig" maar is niet zo bedoeld, het "saamhorigheidsgevoel." Als je me vat! Die mannen in pakken!
Ik spotte vaak met het feit dat die gasten allemaal niet gebonden waren aan het bedrijf, nu ja, dat ze allemaal daar zaten om hun volgende carrière stap te doen. Ik schilderde die mannen af als mensen met kale hoofden, fraaie en snelle pakken en bruine laarsjes, lees mijn oudere Blogs er maar eens op na. En ja, ik heb weer gelijk, de carrière mensen hebben hun gelijk weer gehaald, nu ja, hun zin weer doorgedreven, want De Keten gaat nu helemaal van het pad af. Waar we altijd een familiebedrijf waren, en dat bedoel ik nu niet vanuit de familie, maar gewoon voor de gezinnen die kwamen shoppen, gaat het roer helemaal om.
De Keten wordt de tweede LIDL in Nederland. Dozen verkoop, klein en weinig assortiment, hoop zooi bij elkaar en zo. En, zegt mijn FM2: 'Er hoeft geen gespiegelde winkel meer opgeleverd te worden!' Ik zie aan zijn koppie dat hem dat helemaal dwarszit. En: terecht, weer dat woord. Maar ja, hij heeft wel gelijk, natuurlijk.
Dus ging ik, voor het eerst in mijn loopbaan bij het ooit familiebedrijf, eens een keer mee "dauwtrappen". Wat niets met trappen, maar alles met "trappen" te maken heeft!
(Over de ontslagen en het minder uren mogen maken? Je gaat het horen!)
=Stay tuned=
Geen opmerkingen:
Een reactie posten