"Kaffeeklatsch", is, in het Duits, inderdaad, een praatje bij een bakkie. Helemaal onschuldig en leuk natuurlijk, ook bij ons in de winkel. Het koffieapparaat, die automaat, staat in ons filiaal tussen de paden met soepen en "prefab" maaltijden en ontbijtspullen in. "Prefab" maaltijden zijn die dozen en zakken met allerlei basis behoeften voor Burrito's, Kofte, Lasagne en van die Bami soepjes en zo. Ontbijtspullen zijn natuurlijk het broodbeleg, waaronder ook het "kokosbrood" behoord. Het woord lijkt me nog erger dan de smaak van het product overigens. Maar ook de Corn Flakes en die o zo vreselijke Muesli producten onder andere "met bosbessen en speltgranen", maar ook de zeventien soorten en merken jams en pindakaas horen daarbij. Maar ook een heleboel soorten en merken beschuit, geroosterde boterhammen en allerlei Havermout pakken, wonen in dat pad. Niet lang meer overigens, De Keten gaat drastisch veranderen, maar daar later meer over.
Goed, over de koffie automaat met bijgeleverd bankje. Ik weet niet hoe het jullie vergaat, maar boodschappen doen is voor mij/ons een dingetje dat je doet om je boodschappen in huis te halen, om te eten en te drinken in huis te hebben en zo. Dus, met behulp van je boodschappenlijstje, of een digitale lijst op je "pod", ja die bestaan, als een speer door de winkel, met je karretje, je troep er in scheppen en rap naar de kassa, afrekenen en naar huis. Ik heb wel eens getimed: voor zelfs de zaterdagse, dus voor de redelijk vele weekend boodschappen, ben ik in vijftien minuten klaar, inclusief uitzoeken en afwegen van groente of fruit. (En toen had ik ook nog eens een dag met "slechte" benen, zeg maar.)
Ik heb, nu ja maak, dus geen tijd om een uur, of meer, bij een koffieautomaat door te brengen. Het leven heeft zoveel meer te bieden en er zijn zoveel meer leuke dingen te doen. Nu hoor ik je zeggen: "zo een koffieautomaat is toch een lijmmiddel tussen de mensen die elkaar nooit tegenkomen, mensen die eenzaam zijn of te weinig contacten hebben in deze wereld waar het allemaal om de individu gaat?", of dat soort woorden. Ja, hoor, van mij mag je, het maakt me geen re.. uit, als je daar gelukkig mee bent? Maar: onze koffieautomaat, nu ja de hele hoek er omheen, wordt vanaf een uur of half tien, tot een uur of elf, in bezit genomen door het zelfde stel mensen, die ik als "senioren" neer zal zetten. Nu ja, er is, in de ochtend, al een eerdere groep geweest. Die zijn dan minder "senior", maar meer, eh, "gebuikt", zeg maar. Dat is een groep van twee of drie mannen die luide kritiek oefenen op de maatschappij. Een maatschappij die hun al jaren steunt met uitkeringen en toeslagen en zo en die nu die bedragen verminderd. Tja, triest, maar als je al twintig jaar niet gewerkt hebt en daar ook al die jaren geen poging toe hebt gedaan, is het wel een beetje logisch.
Nu ja, die groep gaat, al dan niet mopperend huns weegs en de tweede groep komt, zoals gezegd, rond koffietijd. Het is een groep die nauwelijks afwijkt in samenstelling. Een groep van een zestal mannen en vrouwen. Ze hebben alle tijd van de wereld en drinken, zittend op het bijgeleverde bankje of op hun meegebrachte rollators, vreedzaam koffie en hebben het over? Geen idee. Ik luister er niet naar, heb er geen tijd voor, maar het zal allemaal heel belangrijk zijn. Ze zijn vrolijk, er wordt veel gelachen en geginnegapt, dus ja, daar ligt het niet aan, het zijn geen chagrijnen of zo. En ja, dat die mensen wat aanspraak willen, ik begrijp het wel, begrijp mij dan weer.
Wat wel vervelend is, is dat ze zo verrekte erg in de weg zitten. Het stel zit of staat, precies op een kruispunt van doorgaande paden, noem het maar. Niet zo ernstigs of vervelend als een file op weg naar huis, maar wel irritant. Nu kan je dus wel andere paden kiezen, klopt. Maar dan moet je, met rolcontainers die vaak behoorlijk zwaar zijn en meestal heel slecht naar hun roer luisteren, wel omwegen en bochten maken die je eigenlijk wilt vermijden omdat je dan ook nog eens collegae voor hun voeten loopt. (Die koffie mensen doen hun paar boodschapjes ook bij ons en ja, ze betalen mede onze salarissen, dus nee, ik heb er verder niets op tegen.) Is dat allemaal erg? Nee, natuurlijk niet, maar het is hinderlijk. Hinderlijk en het levert tijdgebrek op. Tijd, die je, door vermindering van de personeel bezetting dus door toename van de werkdruk, al niet hebt. Dus ja, een beetje irri is het wel.
Uit de gein, echt, helemaal uit de gein, nu ja, ook een beetje door irritatie natuurlijk, begon medeoprichter en hoofdcommissaris van de KDT, het "Keten Dream Team", weten jullie nog wel, de heer R., een beetje te "ageren", tegen de "Kaffeeklatsch" club. Hij begon ermee te vragen of ze een prikklok kaart hadden. En of ze wel aangemeld waren en of ze een kaart hadden getrokken. Zo, in de loop, hij kwam toevallig langs, maakte de opmerking terloops. Er werd wat lacherig gereageerd, maar de dag erop vroeg hij, met een stalen smoel, of ze nu al ingeprikt hadden. Zo niet, zei hij, dan moesten ze er wel rekening mee houden dat er meer betaald moest gaan worden voor hun zitplaats en dat hun tijd scherp in de gaten werd gehouden. "Er is namelijk nog een groep, die koffie komt drinken", loog hij snoeihard, "en ja, net als met parkeren, moet er wel betaald en plaats gemaakt worden." Hij maakte zogenaamd wat foto's van het zittende publiek, signaleerde zogenaamd hun aankomsttijden en maakte er een l.. verhaal van over identificatie, net als bij "Blik op de weg" en zo en signalering van langparkeerders. Er ontstond een lichte paniek onder de groep en ze ontbond redelijk snel. De volgende ochtend was het stil in de hoek. Stil? Er was niemand van die club. Verwonderd keken we rond.
R., maatje en collega en ik, stonden een dag of wat erop weer eens samen en gezellig en alleen met zijn tweeën, een vrachtwagen te lossen. Opeens verscheen een van de mevrouwen van de "Kaffeeklatsch" club en sprak ons aan. 'Jullie hebben wel gelijk, hoor. We zitten er veel te lang. Hoeveel gaat dat kosten? We willen jullie niet in de weg gaan zitten!"
Nadat we (stilletjes en verwonderd) uitgelachen waren en de vracht hadden gelost, zijn we haar in de winkel op gaan zoeken. We legden uit dat het allemaal maar een geintje was en dat we haar en het clubje natuurlijk nooit een strobreed in de weg zouden leggen. 'Zie je wel', zei ze, 'ik dacht al, jullie zijn geen rotjongens, maar jullie beduvelen ons.'
Het is dus aan collega R. te danken dat het pleintje nu voller zit dan ooit en dat de mensen het nog veel meer kalmer aan doen en nog langer blijven zitten. Dus ja, ik vecht me aan het eind van de werk morgen, dan maar weer eens weg door de "senioren." Bedankt, R., leuke gein!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten